නොසිදුවීම් | nonevents

Exposed - නිරාවරණය

2011-05-03T10:46:00.001+05:30

නිරාවරණය

මම උගත් බුද්ධිමත් නෝනා මහත්මියක්. මේ අපේ අලුත් නිවස. මම අලුතෙන් ලැබුණ නිශ්ශබ්දය විඳිමින්. මම කාලය වැඩිපුර තියෙන කෙකනෙක්. වියදම් කර ඉවර කරන්න බැරි තරමට. මම වේලාවේ ද අවේලාවේ ද වහලය මත සක්මන් මළුවේ. එහි වැඩිහරියක් තියෙන්නේ අහස. අඩුහරියක් පොළොව. සක්මන් මළුවේ එකක් ඉදිරියෙන් එකක් තැබූ ලී පුටු දෙකින් එකක් මත මා හිඳ ගත් විට අනෙක මත මගේ පා හිඳ ගන්නවා. එවිට මම පොළොවට සම්බන්ද නෑ. මා සම්පූර්ණයෙන්ම පරිවරණයි. මෙම තත්වය යටතේ මට උවමණා කරන ඕනෑම විභවයකට පැමිණිය හැකියි. විභවය පවත්වා ගත හැකියි.

මම භාවනා කරමින්. මගේ භාවනාව සිත එකඟ කරගැනීම නොව එයට විසිරී යන්න යැයි මුදා හැරීම. මෙය අපූර්වතම භාවනාවක්. සුන්දරණීය ධ්‍යාන ගත වීමක්. මම සිත සමඟ ගමන් යන්නියක්.

මම ඉතා පේ‍්‍රමණීය අවස්තා වෙත ද ඉතා සුන්දරණීය අය වෙත ද යනවා. ඒවාට නිශ්චිත දින නෑ. නිශ්චිත ස්තාන නෑ. සිත වනාහි අපූර්වතම දෙයක්. ඉන්ද්‍රියන් හරහා එන්නා වූ ද මනෝමය වූ ද සංජානනයන්හි වෙනසක් නැහැ. විඳීම් වශයෙන් සිදුවන්නේ එකම රසායන ක‍්‍රියාවලියක්. ළඟකදී දැන ගත් මෙය මා නිර්දෝශී කරන්නක්. කලින් මෙවැනි විඳීම් සිදුවූයේ වරදකාරී හැඟීමක් සහිතව.

පන්සලේ චෛත්‍ය කොත ද ඊට අංශක අනූවකට දකුණින් පල්ලියේ කුරුසිය ද සවිකර ඇත්තේ සක්මන් මළුවේ සිටින මට පෙනෙන්නටයි. අම්මා කියා දුන් මගේ ගැලවීම වෙනත් කෙනෙකුට පැවරීම ද, තාත්තා කියා දුන් සියල්ල දුකය යන්න ද, මට පැහැදිලි නැහැ. පැහැදිලි නැති නිසා පැහැදීමක් ද නැහැ. මම අපැහැදිලිකමින් යුතුව බොහෝ කාලයක් ඉඳ තියෙනවා. ඉදිරියටත් අපැහැදිලිකමින් යුතුව සිටිනු ඇතැයි විශ්වාසය තැබිය හැකියි.

***

උදේ දහයට... මම අත්බෑග්එක එළියට අරගෙන. වහාම රිං කරන්න බලාපොරොත්තු වෙන්නේ නෑ. කියන්නෙ මොනවා ද කියල හැඟීමකුත් නෑ.

නිකං ‘හලෝ’ කියනව. ඒක ඇති ද?

‘එදා ගැන මම ඔයාට ස්තුති කරන්න ඕනැ’... මම පුහුණුවීම් කළා. හීනියට කතා කරන්න ඕනැ.

මම ජීවත්වෙන්නෙ අපරීක්ෂාකාරීව. උමඟ කෙලවර එළියක් පෙනෙන තුරු ඉන්න උවමණා නෑ. මම ම අත ගගා හරි ගිහින් ඒක දල්වන්න ඕනැ. අවුරුදු රෝල් වෙනකොට ජීවිතේ පටු වෙනව. එන්න එන්නම අඩු වෙනව. ඒ වගේ දැනෙනකොට අලුත් කෙනෙක්, යාළුවෙක් සිටීමේ වැරැද්දක් නෑ.

උදේ දහයයි. පපුව ගැහීම... පපුව ගැහෙනවා.

කොල කෑල්ල නෑ....!

බෑග්එක ඇවිස්සුවා. සම්පූර්ණයෙන්ම ඇවිස්සුවා. බිම, පඩිපෙළ, එළිය, හැම තැනම බැලුවා. ඒක ගිහිල්ල. යන්නම ගිහිල්ල. අත් දෙකෙන් කොණ්ඩෙ ඇද්දවෙනවා. දත්වලට නියපොතු අහුවෙලා. නොම්බරේ නෑ... දන්නෙ නම විතරයි... එඩ්ඩ‍්‍රස් එකවත් දන්නෙ නෑ... හෑන්ඞ්ෆෝන් නොම්බර පොත්වල නෑ... මෝඩකම... නැත්තං මෝඩ ආඩම්බරකම. මගෙ නොම්බරේ දුන්නෙ නෑ.

සාලෙ බිම ඉඳගෙන. ඔලුව බිත්තියට හේත්තු කරගෙන... හුඟ වෙලාවක්... කිසිම හෙලවීමක් නැතුව. හුලං ගිහිල්ල. කුහර නිශ්ශබ්දතාවය.

ඒක ඉවරයි.

මගේ අනාගතයෙන් පිටු විශාල ගණනක් නැති වෙලා... ගලවල විසිකරල... හොඳම විය හැකිව තිබූ පිටු ගණනක්.

හෙලවෙන්නවත් බෑ නෙ... ඇදගෙන වැටිල... ඊළඟට කරන්න තියෙන්නෙ මොකක් ද දන්නෙ නෑ. ඉඳගෙන හුඟම හුඟ වෙලාවක්. අත පැන්ටිය ඇතුළෙ. හිටි අඩියේම අවුරුදු දාසයේ ළමයෙක්. කෝපයේ ස්වයංසේවනය. ඉතාමත් නිර්ලජ්ජී විදියට.

නොම්බරේ නෑ. එඩ්ඩ‍්‍රස්එක නෑ. මගේ නොම්බරේ එයා ළඟ නෑ. ඉවරයි.

මම වැක්කෙරිල ඉවරයි. මේ තැනට එන්න කොච්චර ධෛර්යයක් ගත්ත ද? ටෙලිෆෝන් එක අතට ගන්න ශක්තිය උපයා ගත්තෙ කොච්චර මහන්සි වෙලා ද? වමන ගතිය, බය, ලැජ්ජාව නැති කර ගත්තෙ කොච්චර අමාරුවෙන් ද? ඔහු විශාළ පුළුවන්කමක් වෙන්න තිබුණා. ජීවිතය පිරවිය හැකි අලුත් දෙයක් වෙන්න තිබුණා. ඒක නැති වුණාම මට ඒක ඊටත් වඩා විශාළව පෙනෙනවා.

***

කම්මුල් රතුවීම නිතර නිතර සිදුවෙනවා. ඔහු ටෙලිෆෝනයෙන් එන සෑම විටකම පපුවෙ හිරවීම එනවා. බඩ කැලතෙනවා. ටෙලිෆෝනය ක්ලික් එකෙන් පස්සෙ මම සීලිම ළඟම පාවෙමින්. ජනෙල් අරිනවා. දුවනවා. ස්කිප් කරනවා. අහස ගැන හිතනවා. ඉතාමත් ප‍්‍රණීතයි. නැවතත් මේ ජීවත්වීම, වරද කිරීම/ක්ෂුද්‍රාපචාරය අතිශය ප‍්‍රණීතයි. ඉතා ලාබාලව, ඉතා දුරස්තව. කිසි දිනක මේ පපුව හිරවීම/බඩ කැලතීම නැවත ඒවි යැයි හිතුවේ නෑ. එය ඒමට බලාපොරොත්තුවෙන් වැතිරගෙන ඉඳ තිබෙනවා. ඇහැරවනකල් බලාගෙන ඉඳ තියෙනවා. වයස කීයද කියන එක අදාල නෑ.

ඔහු සමඟ කුඩා අවන්හලක තේ බොමින්.... කලාගාරයේ චිත‍්‍ර මත ඇවිදිමින්... ඒ චිත‍්‍ර මීට කලින් නොදැක්කේ කොහොම ද? අපි කොළඹ නරඹනවා. කටුගෙය. නිදහස් චතුරශ‍්‍රය. වැල්ලවත්තෙ කෝවිල... විදේශිකයො අපි. මටම කාර්එකක් තියෙන එක ගැන ඔහු ප‍්‍රමුදිතයි. මම එයාට මගෙ කාර්එක එලවගෙන යන්න දෙනවා. එයා ඒකට කැමතියි. එයාට කවදාවත් කාර්එකක් තිබිල නෑ. අපි සංචාරකයො.

අපි කාර්එක කොහෙ හරි හංගල බස් එකේ යනවා. ඔහු වයසක අයට බස්එකේ ආසනය පිරිනමනවා. අවන්හලේ සේවකයන් සමඟ සුහදව කතා කරනවා. අනිත් අයට ඉඩ දෙනවා. මම කරන්නට සිතා සිටින එහෙත් කිසි දිනක නො කළ දේවල් ඔහු සෑම විටම කරනවා. ඔහු කාරුණිකයි, ඉක්මන් නෑ, සැහැල්ලුයි. මිනිස්සු එහෙම නෑ. බොහෝ විට ඒක පිරිමිකමක් වගේ පෙනෙන්නෙ නෑ. ඔහු ලෝකයේ පවතින්නෙ කොහොම ද? ඔහු කිසිම කෙනෙකුට අවමන් නො කරන කෙනෙක්. නගරයේ ජීවත්වීමේදී අනුගත විය යුතු පරුෂභාවයට ඔහු තවම නතු කර ගන්න බැරිවෙලා.

ඔහු දොරවල් ඇරල දෙනව. බස් එකට ටිකට් ගන්නවා. කැෆේ බිල ගෙවනවා. වෙන වැඩි යමක් කරන්න හිතන්නේ නෑ. දවසින් දවස කුඩා කරුණාවන්තකම්. සියලු දෙයක්ම සියුම් කාමී ආරෝපණයක් සහිතව. මම පුංචි ගෑනු ළමයෙක් වෙලා ස්කිප් කරනවා. සමහර වෙලාවල කෙටි සාය යටට පැන්ටියක් ඇඳලත් නෑ. ඒක කාමී ආරෝපණයක් ඇති කරවනසුලුයි. ඒක ඉතා සුලු දෙයක් වුණත්, අවුරුද්දකට කලින්, මහා ලොකු, සිතීමට පවා නො හැකි දෙයක්. පුද්ගලික අනවසර දෙයක්. එහි ඇවිස්සීමක් තියෙනවා.

එකට ගත කරන කෙටි කාලය හැරුනාම අපට හවුලේ පරිහරණය කළ හැකි ලෝකයක් නෑ.

ඔහුගේ ජීවිතයේ මා කිසි දෙයක් නො දන්නා විශාළ හිඩැස් තියෙනවා. ඔහු මම අහන දේවල්වලට පිටුපස හරවා ඒකම මගේ පැත්තට එල්ල කරනවා. මගේ දේවල්ම මට කරනවා. මට ඒවා ඉතා පැහැදිලිව හඳුනා ගත හැකියි. ඔහු නිමක් නැතිව මා ගැන කුතුහලයි. ඒත් මගේ කුතුහලය සංසිඳවන්නේ නෑ.

‘ඔයා එයාට හැම වේලම උයල දෙනව ද?’

‘හැම වේලම... නෑ.’

‘ඒප‍්‍රන් එකක් ඇඳගෙන ද උයන්නෙ?’

‘නෑ.’

‘කමිසෙ මැදල දෙනව ද?’

‘නෑ.’

‘උදේට වැඩට යනකොට කිස්එකක් දෙනව ද?’

‘නැහ්හෑ.’

අප දෙදෙනාම වෙන වෙනම බැඳ දමා ඇති බව ගැන අපි කතා කරන්නේ නෑ. මෙය ගඟක පාවෙන විට ඇදී යාම වැනි ඇදගෙන යාමක්, තීරණය කරන ලද, නැවැත්විය නො හැකි බලකිරීමක්.

කම්මුල් රතුවීම නිතර සිදුවෙනවා. මගේ බරත් අඩුවෙලා. ඒකට හොඳ හේතුවක් තියෙන නිසා. උස වැඩිවෙලා වගෙත් දැනෙනවා. බොහෝ දේවල් සඳහා කම්මැලි වෙලා. උත්සාහ කරල බලන්නේ නෑ. සිනිඳු වෙලා. ඇවිදින්නෙ දිලිසීමක් සහිතව.

මම ජීවිතයට සූදානම් වෙමින් ඉන්නවා. ඒත් මොනවගේ දේකට ද? මේ ටෙලිෆෝන් කතා, ආල බස් මොනවායින් කෙළවර වෙයි ද? ඔහුටත් කිසියම් දෙයක් දැනෙනවා ඇද්ද? ඉදිරිය ගැන වැඩිපුර හිතන්න බයයි. වඩා අවධානයක් යොමු කළොත් මේක බයටම දියවෙලා යන්න පුලුවනි. ගිලිහිලා යන්න දෙන්න බැහැ.

තේ එකක් බීම, කලාගාරයේ ඇවිදීම, ස්කිප් කිරීම අපරාධ ගනයට දාන්න බෑ. මෙය ඊට වඩා දුර යන්නේ නෑ. වරදකාරී හැඟීම අසනීපයක් තරමට විය යුතු නැහැ.

***

වඩා දුර ගියා.

ගෙදර රවටන එක කොච්චර ලේසි ද?

මම වෙනස්. මම වෙනස් වෙලාම නෙවේ. මම ඇත්ත මම වෙලා. කිසි දවසක පාවිච්චි නො කළ වචන මම එයා ඉදිරියේ කියනවා. ඉතාමත් අසභ්‍ය වචන. මට කවදාවත් කියන්න බැරිවුණ වචන. මගේ ශීලාචාරකම තිබිල තියෙන්නෙ පිට පොත්තෙ විතරයි. දැන් ඒක ගලවල දාල. වෙන කවුරුවත් ඉස්සරහ කරන්න බැරිවුණ දෙයක්.

ගෙදරට බොරු කිරීම ගෙදර විසින් උපයා දෙනු ලැබූ සුදුසුකමක්. එය ගෙදර තව දුරටත් නො කැඞී පවත්වා ගෙන යාමට උපකාරයක්. මටත් ගෙදරටත් උවමණා කරන්නේ නො කැඩී පවත්වාගෙන යාම. සමහර රාත‍්‍රිවල මම හිතනවා මිනිස්සුන්ට තමන්ගේ ජීවිත ව්‍යාකූල වෙනවට මනාපයක් ඇති වෙන්නෙ ඇයි කියල. අවධානය ලබාගැනීමට? අනුකම්පාව? ආදරය නැවත අලවා ගැනීමට?

සමහර අය උවමණාවෙන්ම තමාට අහිතකර දේවල් කර ගන්නවා. බොහෝ දෙනෙක් නො සිතාම විනාශ කර ගන්නවා.

කාලය ඉතා පහසුවෙන් ලිස්සා යමින් තිබෙනවා. මම ජීවිතය ආපසු ඉල්ලා සිටිය යුතුයි. යලි ප‍්‍රතිසංස්කරණය කළ යුතුයි. සැනසිලිදායක නිශ්චලත්වයට නැවත පදවාගෙන යා යුතුයි. තනිව සිටීම අතිශය සැනසිලිදායකයි. දැනට මම තනිවීම් දෙවර්ගයක් හඳුනාගෙන තියෙනවා. රමණීය දිදුලන නිරාවෘත වර්ගය සහ ජීවිතය ඇතුළට උරා ගන්නා හකුලුවන වර්ගය.

(සටහන- A bride stripped bare -anonymous සුලු ප්‍රමාණයක් ඇතුළත්ය.)

2008-01-16

You

2011-03-24T09:21:00.000+05:30

ඔබ

සොඳුර මම
මැටි බඳුන
ඔබෙන් මධු ඉල්ලන

සමා වුව මැන
රිදී කුසලාන
විය නො හැකි වුන!

Near you

2011-03-24T09:18:00.000+05:30

මා ඔබ අසල

බඹ ලොවය
රූප නැත, අරූපය
රෝධ නැත, නිරෝධය
මා ඔබ අසලම
ඔබට නො පෙනෙන
ඔබට නො දැනෙන
සමාන්තර විශ්වයක

Silver Poetry

2011-03-24T09:16:00.000+05:30

රිදුනු කවි

කුඹලා සහ මදින්නා
මිතුරු එකතුව
කිතුල් ගස මුල හිඳ
මුට්ටියෙන් රා බොන

මහත්වරුනි
සමාවෙන්න
මේ කිතුල් රා...
ඔබ අතැති
රිදී කුසලානට
තරම් නැතිවැති

The sky

2011-02-10T12:02:00.000+05:30

අහස

මට අහස පෙනෙන

අහසට මා පෙනෙනෙ

නිතර මා හිඳින තැන

හිඳගෙන

රෑට

කතා කර කර අප දෙදෙන

වැඩිපුරම

මා කියන දේ ඔහු අසා ගෙන

ඔහු කිසිත් නො කියන

හැම විටම මට සිතෙන

අහස

මට වඩා

විසල් බව

සැහැල්ලුවට හිටියාට

The M.A. Thesis - A Short story

2011-02-03T16:16:00.003+05:30

ශාස්ත්‍රපති නිබන්ධය

ලංකාවේ ඉඩම් අයිතිය පිළිබඳ ලේඛන- පෘතුගීසි/ලංදේසි යුගය: තෝම්බු. නිබන්ධය මාස තුනක් ඇතුළත නිම කළ යුතුයි. මම දැන් ජීවත් වෙන්නෙ පුස්තකාලවල. පුස්තකාලවල අමුතු සුවඳක් තියෙනවා. හොඳ පුස්තකාලවල හොඳ සුවඳක්. නරක පුස්තකාලවල නරක සුවඳක්. මේක හොඳ පුස්තකාලයක්. මෙතෙනට එන්නෙත් හොඳ අය. මහජනයාගේ පුස්තතාලවල වගේ තරුණ විභාග සහ වෙනත් දේවල් සඳහා පාඩම් කරන අය මෙතෙන්ට එන්නේ නෑ. මේක අඩුම ගණනේ කෙස් ගස් කීපයක් හෝ ඉදී තිබෙන වැදගත් අයගේ තැනක්. නමුත් සාමාන්‍ය ස්වභාවයට බැහැරවීම් තියෙනවා. උදාහරණයකට මම. එක කෙස් ගහක්වත් ඉදී නෑ.

පොත් රාක්කයේ නියමිත තැන මම හොයන පොත නෑ. මම හොයන පොත් වෙන අය කියවන්නේ නෑ. වෙන කෙනෙකුට කියවන්න උවමණාවක් වෙන්නෙ නෑ. ඉතින් මට තරහ යෑම ඉතාම සාධාරණයි. අමනාපය පිට වුනේ ‘චක්’ වගේ ශබ්දයකින්. (චිඃ නෙවේ.)

”මේක ද හොයන පොත?”

සිනාවක්. ඉදුනු කෙස් ගස් කීපයක් සහ වටිනා කළිසමක්.

”ඔව්... එක පිටපත ද තියෙන්නෙ?”

”කමක් නෑ. මේක ඔයා ගන්න. මට එච්චරම හදිස්සි නෑ.”

ඒක අනවශ්‍ය පරිත්‍යාගයක් ද?

”මේ මගෙ කාඞ් එක. කියවල ඉවර වුණාම පුලූවන් නම් කෝල් එකක් දෙන්න... මා ළඟත් සෑහෙන පොත් ගණනක් තියෙනවා. මොනව හරි දැන ගන්න ඕනැ නම් අහන්න.”

නම. නම මුලට අකුරු තුනක්. නම අගට අකුරු අටක්. තනතුර. ගරු සේවාවන්. දු.ක.අ. ලිපිනය.

නම අගට අකුරු අටක්! ඉදුනු කෙස් තුන හතරයි. සපත්තු ඉතා මිළ අධික ඒවා විය යුතුයි.

සතියක් මම හිත හදාගෙන මගේ උපාධි නිබන්ධයේ වැඩ කළා. කාගෙන්වත් නො මනා උදව් ගන්න උවමණා නෑ. මට මේක තනිව කරගන්න පුලූවන්.

”සර්. මම මේ එදා පුරාවිද්‍යාවෙදි පොතක් දුන්න කෙනා තකා කරන්නෙ. මම සර් කියල කතා කරන්න ඕනැ ද ඩොක්ටර් කියල කතා කරන්න ඕනැ ද කියල නම් දන්නෙ නෑ.”

”නම කියල කතා කරන්න. මගෙ නමත් කාඩ් එකේ ඇති.”

”මට උදව්වක් කරන්න පුලූවන් ද අහන්නයි කතා කළේ.”

”අහල බලන්න.”

”මට ඩච් ලේඛණ දෙකක් ලැබිල තියෙනව. ඒව පරිවර්තනය කර ගන්න පුලූවන් ද බලන්න.”

”ඩච්? ඩච් පුලුවන්. අදම ඕනැ ද?”

”නෑ. එච්චරම හදිස්සි නෑ.”

”හෙට... මම ඔයාගෙ ඔෆීස් එකට එන්නම්.”

”නෑ සර්. මම එන්නම්.”

”නෑ ඔයා කරදර වෙන්න උවමණා නෑ. සර් කෑල්ල උවමණාත් නෑ. මම එන්නම්.”

”එහෙනම් ඔෆීස් එකට නෙවේ... පුරාවිද්‍යාවට පුලූවන් ද?”

”පුලූවන් නෙ.”

”ගෙදර නේ ද යන්නෙ. මටත් ඒ පැත්තට යන්න තියෙනවා. ගිහින් බස්සන්න පුලුවන්.”

”අපේ ගෙදර? මට ඔෆීස් වෑන් සර්විස් එක තියෙනව නෙ.”

”මම හිතන්නෙ ඔෆීස් වෑන් එකට වඩා වඩා මගේ වාහනය සුවපහසුයි.”

ඉතා සුවපහසුයි. රෝද හතරම කැරකෙන. උස. දිළිසෙන. අලුත්.

සත්‍යය නම් මම දුරාචාරය අනුමත කරන්නියක් නෙවේ. අඩුම වශයෙන් සාමාන්‍ය ස්ත්‍රී පුරුෂ දුරාචාරය. සීතල, නො සැලකිලිමත්, ගර්හිත දුරාචාරය. දුරාචාරය පැවතිය යුතු නම් එය පූර්ණ දෝෂත්ව හැඟීම සහ අදාල පූර්ණ වේදනාව සහිතව විය යුතුයි.

ගැහැනු අපි, වේදනා විඳීම සඳහා කැමැත්තෙන් ඉදිරිපත් වන්නන් ද? අපි උවමණාවෙන්ම නිදහස්ව නො ඉඳීම සඳහා සහ වේදනාවන් විඳීම සඳහා ප්‍රේමවන්තයන් තෝරා ගන්නවා ද? පිරිසිදු හා සියුම් වේදනාව සතුටක් හා තෘප්තිමත් දෙයක් නිසා එසේ කරනවා ද?

මම සර් එනතුරු දොර අසල වාඩි වී සිටිනවා. මගේ හොඳ ඇඳුමක් සහ මගේ හොඳ සහතිකයක් සහිත ලිපිගොනුවක් සමඟ. මම පැමිණ ඇත්තේ නියම කර ගත් වෙලාවට කලින්. මගේ වයස තෙක් වැඩුන සෑම ගැහැනු ශිෂ්‍යාවක්ම මෙසේ කලින් පැමිණීම කරනවා විය යුතුයි. දොරෙන් ඇතුල් පැත්තේ ටෙලිපෝනය නො ඉවසිලිමත් ලෙස හා බලාපොරොත්තු සහගත ලෙස නාද වෙනවා.

ඔහු පැමිණියේ විනාඩි විස්සක් ප්‍රමාද වී. අමතක වන මහාචාර්යවරයාගේ පෙනුමෙන් යුතුව, පොත් පුරවා ගත් දෑතින් යුතුව, දොර යතුරු ඇරීමේදී කොලයක් බිම වට්ටවමින්. ප්‍රමාද වීම ගැන ඔහුගේ සමාව ඉල්ලීම ඔහුගේ උනුසුම් සුබ උදෑසනක් පැතුම තුළ සිරියාවන්ත ලෙස දියවී ගියා.

”සුබ උදෑසනක්. අපි කලින් මුනගැහිල තියෙනව නේ ද?”

මගේ උත්තරය පලල් හිනාවක්. මම ඔහු ගැන උරණ වී හිටියෙ. ඔහුගේ ප්‍රමාද වීම ගැන. නො සැඟවුනු ලැජ්ජා රහිත සිත් ඇදගන්නා ගුනය ගැන. මම වඩාත් උරණ වී හිටියෙ මා ගැන. මා තුළ තිබූ අවබෝධ බුද්ධිය වැනි කිසියම් දෙයක් අවමන් පූර්වකව ඔහු ඉදිරියේ පහතට ලිස්සා යෑම ගැන. ඔහුගේ සිරියා මුහුණ හා මූලාකෘතික විද්වත් රූප සෝබාව ඉදිරියේ එසේ වීම ගැන. මා ගැන වූ ඔහුගේ අලස උනන්දුව ගැන.

එහෙත් ඔහුගේ මේසය ඉදිරියේ ඉඳගන්නා විට මගේ උරණ බව ඇතුළතින් සම්පූර්ණයෙන්ම පහව ගොස් තිබුණා. මම දැපනය වී තිබුණා. ඒ ඔහුගේ කාමරය නිසා විය යුතුයි. මම හිතාගෙන හිටි විදියටම පොත් සීලිම දක්වා උසට. පොත් තිබිය යුත්තේ ඒ විදියට බව මම හැම විටම හිතාගෙන ඉඳල තියෙනවා.

ඉතිහාස ශාස්ත්‍රපති උපාධියකට කියවන තිස් එකක ගැහැනු ශිෂ්‍යාවකට දැපනය විය හැකි තරමට මම දැපනය වී සිටියා.

නිදහස් හා හාස්‍යජනක විදියට හැසිරෙන්න තැත් කරන ගමන්ම ඔහු තේ හදන්න උත්සාහ කරනවා. සුලු කලබැගෑනියක් නිසා ප්‍රමාද වෙන්න සිද්ද වෙලා තියෙන්නෙ. බිරිඳ දන්ත වෛද්‍යවරයා ළඟට ගෙන යෑම සඳහා. හදිසි ආබාධයක්. විශාල කැක්කුම් සහගත දෙයක්. නුවණදත. හතළිස් ගණන්වල පහලවුණ නුවණදත. කොයි තරම් ප්‍රමාද ද?

තේ හැදීම කළේ මට පිටුපස හරවාගෙන. මම ඇස් පියාගෙන ඉන්න ඇති. මට ඔහුගේ කට හඬ ඇහෙනවා. මට තේරෙමින් තිබුණා මම වැඩිපුරම කැමති ඔහුගේ කටහඬට බව. එය සැහැල්ලු හා පහසු ලේයර ගණනාවකින් යුක්තයි. ඔහු හරියට ජීවිතයේ හොඳම දේවල් අඩංගු කර සෑදූ එකක් වගේ. ආනන්ද විද්‍යාලය, විශ්ව විද්‍යාල උසස් සාමාර්තය, ප්‍රසිද්ධ පරම්පරාව, කේම්බ්‍රිජ් පශ්චාත් උපාධිය ආදී වශයෙන්. ඔහුගේ භාෂාව උච්චාරණය, ව්‍යාකරණය උනුසුම් මෙන්ම අහංකාර රහිතව මිත්‍රශීලීයි. එහෙත් මේ සියල්ල සහිතව මාව ගණන් නො ගැනීමක් තියෙනවා. වෙන අයෙකුට නම් මෙය ආඩම්බරය හෝ සුබුද්ධික බව පෙන්වීමක් ලෙස නම් කළ හැකියි. සමහර විට වෙන අය එසේ කරනවාත් ඇති. නමුත් එහි ඉඳගෙන හිටියේ මම. ඔහුගේ කටහ‍ෙඬ් ආදරණීයභාවයෙන් මම නැහැවෙමින් තිබියදී ඔහු තේ කෝප්පය මගේ අතට තද කළා.

”මේ ලිපිවල ඉංග්‍රීසි පරිවර්තනයත් තියෙනව නෙ? ආයෙත් පරිවර්තනය කරන්න උවමණා ඇයි? ඉංග්‍රීසියට ද සිංහලට ද පරිවර්තනය කරන්න උවමණා?”

”මේ ඉංග්‍රීසි පරිවර්තනයට මම කැමති නෑ. ඒක වචන පරිවර්තනයක්. අදහස් පරිවර්තනයක් නෙවේ. මම හිතන්නෙ විෂයය දන්නෙ නැති කෙනෙක් පරිවර්තනය කරල තියෙන්නෙ.”

”තීසිස් එක සිංහලෙන් නෙ? කෙලින්ම සිංහලට පරිවර්තනය කරන්න ද?”

”සර් දන්ව නෙ, අපේ ඉංග්‍රීසිවල උස මහත.”

”සර්? ආයෙත්!”

2008-11-01

(මෙම කතාවේ සියයට පනහක් ඇත්තය. සියයට පනහක් වෙන කතාවකින් කොපි කිරීමක්ය. සියයට පනහක් නිර්මාණයක්ය. ඉතිරි සියයට පනහ අසත්‍යයය.)

Promised land

2011-02-03T10:17:00.000+05:30

පොරොන්දු දේශය

වැසියෙනි

පොරොන්දු දේශයට

ස්වර්ගයට

මිනිස් ලොව එකකට

දෙව්ලොව සයක්...

තරු පහේ සිට ඉහළට

අත ඇති කුසලයට

සරිලන අන්දමට

බාල මැට්ටෙන් සැදූ මිනිසුනි

එහේ දී රන් කඳක් වෙන්නයි

මෙහේ දී දුක් විඳින්නයි

එහේ දී දහස් ගුණයෙන් සැප විඳින්නයි

මෙහේ දී දානෙ දෙන්නයි

එහේ දී දහස් ගුණයෙන් වස්තුව ලබන්නයි

මෙහේ දී බඹසර රකින්නයි

එහේ දී දහස් ගණනක් සුරඟනන් පිරිවරන්නයි

Some notes

2011-01-22T10:56:00.000+05:30

සටහන් කීපයක්

ගල් ඉබ්බනේ

නුඹලාට පූර්ණ නිදහස

රිසි තැනක රිසි විටක

පියාඹා යන්න

**********

ඉදිරියට ආවා නෙ

නුනුවණ

කියන්නත් ඉස්සරම

නුවණ

ඇයි පමා වුනෙ

මෙච්චරම

**********

පිළිහුඩුවො...

ලොකු වැඩි නැද්ද හොට

උඹේ තරමට

කමක් නැහැ ඒත්

උඹ වෙනස්

Un-lit

2011-01-17T13:16:00.000+05:30

නො පහන්

ගෙය තුළ
පහනක්
නො නිවා තබා ගත යුතු
ගින්නක්
නො අවුළුවා ගත යුතු

පහන
මඳ සුළඟකටත්
නිවෙන්න බලා ගෙන
ගින්න
මඳ සුළඟකටත්
ඇවිළෙන්න බලා ගෙන

පිටත නළියන සුළං රැළි
ඇතුළට නො එන්නට
දොර ජනෙල්
අගුළු දා වසාගෙන

හරි අමාරුයි
හරි මහන්සියි...

Unused - A short story

2011-01-12T23:04:00.003+05:30

පාවිච්චි නො කළ

අර ත්‍රී-රෝද රතේ තුළ වූ සිපගැනීම කියන තැනින් නේ ද නැවැත්තුවෙ?

ඔයා මේක කොටස් වශයෙන් පළවෙන කතාවක් විදියට ගන්න එපා. ජීවිතේ එහෙම කොටස් වශයෙන් පළවෙන්නෙ නෑ... නිකං කෑලි වශයෙන් ගැලවි ගැලවි අලුත් වෙනව මිසක්. ගැලවුන පොත්තට අඬා වැටිල වැඩක් නෑ ‘අනේ අවුරුදු ගාණක් තිස්සේ මටම ඇලිල හිටිය මගේ පොත්ත නෙ’ කියල. පොත්තක් ගැලවුණාම අලුතින් එකක් එනවා. අවෙ නැත්තන් එතනින් බැක්ටීරියා සහ දිලීර ඇතුල් වෙලා කුණු වෙලා දිරල යනවා. ඒ දෙකම ජීවිතය. එකම විදියට බාර ගන්න ඕනැ.

තව එකක් මම කියන්නද? ඔය ගොල්ල පිළිගන්න අකමැති දෙයක්. ගෑනු ප්‍රේමවන්තයන්ගේ පාවිච්චියෙන් ගෙවෙන්නෙ නෑ, සබන් වගේ. පෙම්වතුන්ගෙන් ඔවුන් වැඩෙනවා. වඩාත් සුදුසුකම් ලබනවා. ඒකෙ සැබෑ වාසිය ලැබෙන්නෙ ඊළඟට එන ප්‍රේමවන්තයාට.

ඔයා කියන්නේ කාමයේ වරදවා හැසිරීමේ පල සහ අපල ගැන නෙ. ඔයා කිව යුත්තේ කාමයේ වරදවා නො හැසිරෙන්න කියල නෙවේ. කාමයේ හැසිරෙන්න කියල. මම ඔයාගෙන් උපදෙස් ගන්න ඉස්සරවෙලා මම ඔයාට උපදෙස් ටිකක් දීල ඉන්න ඕනැ. කාමයේ වරදවා හැසිරෙනව කියන්නෙ මොකක් ද දන්නව ද? ඔය පිරිමි පිරිමි එකට ඉන්නෙ, ගෑනු ගෑනු එකට ඉන්නෙ, එන්න ඒවට. ඒව වැරදි වෙන්නෙ මොකද දන්නවද? ප්‍රජනන විරෝධීයි. ළමයි හම්බවෙන්නෙ නෑ. කාමයේ නො වරදවා හැසිරුනොත් ළමයි හම්බ වෙන්න පුලුවන් වෙන්න ඕන.

මට අවුරුදු විසි හතරෙදි දවසක තාත්තා හොඳටම බීල හිටියා. තාත්තා කිව්වා ‘ඔයා මගෙවත් අම්මගෙවත් ළමයෙක්’ නෙවේ කියල. දෙයියෝ සාක්කි. වහලෙ නෙ කඩා වැටුණෙ. හිස මතටම වැටුණ වුණත් මට ඒ වෙලාවෙ වේදනාවක් දැනුනෙ නෑ. ඔයා දන්නව නෙ, සාමාන්‍ය තුවාලයක් වුණාම හොඳට වේදනායි. මහා ලොකු තුවාලයක් වුණාම වේදනාවක් දැනෙන්නෙ නෑ. මම ඇඬුවෙ නෑ. මම ටිකක් වෙලා තාත්තා දිහා බලාගෙන හිටියා. බලාගෙන ඉන්න ඇති. මම කාමරේට ගියා. ඒ වෙලාව රෑ... කාමරේටත් රෑ. පිටටත් රෑ. මා සන්තකේට තිබුණෙ රුපියල් දෙසීයයි. රුපියල් දෙසීයයි, ඇඳුම් දෙක තුනක මල්ලයි අරගෙන මම එළියට බැස්සා. මම ඉතාමත් ස්තීර වචනයෙන් කිව්වා ‘මාව නවත්තන්න හදන්න එපා, මම යනව, මොනව කළත් මම යනව’ කියල. අම්ම ඇඬුවා. මම හිතන්නෙ අඬන්න ඇති. පැය දෙකක් ගියා, රෑ දහයයි දහයයි යාළුවගෙ ගෙදරට එනකොට. ගෑනු යාළුවගෙ.

ඔයාට මගේ ජාතක කතාව කියන්ඩ යන්නෙ නෑ. ඒක මම දන්නෙත් නෑ. තාත්තා කවදාවත් පුංචි කාලෙ මාව හුරතල් කරල නැති එක, අක්කයි අයියයි දෙන්න තාත්තගෙ ඇඟ උඩ පෙරලි පෙරලි සෙල්ලම් කරපු එක, මම කුස්සිය වගේ තැනක අම්මගෙම ඇඟේ දැවටි දැවටි හිටපු එක, මට හැම වෙලාවෙම තනියක් දැනුන එක ආදිය මට ඉතා පැහැදිලිව තේරුම් යමින් තිබුණා. තාත්ත කිව්වෙ ඇත්තක බාගයක් කියල මට විශ්වාස කරන්න හිතෙනවා. මම අම්මගෙ ළමයෙක් නොවෙන්න තරම් ප්‍රබල සාක්කියක් මම දන්න ඉතිහාසයෙ කොතනකවත්ම නෑ.

සාමාන්‍ය කතාවක විදියට නම් මම කළ යුත්තේ කරමින් සිටි සියලු කර්තව්‍යයන් අත්හැරල මගේ ජීව විද්‍යාත්මක මව සහ පියා සොයා යෑමේ ගවේෂණයයි. නමුත් මම වහාම කළේ පත්තර ටික අරගෙන රැකීරක්ෂා ඇබෑර්තු පිටු ගවේෂණය කිරීම. ඉල්ලුම් කිරීම් හා අසමත් කිරීම් ගණනාවකට පස්සෙ මම ගිය තැනදි කිව්වා ‘මම ගිණුම් කරල නෑ, මම කරල තියෙන්නෙ ප්‍රාචීන භාෂා උපාධියට. නමුත් මට පුලුවන් මේක කරන්න. කරුණාකරල මට මේ රස්සාව දෙන්න... මට ඉතාම තදින් හා ඉක්මනින් රැකියාවක් උවමණා කරල තියෙනව’ කියල.

අවුරුදු විසිහතරෙ තරුණ ගෑනු ළමයෙක් එහෙම කිව්වාම පිරිමි මිනිස්සුන්ට එක පාරටම ‘එළියට යන්ඩ’ කියන්ඩ බෑ. ඒ නිසා ඒ කරුණාවන්ත පිරිමි මහත්මයා මට ඇතුළට යන්ඩ කිව්වා.

මම සැරයි. ඔයා හිතනව ද මම සැර නෑ කියල. ඒ වුණාට මම සැරයි. නපුරුයි නෙවේ, සැරයි.

මට විශ්ව විද්‍යාලෙදි ළමයි එක්ක එකට දියවෙලා ඉන්න බැරිවුණා. ගෑනු ළමයි එකට ඇලවි ඇලවි ඉන්න එකයි, එක එක්කෙනාගෙ කෑමවලට අත දදා කන එකයි මට අප්පිරියයි. මම ශික්ෂණය වෙලා තිබුණෙ ඉතා පිරිසිදුවට ඉන්න.

මගේ අනියම් තාත්තා දුප්පත් කෙනෙක් නෙවේ. එයා කොන්වන්ට් එකට ගෙව්වා. කොන්වන්ට් එක මට පිරිසිදුවට තනියෙම ඉන්න පුරුදු කළා. නොහොත් ඉගැන්නුවා.

විශ්ව විද්‍යාලෙදි තනියෙම ඉන්න එක අනතුරුදායකයි. නැත්නම් අතාත්විකයි. මම මගේ ආරක්ෂාවට හා සහායට කොල්ලෙක් පිරිමියෙක් හරි සතෙක් වෘකයෙක් හරි හොයාගන්න ඕනැ. වෘකයෙක් හිටියා. අපේ නැවේ බඩු තොගයටම බැල්ම හෙලාගෙන ඉන්න. හොඳ ඇඟක්. ඇත්තම කියනවා නම් මම කැමති වුණේ ඇඟට. මම දැනගෙන හිටියා ප්‍රේම කරන්නෙ ඇ‍ෙඟන් බව. කළ යුත්තේත් ඇ‍ෙඟන් බව. හොඳ ඇඟක් තිබීම වැදගත්. මම ඇඟ සමග ඇඟමය සම්බන්දය පටන් ගත්තෙම මාස පහ හයකින් අත්ඇරල දානව කියල හිතාගෙන. ගෑනු ඒ විදියට මිනිස්සු ඇති කරන බව මම දන්නවා. ආරක්ෂාවට සහ සහායට.

මම වැරදීමකින් වෙන්න ඇති මෙහෙ ඉපදිලා ඉන්නෙ. ඇමෙරිකාවෙ ඉපදෙන්න සුදුසු මානසිකත්වයක් මට තියෙන්නෙ. මේක සම්පූර්ණ වැරදීමක්. මට දුක, තව දහස් ගණනක් ඉන්දැද්දි මේ වැරදීම මා සඳහා වෙච්ච එකට. කරන්න දෙයක් නෑ. දැන් ඉපදිලා ඉවරයි.

ඔයා ඇයි නාකි වුණේ? ඇයි අනේ ඔයා නාකි වුණේ? ඔයා අඩු ගාණෙ හතළිහක්වත් වුණා නං මම ඔයාට ඉනා බේතක් දෙනවා... බැඳපු කෙනෙක් වුණාට කමක් නෑ කියල...

මට අර ඇඟක් තියෙන කෙනාට ඉනා බේත් දෙන්න උවමණා වුණේ නෑ. එක නෙතග බැල්මයි. දැපනෙ වෙලා කලන්තෙ දාල මගේ දෙපා ළඟ වැටිල හිටියා.

ඔයා දන්නව ද බාධක කම්කටොලු බිඳ ගෙන ගිරි දුර්ග තරණය කරල ප්‍රේමවන්තයෙක් ළඟට යාම වගේ නිකම්ම ප්‍රේමවන්තයෙක් තමාගේ දෙපා ළඟට ඒමේ ගතියක් නැති බව. දෙපා ළඟ ඇද වැටුනු ප්‍රේමවන්තයා නොඅලස්ව නොවළහා ප්‍රේම කරන්න පටන් ගත්තා.

ඔයා දන්නව නෙ දෙවියන් වහන්සෙ පිරිමියා සහ ගැහැනිය මවපු විදිය. පිරිමියාගෙ ඉලඇටයක් අඩුයි. ඉලඇටය සංකේතයක්. හැම පිරිමියෙකුටම මොනව හරි දේක අඩුවක් තියෙනව. සුවච කීකරු ප්‍රේමවන්තයා, ඉතා ඉක්මනින් අඩුව පෙන්නුවා. කල් ඉකුත්වීමේ දිනය එන්න ඉස්සරවෙලා පරිහරණයට නුසුදුසු බවට පත්වුනා. ඔයාට තේරෙනවද, එන්න කියාපු වෙලාවට පැය බාගෙකට කලින්, එන්න කියාපු තැනට ඇවිත් වේලි වේලි ඉන්න ප්‍රේමවන්තයෙක් එක්ක රංඩු වෙන්නෙවත් කොහොමද කියල?

එයා හිතාගෙන හිටියෙ ප්‍රේමවන්තිය බස්නැවතුම් ගානෙ රස්තියාදු කරන්නැතිව සිටීම ප්‍රේමවන්තයාගෙ පරම යුතුකම කියල. එහෙම වෙන්න ඇරියොත් හිමිකම අහෝසි වෙන්න වුනත් පුලුවන්. ඒ කියන්නෙ වඩාත් හොඳ ඇඟක් තියෙන කෙනෙක් ප්‍රේමවන්තියට හම්බවෙන්න පුලුවන්. රස්තියාදු කරවන එකට නෙවේ, වඩාත් හොඳ ඇඟක් තියෙන කෙනෙක් හම්බ වෙන්න පුලුවන්කම අහුරන එකට තමයි මම විරුද්ධ.

ඇත්තම කියන්ඩ ද? වඩාත් හොඳ ඇඟක් තියෙන කෙනෙක් හම්බ වුණා. පූර්ණ පරිමාණයේ ඇඟක්. තුන්කාලෙ නෙවේ.

මම ඇයි මේ මගේ අතිශය පුද්ගලික දේවල් ඔයාට කියන්නෙ? මම මේව වෙන කාටවත් කියල නෑ. ඇයි ඉතින්?... මම මේ කියවන්නෙ උගත් බුද්ධිමත් පැසුනු කෙනෙකුට කියල හිතාගෙන. ඔයා අහන ප්‍රශ්නවල ස්වභාවය අනුව විශේෂණ පද ටික අයින් කරන්න හිතෙනව. අන්තිම එක ඇර...

පළමුවෙනි ඇඟ මාව පූජාසනේ තියල දුම් අල්ල අල්ලා හිටියෙ. සුවඳ දුම්. මට පුලුවන්ද පූජාසනේක ඉන්න. දුං ගගහ. මම ක්ලේශ සහගත කෙනෙක්. මම කැමතියි අපයෝජනය වෙන්න. මම ඇඟට කිව්වා ‘මට ටිකක් හුස්ම ගන්න ඕනෑ, එළියට ගිහිල්ල’ කියල. අඬා වැලපීම් හා යාදිනි ගණනාවකට පස්සෙ මම එළියට ආවා. එතකොට තමයි දෙවෙනි ඇඟ සහ ත්‍රී-රෝද රතය තුළ සිපගැනීම සිද්දවුනේ. ඒ සිපගැනීම සුරතයක්. මම දියවෙලා ඔහු මත වැගිරුනා. එයාගෙ අතේ ගෑවෙන්නත් ඇති.

පිරිමි හිතන්නෙ සිපගැනීමක් කියන්නෙ ඇතුළත් වීමේ විභාගය සමත් වීම කියල. ‘මල්ටි-එන්ට්‍රි-වීසා’ ලැබීමක්. රිසි විටක ඇතුල් වෙන්න පිටවෙන්න පුලුවන්. එහෙම හිතන එක වැරදිමත් නෑ. වීසා එක ලැබුණායින් පස්සෙ පිරිමින්ගෙ කතා කරන විෂය සංදර්භයත් වාග්මාලාවත් වෙනස් වෙනවා. පරාසය අසීමිත වෙනවා. පෝර්නෝග්‍රැෆි වගේ දේවලුත් ඇතුළත් වෙනවා.

මගේ හදිසි අතුරුදහන් වීම් ගැන පළමුවෙනි ඇඟ මගෙන් ප්‍රශ්න කළාම මම කිව්වෙ යාළුකමක් විතරයි වෙන මොනවවත් නෑ කියල. එයා ඒක විශ්වාස කළා. අඩු ගණනෙ බොරුවට හරි බනින්ඩ තරහ වෙන්ඩ පුලුවන්කම තියෙද්දිත් ඒකවත් කළේ නෑ.

දෙවෙනි ඇඟ මට ඉතාමත් ප්‍රශස්ත විදියට සැලකුවා. මම කිව්වා ‘අපි කොහේ හරි යමු’ කියල. නෑ... ඔහු මා ලවා කොහේ හෝ යමු යන්න කියවා ගත්තා. ඉතින් අපි ගියා. එච්චර දුර ගියේ නෑ. ආපහු එන්න පුලුවන් දුර ගියේ. ගිහින් ආපහු ආවා. ඔයා දන්නව ද? පිරිමි මිනිස්සු හොඳයි. පිරිමි මිනිස්සු නිකං බලහත්කාරෙන් මොනවවත් කරන්නෙ නෑ. අපි බලහත්කාරකමක් කරව ගත්තොත් මිසක්.

මම පළවෙනි පොත්ත ගලවල දැම්මා. මට වැඩිය රිදුනෙ නෑ. පොත්තට රිදෙන්න ඇති.

දෙවෙනි ඇඟ බොහෝ දේවල් මගේ ප්‍රේමය සඳහා ඉදිරිපත් කළා. ඔහුගේ දිලිසෙන නිල වාහනවල මාව වැඩමවෙව්වා. මම ඔහුගෙන් කිසිවක් ඉල්ලා හිටියේ නෑ. ඔහු මට ගෙවීම් කරනවා යන හැඟීමක් ඇතිවන විදියේ කිසිවක් මම බාර ගත්තේ නෑ. කිසියම් දෙයක් දෙනවා කියන්නෙ අනුග්‍රහය දැක්වීමක්. අනුග්‍රහය ලබන කෙනා සෑම විටම අනුග්‍රාහකයාට ණයයි. මම ණය වෙන්න කැමති නෑ. සමහර දවසක දවල් කෑමට ගිය තරු හෝටලයක බිලෙන් බාගයක් ගෙව්වේ මම.

ලෙන්ගතු ආමන්ත්‍රණයන් හා ආකර්ශනීය ඇඟ තිබෙන අතරම වෙනත් කිසියම් දෙයක අඩු බවක් මට දැනෙමින් තිබුණා. ඔහු කතා කරන විට සැක හිතෙන විදියට වැඩිපුර ඇස්පිල්ලම් ගැසීම කළා. ඔහු ඉතා ප්‍රේමණීය හා ප්‍රිය මනාප දේවල් ගායනා කළත් ඒවා ‍ශෘතියේ පිහිටා කළ ගායනාවල් නෙවේ. ඔහුගේ මිය ගිය සහෝදරයාට මිය ගිය නැති තරුණ බිරිඳක් සිටියා.

දෙවෙනි පොත්තත් ගැලවිලා ටිකකට පස්සෙ උපාධි අවසාන විභාගය ඉවර වුණා. ඊට පස්සෙ, ඒ ආසන්නයේම තමයි අපේ ගෙදර කියල මම හිතාගෙන හිටිය ගෙදර කඩා වැටුනෙ. ගෙදරින් පළායාම සිද්දවුනේ.

ඊට පස්සෙ මම තනිවුනා. තනිවුනා කියන්නෙ කලින් හිටිය තනිවීම කේන්ද්‍ර කරගෙන වඩාත් ගැඹුරට හා පුළුල්වට තනිවුනා. ඉස්සර මම තනියෙන් හිටියත් ගෙදර අය ඉන්නව නෙ කියන අත්තිවාරම් හැඟීම තිබුණා. අලුත් තනිවීමෙන් පස්සෙ අත්තිවාරමේ කවුරුවත් මාත් එක්ක හිටියෙ නෑ. මට දැනුන ‘කවුරුවත් මට නෑ’ කියන සිතිවිල්ලේ පතුලක් නැති අසරණකම ඔයාට කවදාවත් දැනගන්න බෑ. ඔයාට විතරක් නෙවේ කාටවත් කවදාවත් දැනගන්න බෑ. මට ඇර කාටවත් ඒක දැනෙන්න විදියක් නෑ.

මම යාළුවාගෙ ගෙදර සෑහෙන කාලයක් හිටියා. ඇත්තටම නම් නොසෑහෙන කාලයක් හිටියා. මට යාළුවා එක්කත් තරහ හිතුණා. ඇයි මාව එයාගෙ ගෙදර තියාගෙන ඉන්නෙ කියල.

රක්ෂාවක් ලැබීම තමයි මගේ ඍණ ස්ව-තක්සේරුව ධන පැත්තට සංක්‍රාන්ති කෙරෙව්වෙ. රක්ෂාවෙන් මට ලැබුණ වැටුප මට පිහිට වුනා. රක්ෂාව කරන වෙලාවෙ හිත හිතා ඉන්න වෙලාවක් නොලැබීම, සිදුවුන තවත් ලොකු යහපතක්. ඉතුරු කාලයේත් හිත හිතා ඉන්න එක නැවැත්විය යුතුයි.

මම පළමුවෙනි ඇඟ නැවත කැ‍ඳෙව්වා. ඔහු හඬාගෙන දුවගෙන ආවා. ‘අනේ ආයෙ මාව අත්ඇරල යන්න එපා. මට ඔයා නැතුව ඉන්න බෑ.’

බැඳල මාස තුනයි. බැඳල මාස මාස තුනක්වත් නොහිටි අය ඉන්නවා. මමත් ඒ ගොඩට වැටෙන්නයි යන්නෙ.

නැවත පැමුණුන, පැමිණිලා පොතේ අත්සන් කළ ඇඟ, මට කලින් දවසක කියල තිබුණා එයාගේ අඩු ඉලඇටය ගැන. ඒ අපි දෙන්න තැන් දෙකක, ඇඳන් දෙකක නිදාගන්න කාලෙ කියපු එකක්. එක ඇඳක නිදා ගන්නකොට ඉලඇටේ අඩුකම මුලු ඇඟ පුරාම ව්‍යාප්ත වුනා. ඔයාට මම සම්පූර්ණ විස්තරය කියන්න යන්නෙ නෑ. අපි කතා කරන්නෙ සිංහලෙන් නිසාත්, ඉන්නෙ ශ්‍රී ලංකාවෙ නිසාත්. එයාගෙ ඇඟ තව තවත් නැතිවෙන්න පටන් ගත්තා. එයා විභාගවලට පාඩම් කරන්න පටන් ගත්තා. පාඩම් කරල එහෙම්ම ම නින්ද යන්න පටන් ගත්තා. අන්තිමට බලනකොට මගේ නීරෝගී ශරීරය විතරයි ගැහි ගැහී ඇඳ උඩ දපල හිටියෙ.

සුරතාන්තය ගැන කතා නොකර ඉඳිමු.

බැන්දාම ගෙදරක් දුවවන්න ඕනැ. ගෙදරක් දුවවනකොට වැඩ කරන්න තියෙනව. උයන්න ඕනැ. රෙදි හෝදන්න ඕනැ. අතුගාන්න ඕනැ. ගෘහ මූලිකයා කැමති නම් මේ ඕනැම වැඩක් හෝ වැඩේකින් කොටසක් හෝ කරන්න පුලුවන්... කැමති නම්. අලුත් පිරිමි කැමතියි. මට අහුවුන කෙනා පරණ කෙනෙක්. අඬන්න දන්න බ්‍රාහ්මණ පවුලක කෙනෙක්. කාව්‍යශේඛරය කියවපු කෙනෙක්. ගෙදර එනකොට පා සෝදවනවාට කැමති, සාස්පානක් අතේ ගෑවෙනවාට අකමැති, මම දසන් දක්වා සිනාසෙනවාට අකමැති නෙනෙක්.

පිඟාන හෝදන්න උවමණා නෑ... සින්ක් එක ළඟට ගෙනැත් තියාපං. ‘අනේ ඔයා මාව දාල යන්න එපා’ කියල අඬන්නෙ නැතිව ‘මම ඔයාට ආදරෙයි’ කියාපං... පිරිමියෙක් වගේ.

මම කොටුවක් ඇතුළෙ ඉන්නෙ. අපි හැම දෙනාම කොටු ඇතුළෙ ඉන්නෙ. සදාචාරයේ කොටුව. වටේට වැට ගහපු. සමහර තැන්වල පරණ දඬු වැට. සමහර තැන්වල අලුත් කම්බි වැට. සමහර අය මහන්සි වෙලා දැඩි උත්සාහ අරගෙන කොටුව ලොකු කර ගෙන ඉන්නවා. දුවන්න පනින්න ඉඩ තියෙන තරමට. මට මහන්සි වෙන්න බෑ. මොනවට ද මහන්සි වෙන්නෙ? කරන්න තියෙන්නෙ මේකයි. සදාචාරයේ කම්බි වැට නෙ තියෙන්නෙ, හිරගෙදර තාප්පෙ නෙවේ නෙ. සදාචාරෙන් කියන්නෙ රිංගන්න බෑ කියල නෙවේ. රිංගන්න එපා කියල. නමුත් ඕනෑම නං රිංගල ගිහින් ආපහු එන්න පුලුවන්. ශබ්ද නගල ප්‍රසිද්ධ කරල රිංගන්න ඕනැ නෑ. නිකං ගිහිල්ල නිකං එනව. එච්චරයි. ඒ සාමාන්‍ය විදිය. මම විශේෂ චරිතයක්. මට නං කවුරුවත් දැක්කත් එකයි නැතත් එකයි.

මේ කියන දේට ආසන්න දෙයක් සිදුවීමට ඉඩ තියෙනවා. හරියටම කිව්වොත් සිදුවෙමින් පවතිනවා. දෙවෙනි ඇඟ මා වටේ ස්ථාවර කක්ෂයක චලනය වෙමින් සිටිනවා. සඳළුතල සහිත මාළිගා, දිලිසෙන අශ්වරථ, සිනිඳු කසීසළු, මුතු මැණික් එබවූ කණකර, ප්‍රක්ෂේපණය කර පෙන්වමින් සිටිනවා. ඇවිත් බලන්න කියනවා. දිය යුත්තේ එකම එක වචනයයි. සියල්ල මා සතු වීමට නියමිතයි.

* * *

ප.ලි.

මෙය ලිවීමෙන් පසු කතාකාරිය වාර්තාකරුට දන්වා තිබෙනවා, මෙහි අන්තිමට සිදුවෙතැයි ලියා ඇති දෙය සිදු නොවන බව.

ප.ප.ලි.

කතාකාරියගේ පසු දැන්වීම පාඨකයා විශ්වාස කළ යුතු යැයි වාර්තාකරු සිතන්නේ නෑ.

2006-10-02

Found and lost

2011-01-12T11:04:00.002+05:30

නිල් කැටය ගිලිහුන

මුදුවකින් ගිලිහුන

අහම්බෙන්

අතට පත්වුන

ම‍ඳකට අත රැඳුන

නිල් කැටය

අයිතිකරුවෙක් පැමිණ

පැහැරගෙන ගිය

එගොඩ වූ ගඟ වෙතම

යළි පැමිණ ගිලී මිය ගිය

නිල් කැටය හමුවුන

ගැඹුරුම පතුළ ඇති තැන

The reflection

2010-12-08T12:52:00.000+05:30

පිළිබිඹුව

ගල් තලය මත හිඳින
අප දෙදෙන උදෙසාම
විල් දිය ද නිසසලව

නන්දනිය
මම දකිමි
නෙක් වන් මසුන්
අහසේ පියාඹන

නන්දනය
මම දකිමි
සොඳුරු විහඟුන්
දියේ පිහිනන

සොඳුර
ඉතා සොඳුරුය
මා දකින ලොව ඔබ
ඒ ලෙසම නො දැකීම

To a Radha

2010-12-03T12:21:00.000+05:30

රාධා කෙනෙකුට

අත් හළෙමි ප්‍රතිපත්ති
මේ මගේ ආමිසය
ඔබට

එකල මම ගැටයෙක්
කුඩා සහ කළු
නමක් නැති
ගොපලු කොලුවෙක්
සොරා කිරි බිව්

ඔබ
අලුත ගෙනා මනමාලියක්
නමක් නැති ගොවියෙකුගෙ
ඔහුට නොව
මට නමක් දුන්

Hawks

2010-11-22T09:33:00.000+05:30

උකුස්සන්

මෝඩ උකුස්සන්
පියාඹන වේදය
ප්‍රගුණ කරන

ඒ වගෙද කපුටන්
හැම කපුටෙකුටම
කපුටියක්…

Raining again...

2010-11-22T09:23:00.000+05:30

නැවතත් වැස්ස ...

නැවතත් වැස්ස
විසල් වීදුරු ජනේලය…
නූලක් දෙකක් ඇති
වැස්ස හා මා අතර දුර
එකද බිඳුවක්
නො තැවරී මම

එළියේ කුහුඹුවන්
පළඟැටියන්
විසල් වීදුරු ජනෙල් නැති

I'm happy

2010-10-27T09:53:00.000+05:30

මම ඉතා සතුටින්

'ඉතින්, ඊට පසු?'

යුගයේ මංගල උත්සවය
ඉනික්බිති
සියල්ලෝම සතුටින් ජීවත් වෙන්න සිටි
ඉතින්
අපි ඉතා සතුටින්
සුවිශේෂයෙන්
මම ඉතා සතුටින්
සියල්ලම යන්ත්‍රානුසාරයෙන්
දිගටම උයමින් සහ සෝදමින්
එපමණයි
යන්ත්‍රානුසාරයෙන්

'විවේක වෙලාවල?'

විවේක වෙලාවල...!
ඊළඟට උයන දෙය ගැන සිතමින්
ඊළඟට සෝදන දෙය ගැන සිතමින්
මම ඉතා සතුටින්

Cuckoo's eggs - brood parasite

2010-10-24T17:12:00.000+05:30

තැන තැන ලූ
කොහාගේ බිත්තර

කුමාරිය මැඳුරෙ නැත
පියතම සුදු අසු ද නැත
ලියාලූ හසුනක් ද නැත

මිරිවැඩි සඟල ගංඉවුරෙ
සුදු අසු ගඟ දෙස බලාගෙන
කුමාරිය එතෙර වන්නට ඇත
චන්නටත් නො කියාම

***

ප්‍රාර්ථනාව...
ප්‍රවේශමෙන්
ඔබ ඉල්ලා සිටින දෙය
සමහරවිට
ලැබෙන්නට පුළුවන

***

උදුන ගිනි කම් නැත
දරා සිටියැක
උසුලනු නො හැකි
උඩ තැබෙන ගිනි කබල...!

***

සේපාලිකා ලිය තුර
බංකුව උඩත් මල්
බිමත් මල්
සේපාලිකා
කා වෙනුවෙන් ද
මෙච්චර!

***

අප දාදු කෙළියක
බූමාටු දෙවියන් සමග
නිතරම දෙවියන්ට හය
එය වෙන්න ඇති
හරි විදිය

***

මගෙ කුසල් සිත
සෝමනස්ස සහගත
සසංකාරික
මුදා හැරියෙමි ඇය
ඇය මා මුදා හැර
වසර තුනකට පසුව
ඊයේ

***

ප්‍රේම පරාජය
දසබිම්බරක් මාර සෙනඟ
ප්‍රේමයේ පරිසරය
පරිසරයෙ ප්‍රේමය

With wine with venom...

2010-10-19T11:40:00.001+05:30

විෂ සහිත මධු සහිත...

විෂ සහිත දළ සහිත
වස සහිත මධු සහිත
මුසපත් කරන ඔහු
මත් කරන ඇය

ඔහු මල් දුන්න පිහිටවූ
කස්තුරි සුවඳ නැඹ ඇය

ගෙට වඩින දොර සිටවු
රඹ කඳන් යුග ඇය
ඇතුළු ගෙට පිවිසෙන්න
පා දොවයි ඔහු

A little one

2010-10-17T19:18:00.000+05:30

පැටි

පැණි කුරුල්ලෝ
නුඹත් පුංචියි...
තියෙනව ද පැණි
ඔච්චර පුංචි මල්වල...

A deer

2010-10-09T14:00:00.002+05:30

මුවෙක්

දැනමුතුකමක් දෙන්නවත්
කෙනෙක් ඉඳ නැත

හරියටම වැරදි විදියට
ලපටි ඊ තණ
පැණිත් ගල්වා

බය හිතෙන්නට ඇති
රස මදි වුවොත් තණ
මුවා යළි නො එතැයි

Cleansing

2010-10-06T10:44:00.000+05:30

පවිත්‍රීකරණය

ගෙට විත්
පැන් නහා ගත් කළ
පිරිසිදු වන බව
සොයා ගත්තාය ඇය
ප්‍රමාදව මදක්

ජීවිතය පළමු අදියර
අවසානයේ
ගැහැනියක් වී සිටියාය
නිදහස් වුණ
දස මසක් ඉසුලූ
බරක් නො වෙනා බරෙන්...

උපත ලැබ සිටියාය
ඇය ද අලුතෙන්…

Handle carefully

2010-10-03T10:01:00.001+05:30

අත්ත බිඳෙයි

පය බුරුලෙන් තබන්
බිඳෙනු හැකියෙන්
මිනිසුන්
අරටු නැති ගස් හෙයින්
රුක්අත්තන මෙන්

සීරුවෙන් අත තබන්
මිනිසුන්
තුනී මැට්ටෙන්
තැනු බඳුන්

Special - A short story

2010-10-02T11:39:00.003+05:30

අති විශේෂ අවදිය

ලිස්සී:

කිසිම සැකයකින් තොරව ලිස්සී තුවාලයක්. ලිස්සීගේ සියලූ දේවල් අප‍්‍රසාංගිකයි. ශරීරයේ ක‍්‍රියාකාරිත්වය ඉතා සංකීර්ණයි. අනිත් අයගේ වගේ නෙවේ. ශරීරයක් ඇතුළත පිහිටන්න පුළුවන් අසනීප ගණනාවක් ලිස්සී ඇතුළෙ තියෙනවා. නිවාඬුවෙන් පස්සෙ අනිත් අය ජයග‍්‍රහනයන් අරගෙන එනකොට- අලුත් ඇඳුමක්, වෙනස් කොණ්ඩ මෝස්තරයක්, අලුත් බෝයි ෆ්‍රෙන්ඞ් කෙනෙක්, අලුත් අත්දැකීමක්- ලිස්සී අරගෙන එන්නෙ අලුත් අපිළිවෙළක්. අලුත් අසනීපයක්. අනිත් අය තොරතෝංචියක් නැතිව ඔවුන්ගේ ජයග‍්‍රහන සමරණ සසඳන විට ලිස්සී තමාගේ අලුත්ම පැමිණිල්ල ඉදිරිපත් කරනවා. දුක්ගැනවිල්ල රසවත්ව කියනවා. කිරිවලින් සෑදූ ආහාර සඳහා ඇතිවී ඇති අසාත්මිකතාවය... ඇඟ කැසීම සහ දේවල් ඉවකර බැලීම චිරාත් කාලයක් තිස්සේ ඇය සමඟ නැවතී සිටින විශ්වාසවන්ත ගුණාංග. ඒවා නැතිව ලිස්සීම ගැන හිතන්න බැහැ.

ඒත් ලිස්සී අවශ්‍යයි. ලිස්සීගේ පැවත්ම අනිත් අයගේ පැවත්ම සඳහා අවශ්‍යයි. ලිස්සී අතින් වැදගත් කාර්යභාරයක් ඉෂ්ට වෙනවා. ඒ නිසා ඇය සැලකිල්ලට ගත යුතුයි. සියළුම ගෑනුළමයින්ගේ කැසීම ඉවත් කර ගන්නේ ලිස්සී පිටේ අතුල්ලල. ලිස්සීගේ පැවත්ම අනිත් අයගේ පැවත්ම සඳහා අවශ්‍යයි. විශේෂයෙන්ම හෙනාගේ. ලිස්සී නැත්නම් සියලූ දේවල් යන්නෙ හෙනාගේ පිටින්. කවුරුහරි කෙනෙක් ඉන්න ඕනැ නුරුස්සන්න. බෝඩිමේ ඊළඟට ඒකට සුදුසුකම් ලබන්නෙ හෙනා.

‘ටිකක් එහාට වෙලා ඉන්නවකො... අස්සට එන්නෙ.’

ලිස්සීගෙ ඇඳ පිහිටුවල තියෙන්නෙ ඈතම කෙළවරේ. ඒ තමයි සියලූ දෙනාගෙන්ම ඈතටම වෙන්න තියන්න පුලූවන් තැන. ලිස්සීගේ ලාච්චුව ඇතුළෙ බෙහෙත් සාප්පුවක් තියෙනවා. බෙහෙත් සාප්පුව නැතිව ලිස්සීට හුස්ම ගන්න බෑ.

කසී:

කසී 18+ සඟරාවක් පෙරලමින්. මනාලියකගේ පිංතූරයක්.

‘බියකරුයි.’

ජූලියාට ඒකෙ එච්චර වැරැද්දක් පෙනෙන්න නෑ. නමුත් කසීට පක්ෂපාතිත්වය රැකගත යුතුයි. කීකරු ස්වරයෙන්.

‘සම්පූර්ණයෙන් සහාසිකයි.’

‘සරුවපිත්තල කොලේක එතුව කිකිළියක්. අවන් එකට දාන්න ඉස්සරවෙලා.’

තව පිටුවක ඇතුළ පෙන්වන කර පලල් ඇඳුමක් සහිත පපුවක්.

‘මම හිතන්නෙ දෙකෙන් ගැටයක් ගහන්න පුලූවන්.’

‘බොරු ඒවා. ඉතා පැහැදිළියි.’

‘කණගාටුදායකයි නේ ද?’

ජූලියා තමාගේ බ්ලවුස් කර ඉදිරියට ඇද ඇතුළ බලයි.

‘මම හිතන්නෙ මේවාට උදව්කිරීමක් අවශ්‍යයි.’

‘නෑ. ඕව හොඳයි නෙ.’

‘නෑ නෙ. තම්බපු බිත්තර බාග දෙකකටත් වඩා අඩුයි. බිත්තියක ගහපු ඇණ දෙකක්.’

‘කැගහන්නෙ නැතුව ඉන්නව. ඕව හොඳයි.’

‘හෙනා දැන් වෙනස් නේ ද?... ළඟකදි ඉඳන්.’

‘එයා හැමදාම වෙනස්.’

‘ඔව්. ඒ වුණාට මේක වෙනස් වෙනසක්.’

‘නෑ. එහෙම එකක් නෑ.’

‘මොකක් හරි වෙලාද දන්නෙ නෑ.’

හෙනා:

හෙනා කසී දිහා බලාගෙන. සොයාගත නොහැකි අඩුවක් සොයමින්. කසීගේ රූපයේ, ඇඟේ නොපවතින වරදක් සොයමින්. මෙය මීට කලිනුත් කර ඇති එහෙත් අසමත් වූ දෙයක්. කසීගේ උරහිස් ආනත නැහැ. ශක්තිමත් බව පෙන්නුම් කරන ලෙස පලල්. ඒත් ස්ත‍්‍රී ස්වභාවය තියෙනවා. බාහුවේ පේශි මාස ගණනක් රූපලාවන්‍ය ව්‍යායාම කළ කෙනෙක්ගේ වගේ. සිනිඳු පටි සහිත ඇඳුම් ඇගේ ඇඟේ ඇලවූ ඒවා වෙනවා. හෙනාට වටහා ගන්න බැහැ අනිකුත් සියළු දේවල් වගේම ඕනෑම ඇඳුමක් කසීට ආදරෙන් වෙලෙන්නෙ බැඳන්නෙ ඇයි කියල. කසීට ඕනෑම දෙයක්, කඩප්පුලි සායක්, බාල කලිසමක්, පටි සෙරෙප්පුවක්, දාපු ගමන් ඒවා දිදුලනවා. ලස්සන හා වටිනා ඇඳුම් බවට පත්වෙනවා. සෑම විටම එයාගේ හිසකෙස් කීකරුයි සහ උදරය පැතලියි. පපුව කිසිම කාලයක ලජ්ජා උපදවනසුලු අදියරක තිබී නැහැ. කසී පාරප‍්‍රාප්තයි. හෙනා පිම්බුනු සහ නඩත්තු නොකළ ශරීරයක්. කසී- රුචිර ඒකරූපී පෙනුමක්. මෙතරම් රසවත් ලෙස අවංක ප‍්‍රියජනක වීමකට වෙන කාටවත් හිමිකමක් නැහැ. කසී දන්නවා අනුන්ගේ ඇස් තමාගෙ පොටෝ ගන්න බව.

හෙනාගෙ ගෙදර ඉන්නෙ තාත්තයි අයියයි නිවුන් නංගිල දෙන්නයි. තාත්තට හෙනා ගැන, හෙනා දිහා බලන්න වෙලාවක් නෑ. ඒක බෝඩිමෙන් ගෙදර ආව නිවාඬු කාලෙක දවසක්. හෙනායි, නිවුන්නු දෙන්නයි, තාත්තයි ඇඳුම් සාප්පුවක. නිවුන්නුන්ට අලුතෙන් ඇඳුම් දෙකක උවමණාව නිසා. සිදුවීම හරිම ලැජ්ජා සහගතයි.

‘තාත්තෙ මට සල්ලි කීයක්හරි දෙනවද?’

‘මො...ක...ට... ද?’

‘මට දෙයක් ගන්න තියෙනව.’

‘දෙයක්?’

‘මට උවමණා දෙයක්.’

‘මොකක් ද කියන්ඩ. උවමණා දෙයක් නම් මම අරන් දෙන්නම්.’

‘මට උවමණා දෙයක්.’

‘මොකක්ද කියන්ඩ. නිකරුනේ දේවල්වලට වියදම් කරන්න බෑ නෙ. ඔයාට දැන් තේරෙනව නෙ.’

‘නෑ. කමක් නෑ.’

‘මොකක් ද කියන්ඩ.’

‘නෑ. උවමණා නෑ.’

‘කියන්ඩ. උවමණා දෙයක් කියල දැන් උවමණා නෑ කියනව.’

‘ඕනෙ නෑ.’

‘කියන්ඩ. කියන්ඩ.’

‘බ‍්‍රසියර් එකක්.’

හෙනා තාත්තගෙ මුහුණ බැලූවේ නෑ. රුපියල් සීයේ කොල ගණනක් හෙනා අතට. තාත්තගේ මුහුණේ සමාව අයදීමේ සහ කණගාටු වීමේ පෙනුමක් තියෙන්න ඇති. ‘ඔයාගෙ අම්මා හිටියා නම්...’ අවුරුදු ගණනාවකට පසු තාත්තා අම්මා ගැන මතක් කළා.

විනෝද ගමන භාර ගුරුවරිය:

වාර විභාගය සහ නිවාඬුව අතර විනෝද ගමන.

‘නැගිටීම. නැගිටීම... නැගිට ප‍්‍රබෝධමත් වෙන්න... අවදිවීම සඳහා ඇවිදීම තරම් වෙන දෙයක් තියෙනව ද?... තියෙනව ද?’

‘නෑ.’

‘අපි අද කිලෝමීටර් දහයක් ඇවිදිනවා. හෙට ඊට වඩා වැඩියෙන්.’

‘ප‍්‍රශ්නයක් තියෙනවා.’

‘කිසිම ප‍්‍රශ්නයක් තියෙන්න බෑ. කරුණාකරල මතක තියාගන්න, මේක නිවාඬු ගත කිරීමක් නෙවේ... වෙන පැමිණිලි තියෙනව ද?’

‘කෑම?’

‘පාර්සල් කරල තියෙන්නෙ. යන ගමන් එක එක අරගෙන යන්ඩ.’

‘අතරමඟ විවේකයක් තියෙනව ද?’

‘නෑ... වෙන?’

‘........’

‘හොඳයි. ඉදිරියට. ඉදිරියට යෑම සහ ඉහළට නැගීම.’

‘හරි අපි මෙතන ඉඳගෙන කෑම කමු.’

සියළු දෙනාම වාඩිගෙන. කොටයක් උඩ, ගලක් උඩ හෝ බිම.

‘ඊ......ඊ...’

‘මොකද උඩ පනින්නෙ?’

‘මකුළුවෙක්.’

‘ඉතිං?’

‘කළුපාට ලෝම... විස.’

‘මිනිස්සු මරාගෙන කන මකුළුවො මේ රටේ නෑ නෙ... කළුපාට ලෝම තිබුණ පලියට ඌ හිතන එකක් නෑ ඔයා උගෙ කෑම වේකට සුදුසුයි කියල.’

‘හරි පිටත් වෙමු.’

‘තව කොච්චර දුර ද?’

‘දුර කියන එක සාපේක්ෂ සංකල්පයක්. දුරයි කියල හිතන අයට දුරයි. දුර නෑ කියල හිතන අයට දුර නෑ. මේ ළඟ කියල හිතන අයට මේ ළඟ.’

‘මොකක් ද?’

‘නෑ, කමක් නෑ. ඒක දේවල් ගැන කල්පනා කරන්න පුලුවන් එක විදියක්. තමන් දෙයක් ලේසියෙන් පුලුවන් කියල තමාව ක‍්‍රමලේඛ කරගත්තොත් බොහෝවිට ඒක ලේසි වීමේ හැකියාව තියෙනවා.’

‘ෆිසික්ස්?’

‘ඒක නෙ බොහෝවිට කිව්වෙ.’

***

ළමයින්ට කෙටිම කෙටි කලිසම්. අත් නැති වෙස්ට්. ජිම් එක ඇතුළෙ. කාටවත් පෙනෙන්නෙ නෑ. ගුරුවරිය ලෙස්බියන්.

‘ස්ටාර් ජම්ප්ස් විසිපහක්. පටන් ගන්න.... වන්... ටූ... ත‍්‍රී... ෆෝ... ...එයිට්...’

හෙනා කසීගෙ අත් පා ඉහළ පහළ පියාඹන විදිය බලාගෙන. හෙනා හිතුවා එහෙම බලන්න උවමණා නෑ කියල. ඒත් කරන්න දෙයක් නෑ. කසීගෙ කිසියම් ආනුභවික යමක් තියෙනවා. ගෑනු පිරිමි අද්දවා ගන්නා ගතියක්. හෙනාට උවමණායි කසී ළඟ තියෙන දේ. කසීගෙ වලලුකර වගේ වලලුකරක්. කසීගෙ සම වගේ සමක්. කසීගෙ ආරෝහණය වගේ ආරෝහණයක්. හෙනාට උවමණායි නැවෙන විට පැද්දෙන කෙස් කළඹක්. කිසිවිටක ලොකුයැයි නොකිව හැකි, කිසිවිටක කුඩායැයි නොකිව හැකි පපුවක්. හිනාවෙන විට කසී වගේ සතුටෙන් කළ හැකි හිනාවක්. වැරදියැයි හෝ සද්ද වැඩියැයි හෝ නුසුදුසුයැයි හෝ ළමා යැයි හෝ නොසිතෙන. දත්වල හෝ තොල්වල පෙනුම නිවැරිදි නැතැයි නොසිතෙන. හෙනාට උවමණායි නිතර බියෙන් පසු නොවී ඉන්න. අන් අයගේ බැල්මේ උනුසුම විඳින්න. ඊරිසියාවේ කේන්ද්‍රය වෙන්න. කසී වගේ වෙන්න.

හෙනාට උවමණායි කසී කෑලි ගලවල යන්ත‍්‍රය දුවන්නෙ කොහොම ද කියල හොයල බලන්න. විශ්ලේෂණය කරල හැදිල තිනේනෙ මොනවයින් ද කියල හොයාගන්න. අනිත් හැම දෙනාටම වැඩිය හොඳට දුවන්නෙ කොහොම ද කියල දැනගන්න. කසීටයි හෙනාටයි දෙන්නටම එකම ඇඟිළි ගණන, එකම ඇස් ගණන, එකම කකුල් ගණන තියෙද්දි කසී පළමුවෙනි පංතියේ සහ හෙනා තුන්වෙනි පංතියේ ප‍්‍රවාහනය වෙන්නෙ ඇයි කියල දැනගන්න.

‘මේ විදියට එකට කිරීමේ නොහැකියාවක් හැම වෙලාවෙම තියෙනව ද? නැත්තන් උවමණාවෙන් ද?’

‘නෑ.’

‘උවමණාවෙන්?’

‘නෑ.’

‘ඒ කියන්නෙ උත්පත්ති ස්වභාවය. උත්පත්තියෙන්ම මන්ද බුද්ධිකයි?’

‘.....’

‘පුළුවන් වෙයි ද අනිත් අය අත් උස්සනකොට අත් උස්සන්න? නැත්තන් ඒක සංකීර්ණ වැඩි ද?’

ගුරුවරිය දොර පැත්තට දිව්වා. අඟල් එකහමාරක් ඇරුන දොර... කවුද බලාගෙන ඉඳල... අහුවුණේ නෑ... කුස්සියට බඩු ගෙනෙන වාහනේ ඩ‍්‍රයිවර්. නැතිනම් මුරකාරයගෙ පුතා. අහුවුණේ නෑ.

***

සිගරැට් පහක් සහ බීර කෑන් තුනක්. නීති විරෝධී ආනයනය කුස්සි සේවයේ හිතවත් කෙනෙක් මගින්. උඩ තට්ටුවේ රෙදි ගබඩා කාමරේ ජනේලෙට විතරයි ජනෙල් කූරු නැත්තෙ. ජනේලෙ ඇරෙන්නෙ උළු වහලෙ උඩට. දොරේ යතුර මහ දෙයක් නෙවේ. සිගරැට් සහ බීර සහ හතර දෙනෙක් වහලය උඩ.

‘ඉතුරු ටික කියන්ඩ.’

‘ඉතුරු ටික?’

‘මගේ එක මම සම්පූර්ණයෙන්ම කියල තියෙනව. දන්නව නෙ.’

‘කොයි වගේ ද දැනුනෙ?’

‘හොඳයි.’

‘වෙන?’

‘.........’

‘අසාදාරන වෙන්ඩ එපා. මම ඔක්කොම කියල තියෙනව.’

‘ඌට හොඳ ඇඟක් තියෙනව ද?’

‘හ්ම්.’

‘අති විශේෂ? මෘදු? තෙත?’

‘හ්ම්.’

‘ඇස් දෙක දිහා බලාගෙන කිව්ව ද ඔයා හැමදාම මගේ කියල.’

‘නෑ.’

‘කොච්චර වෙලාවක් හිටිය ද? මොනවගේ ද?’

‘සාමාන්‍ය වෙලාවක්.’

‘රිදුන ද?’

‘ටිකක්.’

‘ආයෙ එන්ඩ කිව්ව ද?’

‘හ්ම්.’

‘ආයෙ යනව ද?’

Events taken from 'Special' by Bella Bathurst

No claim

2010-09-30T08:36:00.002+05:30

නො ඉල්ලීම

මිනිස් ගඟ සැඩපහර
ගසාගෙන යත
වරක් ගොඩ ගත්තාට
හුස්ම පිම්බාට
නැගිටවා ලූවාට
හිමිකමක් කොයින් ද
හිමිකම ඉල්ලා සිටින්නට

නුඹ කුමක් කරන්න ද
මට මගේ හිත
හදාගන්නට බැරුවාට
නුඹ ගෙවිය යුතු
වන්දියක් නැත
ඉතිරි වූ නයක් නැත

Little poetry

2010-09-28T07:40:00.002+05:30

කුඩා කවි

උඳුපියලි
කුඩා කොළ
කුඩා මල්
ලං වී බලන්න
ලස්සනය
තණකොළ නැති
මල් ගස් ද නැති
එළිමහන වැවෙන්නෙය

Tall ones

2010-09-22T21:59:00.000+05:30

වඩා උස අය

විසල් දෙසුම් හලක
දෙවියන් බිම පෙරලාගෙන
පහර දෙත්
බොහෝ සේ උගත්
දෙවියන්ට වඩා උස අය

නවත්වන්න!
කිසිදු පිහිටක් නැති
බොහෝ දෙනෙකුට
පිහිට වන කෙනෙක්
දෙවියන්

Mahavir

2010-09-15T22:26:00.001+05:30

මහාවීර්

මහාවීර් තුමනි
ගෞතම බුදුන් වෙත ගියෙමි
ඌ තුමූ දහම ද
ඔබ දහම සරි වෙත
පැහැදිලිය සහේතුකය
ඔබතුමා අතැර නො එන්නැයි
අවවාද ලැබූයෙමි

Middle Path

2010-09-13T20:53:00.000+05:30

මැද මාවත

මිනිසුනි
එන්න මැද මාවතට
අප යන මාවතට
මදක් පහළින් පිහිටි

මැද මාවත
සෑම කෙනෙකුටම
සැමදාම
පිහිටියේ එහෙමය

Rag cloth - a short story

2010-09-08T13:50:00.002+05:30

කඩමාලු වස්ත‍්‍රය

මම එතකොට පුංචිම පුංචි කොලුගැටයෙක්. කඩමාලු කෑල්ලක් ඇඳගෙන පිඟන් කට්ටක් අරගෙන ඇවිද ඇවිද හිඟාකනවා. එක දවසක ආනන්ද හාමුදුරුවොත් ඒ පැත්තෙම පිඩුසිඟා වඩිනවා. එදා අපි දෙන්නම එක දොර ඉස්සරහ. දෙන්නටම දානෙ ලැබුණා. හාමුදුරුවන්ට ගෞරව සහිතව සහ හිඟන කොල්ලා වන මට නිග‍්‍රහ සහිතව.

”මේ ළමය හිඟා කන්නෙ නරක ද මහණ වුණොත්?”

”කවුද හාමුදුරුවනේ අපිව මහණ කරන්නෙ?”

”ඒ කියන්නෙ මහණ වෙන්ඩ අකමැත්තක් නෑ.”

”අපි දුප්පත්.”

”මහණ වෙන්ඩ දුප්පත් සුවපත් ඕනැ නෑ. කැමත්ත විතරයි ඕනැ. කැමති නම් මම මහණ කරන්නම්.”

ආනන්ද හාමුදුරුවොම මාව නාවල කියල ගත්තා. සිවුරු ඇන්දෙව්වා. එහෙම තමයි මහණ වුණේ. දෙමව්පියන්ගෙන් අවසර ඉල්ලන්න සිද්ද වුණේ නෑ. ඒ අය කවුද කොහෙද කියල දන්නෙ නෑ නෙ.

කඩමලු ඇඳගෙන ඉන්නකොට වගේ නෙවේ. සිවුරු ඇඳගෙන ඉන්නකොට පිං පාටයි. ඇත්තම පුංචි හාමුදුරුනමක් වගේ.

ඇඳගෙන හිටිය කඩමලු රෙදිකෑල්ල? මම කඩමලු රෙදිකෑල්ල හොඳට හේදුවා. හොඳටම ඉරිල. හෝදන්ඩ ගිහිල්ල තවත් ඉරුණා. පෙරහන්කඩකට කෑල්ලක් කපා ගන්ඩ තරම්වත් ඉරිච්ච නැති තැනක් නෑ. කොහොම ඇඳගෙන හිටිය ද කියන්ඩ මම ම දන්නෙ නෑ. කඩමාලු කෑල්ල ගහක අත්තක් උඩ වැනුවා. පිඟන් කෑල්ල ඒ ගහේම දෙබලක රැඳෙව්වා. ආනන්ද හාමුදුරුවො එහෙම කරන්ඩ කියල කිව්වෙ නෑ. මටම හිතිලයි කලේ.

දැන් මම හාමුදුරුනමක්. කෑමබීම බඩකට පිරෙන්ඩ ලැබෙන නිසා මම හිතුවෙ මම සතුටෙන් ඉන්නෙ කියල. මම හිතාගෙන හිටියෙ දුක කියන්නෙ කෑම නැති එක කියල. මට දැනිල තිබුණෙ එහෙමයි. ටික කාලයක් කෑම ලැබෙනකොට ඒ දැනුම වෙනස් වුණා. කෑම කන එක සාමාන්‍ය තත්ත්වය. කෑම ප‍්‍රශ්නය විසඳුනාම වෙනත් වෙනත් දුක් පහලවෙනවා. ඒවත් අර ගාණටම දුක්. ඒ ගණනට වඩා වැඩියි කියන්නත් පුලුවන්.

මහණ වුණා කියල දුක් ගැහැට විඳීම නැති වෙන්නෙ නෑ. මහණ වුණාම දුක් ගැහැට වැඩිවෙනවා කිව්වත් කමක් නෑ. පන්සල් විහාර අතුපතු ගාන්ඩ ඕනැ. පාඩම් කරන්ඩ ඕනැ. විහාරෙ වතාවත් කරන්ඩ ඕනැ. ලොකු හාමුදුරුවරුන්ට ඇප උපස්ථාන කරන්ඩ ඕනැ. ඔක්කොම එකතු කළාම මහ ගොඩක් වැඩ. වැඩ කියන්නෙ ගැහැට.

සියලු දේ පිළිවෙළට වෙලාවට කරන්න ඕනැ. අද කම්මැලියි කියල හිතෙන්ඩ බෑ. කම්මැලියි කියල ටිකක් වැඩිපුර නිදාගන්න බෑ. මම මහණ වෙන්ඩ ඉස්සරවෙලා අනන්තවත් වාරයක් නැගිටින්නෙවත් නැතිව කන්නෙවත් නැතිව නිදාගෙනම ඉඳල තියෙනවා. දැන් මම බොහෝ දෙනෙකුට සම්බන්ධයි. මම නැවතුනොත් බොහෝ දේවල් නවතිනවා. එහෙම කරන්ඩ බෑ. අනිත් අය මගේ කොටස බලාපොරොත්තුවෙන් ඉන්නවා. මම තව දුරටත් මම නෙවේ. මම මගේ නෙවේ.

මම කාලයක් තිස්සෙම මහණ වෙලා හිටියා තමයි. ඒත් මට නිතර කල්පනා වුණා මම මහණ වුණ එක හරි නෑ කියල. මම මේ උපසම්පදා හාමුදුරුවරුන්ට ලැබෙන දානෙ වළඳ වළඳා ඉන්නව. උපසම්පදා හාමුදුරුවරුන්ට ලැබෙන සිවුරු ඇඳ ඇඳා ඉන්නව. මට ඇති ශාසනාලයකුත් නෑ. මම මේ කරන දේ හොඳ නෑ. මගේ කුණු කඩමාල්ල තවම ඇති. මම ඒක ඇඳගන්නවා. මම සිවුරු අරිනවා.

මම කඩමලු කෑල්ල තියෙන තැනට ගියා. කඩමාලු කෑල්ල අතටක් ගත්තා. අතට ගත්ත කඩමාලු කෑල්ල නරක වගේම හිතට ගත්ත හිතිවිලි කෑල්ලත් නරකයි. මම මටම බණ කියාගන්නවා.

‘ලැජ්ජ නැති මනුස්සයො, අඳින්ඩ යහපත් සිවුරු ලැබෙන මේ ශාසනේ ඉන්නෙ නැතුව කුණු කඩමාලු කෑල්ල ඔතාගෙන පිඟන් කට්ට ඇරගෙන හිඟමනේ යන්ඩ ද හිතන්නෙ? මේ කඩමලු කෑල්ලයි පිඟන් කට්ටයි මෙතන තිබුණ නිසා හොඳයි. මොනව හරි හේතුවක් නිසා මේ දෙක එහෙම්ම ම ඉතුරු වෙලා තියෙනවා. කඩමාලු කෑල්ල දිරල ගියා නම් මොනව කරන්ඩ ද? පිඟන් කට්ට පෙරලිලා කැඩිල ගියා නම් මොනව කරන්ඩ ද?’

හැම දේම අවිනිශ්චිතයි. දේවල් මීට වඩා නරක වෙන්ඩ පුලුවන්. කඩමලු කෑල්ලයි පිඟන් කට්ටයි තිබුණ තැනම තැන්පත් වුණා.

හිත එක විදියකට තියාගෙන ඉන්න බෑ. යන්ඩ ඕනැ. ශාසනේ ඉන්ඩ බෑ. කඩමාලු කෑල්ලයි පිඟන් කට්ටයි ළඟට යනවා. බණ කියාගන්නවා. ආපහු එනවා. දැන් දැන් මේක නිතරම සිදුවෙන දෙයක්. අනිත් හාමුදුරුවරු බලනව මේ මොකක් ද කියල.

”පොඩි උන්නාන්සෙ කොහෙ ගිහින් එනව ද?”

”මගේ ආචාරීන්වහන්සෙ ළඟට ගිහින් උන්නාන්සෙගෙන් අවවාද අනුශාසනා ලබාගෙන එනවා.”

රෙදි කඩමාල්ල සහ පිඟන් කට්ට භාවනා කරන්න ගන්න සුදුසු කසිණ නෙවේ. නමුත් මේ දෙක තමයි මට ශාසනාභිරතිය උගන්නන්නෙ. හිඟා කැමේ දුක මතක්කරල දෙන්නෙ. මේ ස්වයං බැණුම මට කොච්චර පුරුදු වුණා ද කිව්වොත් රෙදි කඩමාල්ල සහ පිඟන් කට්ට ළඟට යන්නෙ නැතිව වුණත් බණ කියාගන්න පුලුවන් වුණා. දැන් සෑහෙන කාලෙකින් කඩමාල්ල සහ කට්ට ළඟට ගියේ නෑ. අනිත් හාමුදුරුවරුන්ට මේව තේරෙන්නෙ නෑ.

”උන්නාන්සෙ දැන් කාලෙකින් ආචාරීන්නාන්සෙ ළඟට යනව දැක්කෙ නෑ. දැන් යන්නෙ නැද්ද?”

”යන්ඩ උවමණා කාරණයක් තියෙන කාලෙ ගියා. දැන් ඒ කාරණය නෑ. ඒකයි යන්නෙ නැත්තෙ.”

මම නවතිනවා. ශාසනේ නවතිනවා. පිට මීට වඩා දුක්ඛදායකයි.

(සද්ධර්ම රත්නාවලියේ කතාවක්)

Wasted

2010-09-06T15:30:00.001+05:30

අපතෙ ගිය...

තරුණ වී සිටියේ
ටික කාලයය
අපරාදෙ
ඒ ටික කාලයත්
ප්‍රබුද්ධව ඉන්න ගොස්
නිකරුනේ ගෙවුන හැටි

අපතෙ ගිය ප්‍රේමය...
උතුරා ගලාගෙන ගිය කාලෙ
එකතු කර තබා ගත්තා නම්
මේ කාලෙ වෙනකොට
ගෙදර පාවිච්චියට

ඒත් මොනවට ද
දිගටම
මේ විදියටම නම්

Mimosa flower

2010-09-03T10:38:00.000+05:30

නිදිකුම්බා මල

දුවේ නුඹ
නිදිකුම්බ මල වෙන්න
රිදෙව්වට
ඇකිලෙන්නෙ නැති
ඇනෙන කටු නැති

නුඹේ මව නිදිකුම්බ කොළ
රිදෙව්වම ඇකිලෙන
නුඹ පියා නිදිකුම්බ කටු
රිදවන්නම අනින

An immature love affair - A short story

2010-09-01T07:47:00.002+05:30

අපරිණත පේ‍්‍රම සම්බන්ධයක්

පිළිසිඳ ගැනීම:

මම ඇත්තටම මෝඩ කෙල්ලක් ද? යහපත් කෙනෙක් ඇවිල්ල ‘මම ඔයාට ආදරෙයි කරුණාකරල මට ආදරේ කරන්ඩ’ කියල බැගෑපත්ව කියනකොට එයාගෙ සපත්තුවේ ලේස් ගැටේ ලෙහිලා වගේ දේවල් නිදහසට කාරණා වශයෙන් හොයන්ඩ තරම්. මම ඒ කෙනාගෙ තියෙන ඊරිසියා සහගත ආදරය අඳුනා ගැනීම ප‍්‍රතික්ෂේප කරන්නෙ ඇයි? එයාට සියලු දේ බලාපොරොත්තු වීමට මම වහාම අවසර දිය යුතුයි.

මට අසාධාරණ විදියට ආදරය ලැබෙනව. ඉතින් ඒකට කරන්න තියෙන්නෙ ලැබෙන දේ හරියට කළමනාකරණය කරන එකයි. නාස්ති කරන්න නරකයි. ඉස්සරවෙලාම මම ඇස් දෙක පිහදා ගත යුතුයි. දුක් විතරක්ම ආහාරයට ගැනීම නතර කළ යුතුයි. ජීවිතය කියන්නෙ දුකක් වගේ දේකට තමයි. මම මේ ලියන්නෙත් ඒක නෙ. දුකේ සතුටට. මම ටිකක් මගෙන් එළියට ඇවිල්ල බලන්න ඕනෙ මා දිහා. පිට කෙනෙක් විදියට. මට බලන්න ඕනෙ මම කොච්චර පොහොසත් ද කියල. කොච්චර වටිනව ද කියල. සමහරවිට වෙන අයගේ ඊරිසියාවට ලක්වෙන්න තරම් වටිනවත් ඇති.

මම ප‍්‍රධාන ප‍්‍රවාහයට එන්න ඕනෙ. පුරුදු වෙන්න ඕනෙ. පිරිමි ඉල්ලන්නෙ මුහුණ සෝදන විට තුවාය ඉදිරිපත් කරන්න වගේ ඉතා සුළු දේවල්. හරියට බැලුවොත් දුක හිතෙනවා. තමා ස්වාමිපුරුෂයා තනතුරේ ඉන්නා බව සනාථ වෙන්න සුළු සුළු දේවල් විතරයි පිරිමින්ට ඕනැ. පිරිමි හරි මෝඩයි. ඒක අපි සියලු දෙනාම අවිවාදයෙන් පිළිගන්න දෙයක්. ගෑනු වැඩිය බුද්ධිමත් වෙනවටත් පිරිමි කැමති නෑ. ඒ නිසා බුද්ධිමත් විදියට බුද්ධිමත් නෑ වගේ ඉන්න ඕනෙ. කොච්චර පහසු ද? මම කොහේ හරි කියවල තියෙනව ‘ඔබට යම් කිසි විදියකින් බුද්ධිය හෝ සතුට යන දෙකෙන් එකක් තෝරා ගැනීමට ලැබුණහොත් සතුට තෝරාගන්න’ කියල.

මම ඊරිසියාවන්ත පෙම්වතෙක් නැතුව උපේක්ෂාවන්ත පෙම්වතෙක් බලාපොරොත්තු වෙන එක වැරදියි. හොඳයි මට ඊර්ෂ්‍යා රහිත පරමාදර්ශී පෙම්වතෙක් ලැබුණයි කියල හිතමු. එයා කියනව... ‘ඔයා යාළුවො ආශ‍්‍රය කරන්න. ගෑනු පිරිමි ඕනැ කෙනෙක්. මම ඔයාගෙ නිදහසට ගරු කරනවා... ඔයා ඕනැ දෙයක් ලියන්න, කියවන්න, බලන්න. මම හොයන්නෙ නෑ මොනව ද කියල. ඔයාගෙ නිදහස නෙ. මම ගරු කරනව... ඔයා කතා කරන්න, අතින් අල්ලගෙන ඉන්න, ඔයා කැමති කෙනෙක්ව. මම ඊර්ෂ්‍යා කරන්නෙ නෑ. ඔයාගෙ නිදහස. ගරු කරනව...’ මම කැමති ද? මම බලාපොරොත්තු වෙන්නෙ ඒ වගේ පෙම්වතෙක් සමග විවාහ වෙන්න ද?... ප‍්‍රවේශමෙන්! සමහරවිට මම බලාපොරොත්තු වෙන දේ මට ලැබෙන්න පුළුවන්.

මට දැනෙන විදියට නම් අවුරුදු දාස් ගණනක් ගිහිල්ලත් පිරිමි වෙනස් වෙලා නෑ. ඒ ගොල්ලො කෙලින්ම නො කිව්වත් ඉල්ලා හිටින්නෙ ‘ගෙට එන කලට පා දොවන, දසන් දක්වා සිනා නොමසෙන’ බිරින්දෑවරු. මට කරන්න තියෙන්නෙ ඉතා සුළු ‘පෙන්වීමක්’. ඒක වංචා කිරීමක් නෙවේ. තරුණ බිරියන් ස්ටොකින්ස් (විතරක්) ඇඳල, හයි-හීල්ස් දාල නිදන කාමරේදි ස්වාමියාට පෙන්නන්නෙ. ඒ වගේ තමයි. සතුටු කිරීම සඳහා. මට කියන්න තියෙන්නෙ ‘මම ඔයා වෙනුවෙන් කැප වෙන්නම්, මම ඔයාව දරා සිටින්නම්’ කියල. කොච්චර සතුටට පත්වෙයිද? ඒ වචනවලට තේරුමක් නෑ. මගෙ ඇඟෙන් කෑල්ලක් යන්නෙත් නෑ. ලස්සණ පාට විතරයි. මිනිස්සු පාටට කැමතියි. මගෙ බුද්ධිමත්කම, ස්වයං තීරණ ගැනීමේ හැකියාව හා ඒකට ඇති අයිතිය ප‍්‍රදර්ශනය කරන්න උවමනා නෑ. යටින් ඉන්නම් කියල කියන්න විතරයි තියෙන්නෙ. යටින් ඉන්නම උවමනා නෑ... වචන ඉතාම වැදගත්. ශිෂ්ටාචාරය හදල තියෙන්නෙ වචනවලින්. මිනිස්සු හිතන්නෙත් වචනවලින්.

මගේ ‘පිරිමි ළමයා’ මම ෆේස්බුක් එකේ ඉන්න එක ගැන ඊර්ෂ්‍යා කිරීමත් ඉතා පැහැදිලියි. මම සාමාන්‍ය ගෑනු ළමයින්ට වඩා කොම්පියුටරය ආශ‍්‍රය කිරීමත්, වල් ගෑනු යාළුවාගේ- ඒ කියන්නේ යාළු පිරිමි තුන් දෙනෙක් ඉන්න යාළුවාගේ අත අල්ලාගෙන යෑමත් ඒ වගේම තමයි. ලංව සිටීමේදී චරිත ලක්ෂණ පේ‍්‍රරණය වෙනවා. නිශ්චිතවම, ‘වල්කම’ ආරෝපණය වුණ අයගෙන් නො වුණ අයට. මම දන්නව නෙ මගේ ගෑනු යාළුවාගේ කෘතහස්ත අත්දැකීම් ගැන. මම කිසි නො හැදිච්චකමක් නො කළත් නො හැදිච්චකම් කිරීමට උවමණා කරන සාධක මගේ හැසිරීම් සහ ආශ්‍රයන් තුළ තියෙනව. ඉතින් ඒ පිරිමි ළමයට චලනය නොවී ඉන්න කියන්න බෑ. ඉතා ප‍්‍රාථමික ගෝත‍්‍රික සමාජවලත් පුරුෂයා සංවාසයේ යෙදුන ස්ත‍්‍රිය සමග රැඳී සිටීමට නම් ඉල්ලා සිටින්නේ වෙනත් පුරුෂයන් හා සංවාසයේ නො යෙදීමේ සහතිකය. දියුණු සමාජවලත් ඉල්ලන්නෙ ඒකම තමයි වෙන වචන වලින්. මට තියෙන්නේ ඉල්ලා සිටින සහතිකය ඉල්ලා සිටින වචනවලින් දෙන එක.

ගබ්සාවීම:

සියලු දේ හරියට පටන් ගන්නත් කලින් කෙටියෙන්ම අවසන්. ඒ කියන්නෙ මාස එක හමාරකට විතර පස්සෙ අපේක්ෂිත හා අනපේක්ෂිත පරිදි ඒක නැවතුණා. එයාට තේරෙන්න ඇති මට එයාව එපා වෙමින් පවතින බව.

තදබල රංඩුවක්... පහුවදාම එයා යාළුවො දෙන්නෙකුටත් කියලා නවත්තනවා කියල. ඊටත් පහුවදා මට... ‘‘අපි දෙන්නා අතර එකඟතාවයක් නැති නිසා මේක තව දුරටත් තියෙන්නෙ නෑ’’.

මට යකා නැග්ගා. මාත් එක්ක කතා නො කර වෙන එවුන්ට කියලා ඉවර වෙලයි මට කියන්නෙ. ඒ මදිවට අති සාමාන්‍ය විදියට ඔෆීස්එක ඇතුළෙත් හැසිරෙනවා. මමත් ගණනක් නෑ වගේ පෙන්නගෙන හිටියට මට තේරුණා මං ඉන්නෙ අමාරුවෙන්. මට කොහේ හරි වේදනාවක් දැනෙනවා.

මං එහෙම වේදනාවක් කැක්කුමක් බලාපොරොත්තු වුණේ නෑ. මොකද මට එයාව එපා වෙලා තිබුණෙ. කිසිම විදියකින් මාව අගය නො කරන, මගේ වැරදිම දකින පිරිමියෙක් එයා. නමුත් දැන් මගේ හිත රිදිලා. මට විශ්වාස කරන්නත් බෑ. අපි දෙන්නා නො ගැලපෙන බව ඇත්ත. ඒත් ඒ ගැන මාත් එක්ක කතා කරලයි අනිත් අයට කියන්න ඕන. මට තව දුරටත් කළකිරීම ම. සැරින් සැරේ මගේ ඇස්වලට කඳුළු.

රෑ දු.ක. අමතල මට හිතෙන දේවල් මගේ පැත්තෙන් එයාට කියන්න ඕන. නමුත් රෑ වෙනකොට මගේ මානසිකත්වය වෙනස්. මේ මිනිහත් එක්ක වචනයක්වත් කතා කරල වැඩක් නෑ. මටත් නො කියා තීරණ අරන් යාළුවන්ටත් කියලා. මගේ වැරදි විතරක් උලුප්පලා කියන්න ඇති. කවුද කියන්නෙ තමන්ගෙ වරදකින් සම්බන්දයක් කැඩුණා කියල. ගෑනු කෙනෙක් නම් පිරිමි කෙනාට දොස් කියයි. පිරිමි කෙනෙක් නම් ගෑනු කෙනාට දොස් කියයි. ඉතිං තව මොනවා කතා කරන්න ද? මට මොන ලැජ්ජාවක් ද? ඉඳලා ඉඳලා පටන් ගත්තු දේ මාස දෙකක්වත් පවත්ත ගන්න බැරි වුණා.

කී දෙනෙක් හීල්ලුව ද හොඳ මූණ පෙන්නන් හිටියට ඔය ඔෆීස් එක ඇතුළෙම? දැන් ඉතින් ඔක්කොම වස් දොස් යයි. දැන් ඒ මිනිස්සු හිනාවෙනව ඇති මට. සමහරු සිංදුත් කියනවා. හැමෝටම වැඩේ තේරුණේ නැතුවට මොකක් හරි ලොකු ප‍්‍රශ්නයක් කියල තේරෙන්න ඇති.

දැන් මාත් එක්ක පෙර පරිදි නිදහසේ හිනා වෙන්න, කුණු දේවල් කතා කරන්න, අත ටිකක් අල්ලන්න සීමා බන්ධන නෑ කියල එයාල හිතන්නෙ. මේ ටිකට මේ මිනිස්සු මාත් එක්ක කිලුටු විහිළු කරගෙන ආව නෙ. මගේ කේන්තිය නිමක් නෑ. මම එකෙකුට නං බැන්නා හොඳටම. කොහොමටත් මං හිතාගත්තා සුපුරුදු හිතවත්කමින් එතන ඉන්න පිරිමි ආශ‍්‍රය නො කරන්න. වෙනසක් පෙන්නන්නම වෙනවා.

දැන් දවස් තුනයි. රෑ දු.ක. කරන්න හිතුවට දු.ක. කළේ නෑ.

අදත් මම හිනා වෙවී හිටියා ඔෆීස් එකේ. දවස් පහක් තවම අපි දෙන්නා අතර කතාවක් නෑ. නමුත් සැරෙන් සැරේ ඇස්වලට කඳුළු පිරෙනවා. මම මේ සම්බන්දය තුළ සතුටින් හිටියෙම නෑ. නමුත් මගේ හිත රිදුනෙ ඇයි කියල තේරෙන්නෙත් නෑ. අර කොල්ලත් කිසිම ගාණක් නැතුව අපූරුවට ඉන්නවා. ඇයි මට විතරක් දුක හිතෙන්නෙ? මං කොම්පියුටරේ ඉස්සරහ ඉන්නකොට එයාට මාව පේන්න බෑ නෙ. මං එදා දවසෙම පුළුවන් හැම වෙලේම නෙට් එකේම එල්ලිලා හිටියා.

හවස තුන හමාරට විතර කවුරුවත් නැති වෙලාවක් බලල ආවා.

‘‘දැං ඔයාට සතුටු ඇති නේ ද? දැං ඔයා නිදහස් නෙ. කොහොමත් ඔයා මාව ගණන් ගත්තෙ නෑ. ඔයා වෙන සිහින ලෝකවල නෙ හිටියෙ. ඔයාට මේක නවත්ත ගන්න විදියක් නැතුව නෙ හිටියෙ. මං ආයෙ පාරක් නිකං ගෑනියෙකුට අහුවුණා. ඔයා මාව හොඳට ඇන්දුවා. ඔයා මට වංචා කරා. හෘද සාක්ෂියක් තියෙනව නම් තේරෙයි....’’

‘‘කොහෙ ද ඇන්දුවෙ? මොකක් ද කරපු වංචාව? ඔයාට මං කලිනුත් කියල තියෙනවා කතා කරනකොට පරිස්සමින් වචන පාවිච්චි කරන්න කියල. මං අපේ අම්මටත් මේක කියපු හින්ද ද මං වංචාකාරි වුණේ? හැම දෙයක්ම කෙළින් කතාකරන හින්ද ද බොරුකාරි වුණේ? මට ගාණක් නෑ කියන්නෙ මං මෙතන අඬ අඬා ඇවිදින්නෙ නැති හින්ද ද? නෑ නෑ මට දුකයි, මට ලැජ්ජයි. ඉඳලා ඉඳලා කොල්ලෙක් එක්ක පළවෙනි වතාවට යාළුවෙලා මාස එක හමාරකින් ඒක නවත්තන්න මට ලැජ්ජයි. මොකක්ද මගේ තත්වෙ? ඔයාට හැම වෙලේම ලොකු ඔයාගෙ තත්වෙ නෙ. අපි දෙන්න නො ගැලපෙනවා වුණත් අපට ඒ ගැන කතා කර ගන්න තිබුණා. නමුත් ඔයා මට නො කියා යාළුවන්ට මාව පාවල දුන්නා. අපේ පෞද්ගලික දේවල් පටන් ගන්න හැටි ඉවර කරන හැටි කියන්නෙ මොකට ද අනිත් අයට? ඒක තමයි ලොකුම වැරැද්ද. ඔයාට හෘද සාක්ෂියක් තියෙනව නම් මං ගැන කියන හැම නරක වචනයකටම පසුතැවෙන්න වෙයි. ඉස්කෝලෙ යන ළමයෙක් වාගෙ මෝඩ විදියට හැසිරුණා. ඒ මදිවට මං ඔයාට වංචා කළාලු. ඇන්දුවලු. මගේ නෙවේ වංචාව ඔයාගෙ. ඔයාගෙ පැණි බේරෙන වචනයි බොරු. මං ඒ වචන නො කිව්වට දැන් බලද්දි මට විතර නෙ ඇත්ත හැඟීමක් තිබිලා තියෙන්නෙ. මගේ කරුමෙකට තමයි මට ඔයාට හිත ගියේ. නැත්තං වෙන කොල්ලො නැතුවට ද? ඔයා හිතන්න එපා ඔයා හැමදාම පංසල් ගියාට ඔයාට පසුනොතැවී ඉන්න පුළුවන් කියල. මම ඔයා වගේ හැමදාම පංසල් ගියේ නැතුවට මට ඔයාට වැඩිය ආගමක් ධර්මයක් තියෙනවා. මං විශ්වාස කරනවා මේ සොබාදහම ගැන. ඔයා ලොකු වැරැද්දක් කරේ. මට නො කියා යාළුවන්ට කිව්වා හැමදේම.’’

‘‘ඒ යාළුවො පරණ විහිළුවම කරයි කියලයි මං එහෙම කිව්වෙ. අනික එදා ඔයා හැසිරිච්ච විදියට මට හිතුණා ඊට පස්සෙ ඔයා කවදාවත් මගේ මූණ බලන එකක් නෑ කියල. මට හිතුණා ඔයාම මේක නවත්තයි කියල.’’

‘‘ඒක තමයි. මට මේ හැම දේම තේරෙන හින්දම හොඳයි. ඔයා දැනගෙන හිටියා මට ඔයාව එපා වෙලා කියල. ඔයා හිතුවා ඔයාට කළින් මම මේක ඉවරයක් කරල දායි කියල. නමුත් ඔයා ඉස්සර වුණා. එතකොට ඔයාගෙ හිත හදාගන්න ලේසි නෙ, ඉස්සෙල්ලම නැවැත්තුවෙ ඔයා කියල. නේ ද?’’

‘‘............’’

‘‘ඔයා හරි ඉක්මනට හදිසි තීරණ ගන්නවා. ඊට පස්සෙ තැවෙනවා. ඔයාට තියෙන්නෙ සංවේදී හිතක් තමයි, හැබැයි ඉක්මනට බිඳිලා වැටෙනවා. මමත් සංවේදියි තමයි. ඔයාටත් වැඩිය ඉක්මනට හෙලවෙනවා. ඒත් බිඳිලා වැටෙන්නෙ නෑ. හෙලවි හෙලවි හරි ඉන්නවා. ඔයා හිතුවෙ මම හදිස්සි වෙයි කියල. ඒත් මං ඔයා තරම් කලබල නෑ. අපි දෙන්නා ගැලපෙන්නෙ නෑ තමයි. ඒත් ඇයි ඔයාට බැරි වුණේ හැම දේම මාත් එක්ක තීරණය කරල අනිත් අයට කියන්න. ඔයා මහ පටු මිනිහෙක්.’’

‘‘ඔව් මන්ති... මං එහෙම හිතුවා, ඔයා මගේ මූණවත් බැලූවෙ නැති හින්දා. ඔයා මේක නවත්තන්න හිතලා ඇති කියලා මං හිතුවා. ඔයා කොච්චර කේන්තියෙන්ද හිටියේ! ඒ කියන්නෙ ඔයා එහෙම කරන්න හිතුවෙ නැද්ද?’’

‘‘නෑ මං එහෙම හිතුවෙ නෑ. අපි හැම සතියෙම රණ්ඩු වෙන්නෙ මේක නවත්තමු කියලම නෙ. ඒත් එදා හවස රණ්ඩුවෙලා මාව පාරෙ දාල ගියාම මට ඔයා එපාම වුණා. මට තනියෙම ස්ටේෂන් එකට යා ගන්න පුළුවන් බව ඇත්ත. ඒත් ඔයාට එන්න තිබුණා මට කෝච්චියක් තියෙනව ද නැද්ද කියල බලන්න. මං එදා යනකොට රෑ නමයයි. ඔයාගෙ මහ ලොකු තත්වෙ විතරයි ඔයාට ලොකු.’’

‘‘ඔව් මන්ති... මං වැරැද්දක් කළේ. මට ඔයාට කියන්න තිබුණා. එදා ඔයාව දාල ගිය එකත් නරකයි කියලා මට තේරුණා. ඒත් මං කොහොම ද ඔයා පස්සෙන් එන්නෙ ඔයා මාව දාල ගස්සගෙන ගියාම? මම ඔයාට තුන්පාරක් කෝල් කළා. ඔයා කතා කළේ නෑ. අන්තිමට මම ගෙදරට අටයි හතලිස් පහට කතා කරා. තාත්තා ගත්තෙ. ඔයා ආවෙ නෑ කිව්වා. මට බයත් හිතුණා. මම පුෂ්පීට කෝල් කරලා කිව්වා ඔයා ආව ද නැද්ද කියල බලන්න කියල. එයාගෙ ෆෝන්එකේ අවුට්ගොයින් කපල කිව්වා. එදා රෑ මම කතා කරපු වෙලාවෙ ඔයා කතා කළා නං අපට මේ ගැන කතා කරගන්න තිබුණා. එහෙම නම් මේ දේ වෙනස් වෙන්න තිබුණා. ඊට පහුවෙනිදාත් ඔයා මගෙ මූණවත් බැලූවෙ නෑ නෙ. ඉතිං ... ... ...’’

‘‘දැන් වැඩක් නෑ ඒ ගැන කතා කරලා. ඔයා ඔක්කොම තීරණය කරගත්ත නෙ. ඒක ඉවරයි. එච්චරයි ...’’

මිනිහට හොඳටම තුවාල වෙලා. කතා කරපු සැර පරුෂ ස්වභාවය අන්තිමට හොඳටම බාල වුණා. මම තවත් එතන නො ඉඳ ආවා. එතකොට වෙලාව හවස පහයි.

සෙනසුරාද දු.ක. එකක්.

‘‘මන්ති, මං ලොකු වැරැද්දක් කළේ.... මට තේරෙනවා. මට මේ දවස් ටිකේම නින්දක් නෑ. මහ රෑ දොළහටත් ඔයාට කෝල් කරන්න හිතෙනවා. පාන්දර හතරටත් ඔයාට කෝල් කරන්න හිතෙනවා. එක පාරක් බැට කාපු මට කෙල්ලෙක් එක්ක යාළු වෙලා ඉන්න සුදුසු මානසිකත්වයක් නෑ... එහෙම තියෙද්දිත් මං ඔයාව අතරමං කළා. මං දන්නවා ඔයා මට වංචා කළේ නෑ. මමයි හැම වෙලේම ඔයා අවිශ්වාස කරන්නෙ. ඔයා ළඟ නාදුනන මිනිහෙක් වාඩිවෙලා හිටියත් මට සැකයි. ඔයාට හැමෝම ආදරේ වෙනවා. මං ඒකට කැමතිත් නෑ මන්ති... ඔයා වෙන කෙනෙක් එක්ක හිනාවුණාමත් මගේ ඇඟේ කරන්ට් එකක් දුවනවා. ඒකයි මං ඔයාට වද දුන්නෙ. මං මහ ආත්මාර්තකාමියෙක්. මං ඔයාට කොච්චර රිද්දුවද? ...ඒත් මං ඔයාට තවම ආදරෙයි. මං කවදාවත් බඳින එකක් නෑ. මම මේ ජීවිතේ කළකිරිල ඉන්නෙ... ඒත් මං ඔයාට හැමදාම ආදරෙන් ඉඳී. තවත් ජීවිතයක් අතරමං කරන්න මට බෑ. මට මේ වලෙන් ගොඩ ඒමක් නෑ ... මං අවාසනාවන්තයෙක්.

මන්ති, අනේ ... ඔයා අර පර්ෆියුම්එක ආයෙමත් දාන්න එපා. මට ඒ සුවඳ දරා ගන්න බෑ. මගේ හිත ආයෙත් වැටෙනවා. ඔයා ළඟට එද්දි මං නැගිටල ගියේ ඔයා එක්ක තරහට නෙවෙයි. මට ඔයා එක්ක කිසිම තරහක් නෑ. ඒත් ඒ සුවඳ මට දරාගන්න බෑ දැන්. මං ඒකට හරි ආසයි. ඔයාට තුරුළු වුණාමත් මට එන්නෙ ඒ සුවඳ. මං ඒක හරි ආසාවෙන්, ආදරෙන් වින්දෙ. දැන් මට ඔයා ඉන්න පැත්තටවත් එන්න හිතෙන්නෙ නෑ ඒ සුවඳ එනකොට. මට දුකයි ... ඒක දැන් මට අයිති සුවඳක් නෙවේ. මං දන්නවා දැං ඉතිං මට ඔයාව කවදාවත් ලැබෙන්නෙ නෑ......’’

මට ඇඬෙන්න ඔන්න මෙන්න. මට කතා කර ගන්නත් බෑ. මගේ තරහ නිවිල. මට දැන් දුකයි. ඇත්තම කියනවනං මම වරදකාරීයි. මම දන්නවනෙ මමත් එක හිතකින් හිටියෙ නෑ කියලා. එයාට කිසිම විදියකින් ඒක දැනගන්න බැරි වුණාට. අනික මට පුළුවන් උපරිමයෙන් මං එයාට සැලකුවෙත් නෑ නෙ. ඒ හින්දම මට දුකයි. මං එයාව බැන්දත් නැතත් එයාට මානසික උදව්වක් දෙන්නම වෙනවා.

‘‘මේක කවුරුවත් දන්නෙ නෑ මන්ති... ඔයා විතරයි දන්නෙ. ඔයා මේක කාටවත් කියන්න එපා. මං කොහොම ද මන්ති මං කෙල්ලෙක් හින්දා මානසිකව වැටිලා කියල තව කෙනෙක්ට කියන්නෙ? මං මගේ හැම දේම කිව්වෙ ඔයාට විතරයි. මං ඔයාව මගේ යාළුවා කර ගන්නං. ඔයාගෙ හිත හරියයි. මන්ති මට දුකයි මං ඔයාගෙ පළවෙනි පිරිමියා වෙච්ච එකට. වෙන කෙල්ලෙක් නං වහ බොයි. නැත්තං මට සාප කරයි. මගෙ මූණවත් බලන්නැති වෙයි, මං කරපු කියපු දේවල්වලට. ඒත් ඔයා තාමත් මාව දරාගෙන ඉන්නවා. ඔයාට හොඳ කෙනෙක් හම්බවෙයි. මන්ති ඔයා බඳින්න. මට නං කසාද ජීවිතයක් ඕනැ නෑ. මං ගිය ආත්මෙක කරපු ලොකු පවක් වෙන්න ඇති. සොබාදහම මොකක් හරි අඩුවක් එක්ක මිනිස්සුන්ව මවන්නෙ....’’

නිමාව:

මං ඉපදිලා ඉන්නෙ පිරිමියෙක් නැතුව ජීවත් වෙන්න. මට සියලු දේ ලැබෙයි. කරුණාවන්ත ස්වාමිපුරුෂයෙක් ඇරෙන්න. ‘අපි දෙන්න ගැලපෙන්නෙ නෑ තමයි මන්ති... ඒත් මට ලෝබයි ඔයා අතාරින්න. මට දුකයි.’ ඒ වගේ පේ‍්‍රමාන්විත දෙබස් පොතක ලියල අරන් තියාගන්න තමයි මට දැන් වෙන්නෙ.

2010-08-31

Near the fence

2010-08-29T19:43:00.000+05:30

වැට ලඟ

ටිකක් ලොකු පොඩි කෙල්ල
කඩයක් දමාගෙන
සෙල්ලමට වගෙ
හේනෙ වැට ලඟ
මැස්සක
කැකිරි හා පේර ගැට...

පාරෙ යන කෙනෙක්
උවමණා නම්
ගන්නැතැයි...

වෙන මොනව කරන්න ද
කෙල්ල

Love; A trivial mistake

2010-08-27T11:39:00.000+05:30

ප්‍රේමය; සුළු වැරදීමකින්

එක් කලක වුණ
සුළු වැරදීමකින්
ප්‍රේමයට භාජනය වුණ...
ඉන්පසු
ප්‍රේමයට ගොදුරු වුණ...

ගොදුරු වුණ
භාජනය
මෙනෙහි කරමින්
ප්‍රේමය
අනුලෝම ප්‍රතිලෝම වශයෙන්

වැරදි සිදුවිය
හේතු තිබුණේය
වඩා බලගතු
එහෙත්
නො වටිනා හා
නො වැදගත් දෙයක් ගෙන
නිදහසට කරුණු වශයෙන්

The cork screw

2010-08-26T20:37:00.000+05:30

කස්කුරුප්පුව

රතු වයින් බෝතලය
එහෙම්ම ම
කිරල ඇබ ගලවන
කස්කුරුප්පුව නැතිව

We have to wait

2010-08-24T11:45:00.002+05:30

ටික කලක් ඉන්න වෙයි

විසඳුමක් තබා
ප්‍රශ්නයක් වත් නැත
හරියකට

මෛත්‍රිය ඉවර විය
මිතුරන්ටවත් දෙන්න මඳි විය
ටික කලක් ඉන්න වෙයි
උනන කල්
තවත් ටික කලක්
ඉන්න වෙයි සතුරන්ට

උවමනා නම්
කරුණාව ටිකක් දිය හැකියි
පිටපැත්තෙ ගාන

පරෙවියෝ
දොරෙන් ඇවිදින්
ජනේලෙන් පියාඹා යත්

It's valid

2010-08-21T01:04:00.000+05:30

වලංගුය

එන්න අපි දමමු
දුක්ඛාවලෝකන සාදයක්
දුක්ඛෝත්සවයක්
මිය ගිය සියලු අය වෙනුවෙන්
සහ
මිය යන්න ඉන්න අය වෙනුවෙන්
දුගී මගිනට පෙනෙන ලෙස
දොර ජනෙල් ඇරගෙන
බය වෙන්න දෙයක් නැත
වලංගුය
මේ වෙලාවෙත්
කවුරු හෝ
මිය යමින් ඇත

Candle light

2010-08-18T09:29:00.000+05:30

ඉටි පහන් එළි

ඉටි පහන් එළි සෙලවෙන
ප්‍රේමශීලී රාත්‍රී බෝජන…
දිය නාන දිය ඔරුව
දෙපස රතු මිදියුෂ බඳුන්…
තුමුල සිරි යහන් ගැබ
ගන තිර රෙදි ඇද
දහවල ද රැය කරන…
ඉර මුදුන වන තෙක්ම
නිදා ගත හැකි…
පාතරාසය පෙරවරුව අග
සිරියහන මතට සැපයෙන…
දුර ඈත මාලිගාවකට
රැගෙන යන්නට
ඔබේ අවසර…

කැමති යැයි කියනු මැන

ඔබ හිතන තරමට
එතැන උස නැත
අප හිතන තරමට
ජීවිතය දිග නැත

Alone

2010-08-15T12:06:00.001+05:30

තනිව

තනිව
වනය තුළ…
රැලෙන් වෙන් කළ
ඇතෙකු මෙන්
බර අඩි තබමින් නොව
අස් හලෙන් පැන ගිය
අසෙකු මෙන්
නිදහස්ව දුවමින් නොව
සසර කළකිරි
තපස්වී කෙනෙක් මෙන්
බවුන් වඩමින් නොව
ගර්හා කර
පිටමන් කළ
සොරෙකු මෙන්
සැඟව
තනිව

කෝපයට පත්
කගධාරිනිය
අපිරිසිදු ප්‍රේමය
කපා හෙළන
සමාවක් නො දෙන

ඇතුළතින් උනන
ඇතුළත පිරෙන
පිටට නො පෙනෙන
සොරාගේ ප්‍රේමය
.

The Altar

2010-08-12T08:57:00.001+05:30

කිරිගරුඬ පුදසුන

කිරිදියෙන් දොවා
කිරිගරුඬ මත
තබන්නට තැත් කළ
කිරිගරුඬ නොවන
මිනිස් දියනිය

මිනිස් දියනිය
සිදුවුනේ
භක්තිමත් වරදක්
ඉල්ලීම
දෙව්දුවක් වෙන්න යැයි

කිරිගරුඬ පුදසුන
ඇය වැඩසිටිය තැන
තවම
නා මල් තැබෙන
සුවඳ දුම් ඇල්ලෙන

Re visit - a short story

2010-08-09T10:16:00.003+05:30

ආපසු ගමන

‘හලෝ... මේ මම. ඕගොල්ලන්ගෙ බල ප‍්‍රදේශයට ආවා.’

‘ඕ...’

‘මාව එක්ක යනව ද සරස්වතී මණ්ඩපය පෙන්නන්ඩ?’

‘මම...? ඔයාව එක්කගෙන යන්ඩ? මට වඩා ඔයාට නෙ අයිතිය තියෙන්නෙ. ඔයා අවුරුදු හතරක් හිටිය නෙ.’

‘එහෙම ද? ඒත් තනියෙන් ඇවිද ඇවිද හිටියොත් පිස්සෙක් කියල නිවැරිදියට හිතයි?’

‘ආ... ඒකද? කෙටි නිවාඩුවක් දැම්මොත් ඇද්ද?’

‘නෑ. දිග එකක් දාන්ඩ.’

‘දැන් දිග එකක් දාන එකේ තේරුමක් නෑ. බාග එකක් දාල එන්නම්... කලින් කියන්න තිබුණ නෙ. වනන්තරේ ඉඳල ශිෂ්ටාවාරයට එනව කියල... කොතන ද ඔයා ඉන්නෙ?’

‘තානායමේ, පේරාදෙනියෙ.’

‘මට දවල් කෑම අරන් දෙනව ද?’

‘මම ඉන්නෙ ඔයාගෙ බල ප‍්‍රදේශය ඇතුළෙ. ඔයා වැද්දන්ගෙ ප‍්‍රදේශයට ආවොත් එතකොට අපි ආගන්තුක සත්කාර කරනව.’

‘හොඳයි මම බලන්නම් මඤ්ඤොක්ක ටිකක් තම්බගෙන එන්න පුළුවන් ද කියල. මොකද ඔය ඉන්න තැන බතල මඤ්ඤොක්ක නැතුව ඇති. නැත්තන් අපරාදෙ ඔයා බඩගින්නෙ නෙ.’

* * *

‘කාගෙ කාරෙකේ ද යන්නෙ?’

‘මම ඔයාව එක්ක යන්නම්. අපේ පාලන ප‍්‍රදේශය නෙ.’

‘ඇයි දන්නව ද මට එන්න හිතුනෙ?’

‘දන්නෑ.’

‘මමත් හරියටම දන්නෑ. ඒ වුණත් සමහරවිට අපට අයිති සුළු දෙයක් හරි මෙහෙ ඉතුරු වෙලා ඇති කියල හිතුනා.’

‘මෙතන අපට පස්සෙ කී දාහක් ඇවිල්ල ඉඳල යන්න ඇද්ද?... මොනවහරි ඉතුරු වුණත් ඒව ඒ ගොල්ලන්ගෙ කකුල්වලට පෑගිලා පොඩිවෙලා යන්න ඇති.’

‘මෙතනින් හරවල නවත්තන්න... ගහ යට.’

‘අයියෝ බලන්ඩ මේ ළමයි ඇඳල ඉන්න ඇඳුම්... අපේ වැඩකාර කෙල්ල අඳිනව මීට වඩා හොඳට.’

‘ඔයා ඇඳුම් ද දැක්කෙ? මම දැක්කෙ ඒව ඇතුළෙ ඉන්න තරුණ ගෑනු ළමයි.’

‘දශක ගණනාවකට පස්සෙත් වල්කම ප‍්‍රමාණාත්මකවත් ගුනාත්මකවත් වෙනසක් වෙලා නෑ.’

‘වල්කම කිව්වෙ කැළෑකමට/කැළෑගතියට නේද? මම මගේ ප‍්‍රමිති වෙනස් කරන්නෙ නෑ... මේක තමයි සැබෑ වනාන්තරය. තක්සලාවේ මිගදාය. අභය භූමිය. වැද්දො නැති. වෘකයො නැති. මුව රංචු විතරක් ඉන්න.’

‘එතකොට ආවාර්ය්‍ය මහාචාර්ය්‍ය කියන අයත් මුවෝ ද?’

‘නෑ. එහෙම අගෞරව කරන්ඩ එපා. ඒ අය අභය භූමියේ මුරකාරයො. ඒ ගොල්ලො මුර කරනව... පඩියට.’

‘ඔයා වෘකයෙක් වගේ බලන්ඩ එපා. ඇතෙක් වගේ උදාර විදියට බලන්ඩ. ඒ වගේ ඇවිදින්ඩ.’

‘අමාරුයි... නමුත් උත්සාහ කරන්නම්. අපි කවියක් ලියමු ද? උයනක හිඳ ලියූ කවියක්.’

‘‘ඉතා මනහර
ඝන කැළෑ උයනක්ය
වැද්දන් නැති
වෘකයන් නැති
තැන තැන පෙම් කෙළින
මුව රංචු පිරි

බලව අසිරිය
මද ඇවිස්සුන මුවන්
මුවදෙනක වසඟකර ගනු
අං තට්ටු සොලවන
විසුළු රැඟුමන් රඟන

බල අන් දෙසක බලන මෙන්
මුවදෙනුන් දෙස
මුවන් අලවන
උන් සතු හොඳම දෑ
වසා නො වසා
ඔසවා පෙන්වන

පෙනෙන්නෙ ද
රැළට ඔබ්බෙන් මඳක්
උස් වූ අං දෙකක්
මුවදෙනක හා
සැඟව නො සැඟව
තන බුදින

අර අතන
අං තට්ටුවක් හා
සටනකට සැරසෙන
අං තට්ටුවක්
එළාගන්නට
මඳක් සුදුපැහැ දෙනක්

බලනු මේ මුවදෙන
වසඟයට ගත් මුවෙකු
කස්තුරි සුවඳට
අන් දෙනක වෙත ඇදේ යැයි
වට තිර ඇද
රකින්නට තැත් කරන

අර ඈත
පේ‍්‍රමයෙන් බර වුණු
අං දෙකක්
තමාවෙත කලක් රැඳි
මුවදෙනක
වඩා උස අං දෙකක් හා
ඇවිද යන දෙස බලා
සෝ පත්ව
අහර ද නො බුදිමින්
උයන කෙළවර
ප‍්‍රපාතය දෙස බලන’’

‘එතකොට පේ‍්‍රම කරනව ඇරුනහම මුවෝ ශිල්ප ශාස්ත‍්‍ර හැදෑරීමක් ඉගෙනීමක් කරන්නැද්ද?’

‘කරනව. මුව මායම් ඉගෙන ගන්නව. අභයභූමියෙන් පිට වැද්දො ඉන්නව. මුවෝ ලොකුවෙලා අභයභූමියෙන් පිටට ගියාම වැද්දන්ගෙ උගුල් වලට අහුවෙන්ඩ පුළුවන්. ඒ අවස්තාවලට මුහුණ දෙන්න සහ ගැලවෙන්න මුව මායම් අවශ්‍යයි.’

‘එච්චර ද?’

‘එච්චරයි. අනිත්ව ගෙවල්වලදි ඉගෙන ගන්න ඕනෑ. ආහාර සොයාගැනීමේ ශිල්ප ක‍්‍රම එහෙම. මෙහෙ කරන්ඩ තියෙන්නෙ තාරුණ්‍යය විඳින එක. සමහර අඩුකුලේ/බාල මුවන්ට ඕක තේරෙන්නෙ නෑ. ඉතින් ඒ අය විඳින්නෙ නෑ. අනිත් මුවන්ට අසාධාරණ ලෙස බලහත්කාරකම් කරමින් ඉන්නව. අසාධාරණය, අසාධාරණය ඉපදීමට හේතුව, අසාධාරණය නැතිකිරීමේ මාර්ගය සහ අසාධාරණය නැතිකිරීම යන සතර මහා සත්‍යය අවබෝධ කර ගන්ඩ කියල.’

‘ඔයත් අඩුකුලේ නේද?’

‘ඔයා ආගම වෙනස් කෙරුවෙ නෑ නේ ද... ලාභ ප‍්‍රයෝජන අපේක්ෂාවෙන්? ආගම ධර්මය මෙනෙහි කර ගන්ඩ. න ජච්ඡා වසලෝ හෝති, කම්මනා හෝති බ‍්‍රාහ්මණා. ක‍්‍රියාවෙන් මනින්ඩ. අපි වින්දා...’

‘දුක!’

‘කුලය උක්ත වෙන්නෙ දුක-සැප කියන විශේෂණ පදවලට නෙවේ. විඳීම කියන ක‍්‍රියා පදයට... මට කණගාටුයි මේ ළමයි ගැන.’

‘ඔයා කණගාටු වෙන්ඩ එපා. අපි එගොඩ වුණා වගේ ඒ ගොල්ලොත් එගොඩ වෙයි. ඒ විදියට හෝ ඊට වඩා සුදුසු විදියකට එගොඩ වෙයි. මේ සිද්දවෙමින් පවතින්නෙ සිදුවිය හැකි හා සිදුවිය යුතු සුදුසුම විදිය කියල අදහන්න. එතකොට පහසුයි.’

* * *

‘ඔයාට මතක ද මෙතන?’

‘මෙතන?’

‘ඇයි ඔයා මාව බාරදුන්න තැන.’

‘ආ... මෙතන. මෙතන ඒ සළකුණක්වත් නෑනෙ. එදා ඒ වෙලාවෙ පොළොව දෙදරුව නේ ද?’

‘කමක් නෑ. අපට පස්සෙ ආව අයට සිද්දවුණ දේවල්වලින් ඒ සළකූණු ඔක්කොම මැකිල යන්ඩ ඇති. හැබැයි මෙතන පොඩි කානුවක් වගේ හෑරිලා තියෙනව. සමහරවිට එදා සිදුවීමෙ නටබුන් සළකුණක් වෙන්ඩ පුළුවන්.’

‘බෝධිසත්වයන්ට තමාගේ භාර්ය්‍යාව වෙන කෙනෙකුට පවරල දෙන්ඩ පුළුවන් නම්, බෝධි නො වෙන සත්වයෙකුට තමාගෙ පෙම්වතී පවරල දෙන්ඩ බැරි ද? ඒ නිසා අනවශ්‍ය විදියට ක‍්‍රියාවේ සද්භාවය අඩුවෙන විදියට කතාකරන්ඩ එපා.’

‘පවරල දීමේ ගැටළු සහගත තත්වයක් තිබුණා.’

‘කතාව වෙනස් කරන්ඩ... මෙතනින් තමයි චෛත්‍යය ලඟට ගියේ. අනේ දැන් ඒ පාර නෑ නෙ.’

‘නෑ තව උඩහින්. එන්ඩ මම පෙන්නන්නන්.’

‘බැහැල බලමු ද?’

‘ඇතෙකුයි ඇතින්නියකුයි... මුවන්ගෙ අඩිපාරක?’

‘හරි නෑ නේ ද? කමක් නෑ... එහෙනම් තව උඩහට යමු.’

‘මෙතන නවත්තන්ඩ. මෙතනින් බැස්සෑකි පල්ලෙහ දොළ පාරට. මට මෙතන ටිකක් වැදගත්. ඔයා ඔයාගෙ නව පේ‍්‍රමවන්තයාට බාර දුන්නයින් පස්සෙ මම ඉතා සාමාන්‍ය පුරුෂයෙක් වුණා නෙ. ඔයා දන්නව නෙ මට හිටිය සුදු මහත කන්‍යාව. මහත කියන්නෙ මහත නෙවේ, චබී. අපි පේ‍්‍රම කළේ නැති වුණත් අපට සිදුවුණා පේ‍්‍රමවන්තයො වගේ හැසිරෙන්න, අනිත් අය ඉදිරියේ. නැත්නම් අපි රැළෙන් පිටමං කරන හින්ද. අපි අතරෙ සහයෝගතා ගිවිසුමක් තිබුණ. අත්තම් ක‍්‍රමයට වැඩ කිරීමේ එකඟතාවයක්. ඒකෙන් ඉතා සාර්ථක ප‍්‍රතිපල ලැබුණ. එයාගෙ හොඳම උපාංගය වුණේ මූණ නෙවේ. මම එහෙම කියන්නෙ අගෞරව කරන්ඩ නෙවේ. වඩාත්ම හොඳ දේට ගෞරව කරන්ඩ. සුදු මහත කන්‍යාව මට ඉතා හොඳ විකල්පයක් වුණා. ප‍්‍රයෝජන අතින් බැලූවොත් විකල්පය මුල් ව්‍යාපෘතියට වඩා හොඳයි. මගේ මිත‍්‍රයන්ගේ ඊර්ෂ්‍යාවට සහ උදහසට කෙලින්ම ලක්වෙන්ඩ තරම් අති ප‍්‍රයෝජනදායක වුණා. අපි පේ‍්‍රමගත වුණේ මේ වතුර පාරෙ ගල් තලාවක් උඩ... මම කවියක් කියන්ඩ ද?’

‘කියන්ඩ.’

‘සුදු මහත කන්‍යාව සඳහා ලිවූ කවිය.

‘‘අප දෙදෙන පමණක් ය
තුරුවදුල දිය කඳුර ළඟ
ගල්තලය මත

නුඹ දෙපා දියෙහි විය
උනා දැමු ඇඳුම නුඹ
ගල්තලය පසෙක විය
එළිය විහිදුවන නුඹ ගත
දිලෙන කිරගරුඬ සුදට
ඊරිසියාවෙන්
ගල්තලය තවත් කළු විය
ගලෙහි නුඹ නිතඹ හිදි තැන
රතු විය ලැජ්ජාවෙන්
නුඹේ පාමුල කුඩා මාළුන්
මුව අයා බලා සිටියහ
දුලබ දැක්මෙන් විශ්මිතව

ගල්තලයට ද මාළුවන්ට ද
වඩා වැඩියෙන් විශ්මිතව
මම ගල්ගැසී සිටියෙමි
නෙත වඩා හෙලිය යුතු
කළු වසාරොද දැයි
සුදු ළයමඬල දැයි නො දැන

නුඹේ ලස්සන
දුටුවාට වරද කිම
නුඹ මගේ පෙම්වතිය’’

ඔයාට දුකක් ඊරිසියාවක් වගෙ දෙයක් ඉපදුනේ නෑ නේද මගෙ කවි කතාව අහල?’

‘මම දැන් ලොකුයි නෙ.’

‘............’

‘මම දැන් හුඟක් වෙලා නිස්ශබ්දව හිටිය නෙ. මමත් මොනව හරි කියන්ඩ ද?’

‘කියන්ඩ’

‘ඔයා හිතන්නෙ මම මගේ ගමන මට උවමනා කරන විදියට පැදගෙන ගියා කියල ද? ආර්ය්‍ය මාර්ගයේ? එහෙම නෙවේ වුණේ. මම කාණුවට වැටිල ගහගෙන ගියා. කොයි පාරට ද හැරෙන්නෙ කියල තීරණ ගන්න තිබුණු හංදිවලදි මම නිවැරිදි තීරණම ගත්තා කියල කියන්න බෑ. අෂ්ට ලෝක ධර්ම චක්‍රෙ කැරකීගෙන කැරකීගෙන ගියා. මට කලන්තෙ දැම්ම... ඒ ඒ කාලෙ. දැන් කලන්තෙ දාන්නෑ. දැන් මම ලොකු ළමයෙක්.’

‘මම එන්ඩ ද ලොකු ළමයගෙ ගෙදර?’

‘අනේ එන්ඩකො. මම කෑම හදල තියන්නම්. මට දැන් හොඳට උයන්න පුළුවන්.’

‘ඔයගොල්ලො කොයි හරියෙ ද ඉන්නෙ?’

‘අපි ඉන්නෙ නවීන ශිෂ්ටාචාරයේ ඉදිරියෙන්ම. අපි නවීන ශිෂ්ටාචාරයේ පෙර ගමන් කරුවන්.’

‘හොඳයි... ගෙදර කතා කරන භාෂාව?’

‘හොඳ සිංහල. හොඳ සිංහල අමාරුයි තමයි. නමුත් ඒක අති නවීනයි.’

‘එතකොට ඉංග‍්‍රීසි, ප‍්‍රංස එහෙම බාවිතා වෙන්නෙම නැද්ද?’

‘වෙනව... ප‍්‍රංස බාවිතා වෙනව තරහ ගිය වෙලාවට... ඉංග‍්‍රීසි බාවිතා වෙනව වැඩ කරන ළමයත් එක්ක. ඒ ළමය දෙමළ. සිංහල දන්නෙ නෑ. ඉස්සරවෙලා ඉඳල තිනේනෙ සුද්දෙක්ගෙ ගෙදර. සුද්දා එයාගෙ දෙමළ ඉගෙන ගත්තලූ. එයා සුද්දගෙ ඉංග‍්‍රීසි ඉගෙන ගත්තලූ. සුද්දගෙ ඉංග‍්‍රීසි හොඳම වර්ගයේ ඒව නං නෙවේ. මම හිතන්නෙ ඒවට තමයි දැං ඉංග‍්‍රීසි කියන්නෙ.’

‘බොහොම හොඳයි... කියමු බලන්ඩ ගේ ගැන විස්තර.’

‘හොඳයි අසඩක්. අපේ ගෙයි පොලොවට ඉතා හොඳ වර්ගයේ පිඟන් ගඩොල් අල්ලල තියෙන්නෙ. ඔයාගෙ පතුල්වල කුණු ගෑවෙන්නෙ නැතුව ආපු පිරිසිදු පිළිවෙලටම ආපහු යන්න පුළුවන්.’

‘බොහොම හොඳයි.’

‘ගේ වටේ තාප්පයක් බැඳල තියෙනව.’

‘තාප්පෙ උස කියමු බලන්ඩ’

‘අඩි අටයි.’

‘කාර් දෙකක් නවත්තන්න පුළුවන් පෝච් එකක්?’

‘තියෙනව.’

‘එතකොට නිතර පැණිරස කෑම එහෙම ගෙදර තියෙනව ද?’

‘ඔව් ඔව්, නිතරම තියෙනව.’

‘එහෙමනම් මට තව දුරටත් ගේ පරීක්ෂා කරන්ඩ එන්ඩ තීරණය කරන්න හිතෙනව. නමුත් පරීක්ෂා කිරීම පිළිබඳව ගෘහ මූලිකයගෙන් ප‍්‍රශ්නයක් ඇතිවෙන්නෙ නැද්ද? ඒ කියන්නෙ ඔයාගෙ බාරකාරය මොනව හිතයි ද?’

‘ඔයා එන්ඩකො. එයා මොනවත් හිතන්නෙ නෑ. එයා හිතන එක නවත්තල හුඟක් කල් දැන්.’

‘එන්න පුළුවන්. නමුත් බාරකාරයත් එක්ක මොනවහරි කතා කරන්න සිද්දවෙනව නෙ. ගෙදර මොනවගේ ආයුධ ද තිනේනෙ?’

‘බය වෙන්ඩ එපා ළමයො. එයා මොනවත් කරන්නෑ ඔයාට. කතා කරන එකකුත් නෑ... උපේක්ෂාව කියන එක දන්නව ද? ඒ තමයි එයා... නමුත් සමහරවිට ඔයාට බනින්ඩ පුළුවන්. ඔයා ආව එකට නෙවේ, මාව එයාට බාර දුන්න එකට.’

2004-10-07

Three reasons

2010-08-08T09:58:00.001+05:30

කාරණා තුනක්

1.
මිය යවන ලදුව
මිය ගොස්
ඉපිද සැනෙකින්
අදිසිව සිටිය හැකි ලෙස

2.
බලා සිටියෙමි
උවමණාවට වැඩි
දිග කාලයක්
මෙතරම් කලක් සිට
දැන් වැසුවොතින් දොර...
ආවොතින් හෙම
හේතුවක් සහිතව
පමාවන්නට

3.
හරියටම දැන සිටිය වුව
මේ දවස වන විට
මේ වයස වන බව
තවමත්
සූදානම් නැත

Nobody will see

2010-08-06T14:14:00.001+05:30

කිසිවෙකුත් දකිනු නැත

බිය නො වෙනු
කිසිවෙකුත් දකිනු නැත
කොතෙක් දේවල් සිදුවේ ද
ලෝකයේ
නො පෙනී
මෙය ද ඒ දේ වලින්
තව එකක් වෙනු ඇත

සදාචාරය
අප විසින් හදා ගත් දෙයක්
පාවිච්චි කරන්නට
හැම වෙලාවෙම නො වෙයි
උවමණා වෙලාවට

Mirage - Three times

2010-08-04T09:49:00.001+05:30

මිරිඟුව තුන් වතාවක්

1.
අප දෙදෙන දෙපැත්තෙන්
දුවගෙන පැමිණ
වෙන වෙනම
මිරිඟු පසු පස
හමුවුව එක තැනක
මුහුණට මුහුණ
මදක් නැවතී
යළි දිව ගියෙමු
දෙපැත්තට
තම තමාගේ
මිරිඟු පසු පස

2.
බොහෝ දුරක් දිව ආ පසු
ඇයම කිව්වාය
ඈ මිරිඟුවක් බව
එහෙත් මම
විශ්වාස නො කළෙමි
ඇයගෙ බස

3.
කොහොම එන්න ද මෙතෙක් දුර
මිරිඟුවක් වත් නො තිබුණා නම්
මා දැන් හිත හදාගෙන
මිරිඟුව
මිරිඟුවක්ම නොව
ලුහු බැඳිය යුතු
ඇත්ත මිරිඟුවක් බව

Sixteen

2010-08-02T11:18:00.001+05:30

සොළොස් විය

මාගන්ධි
නො යන්නිය වෙහෙරට
අපහාස කරතැයි
රූපයට
පෙර කළ පිනින් ලැබු

‘මෙය නම්
පා සටහනක්
ලාබ සෙරෙප්පුවක…
මෙන්න උගත් ධනවත්
සපත්තු සටහනක්
අපේ දියණියට සුදුසු…’

Surveyor

2010-07-30T09:48:00.001+05:30

මාපක

දහවල
මහ වනය මනින්නෙමි…
රාත්‍රිය
බිම එලූ කැන්වස් පැදුර මත
මා වැතිර
අහස හා මා අතර
කිසි දෙයක් නැත…
අහස හරි විශාලය !

The Pendent

2010-07-28T09:31:00.002+05:30

තැල්ල

ගල් වඩුවන්ට වත්
හොලවන්න බැරි වුණ
මහා රළු කළු ගල
සුමට කළ
කුඩා දොළ පාර

හැකි නම්
ඇවිත් යන්නට එන්න

දනිමි
සෙලවෙන්න වත් නො හැකි තරමට
හුඟක් බර බව
තැල්ල

Filtered

2010-07-25T09:03:00.000+05:30

පෙරා ඉවත් කළ

අපිරිසිදු යැයි කී හෙයිනි
රාගය පෙරා ඉවත් කළ
සුපිරිසිදු සෙනේහය...

බිය නො වෙනු
මත් නො වෙනු ඇත…

සමාවෙන්න
අවර්ණය
වර්ණ තිබුනේ ද
අපිරිසිදු යැයි
කියූ දෑ සමග ය

A dew drop, An ice cream and A friend

2010-07-20T14:54:00.003+05:30

පිණි බිංදුවක්, අයිස්ක‍්‍රීම් එකක් සහ යාළුවෙක්

පිණි බිංදුව:

මම පතිවත් බිරිඳක් වෙන්න ඉන්න නෙනෙක්. මම ඒකෙ සත්‍යක‍්‍රියා බලය අදහන කෙනෙක්. සෑම විටකම මගේ මේ සත්‍යක‍්‍රියාව මාව අරක්ෂා කරනවා ඇති කියල මම විශ්වාස කරනව. මම වගේ අය විරල ඇති. මම ඉන්නවා කියන්නෙ සත්‍යක‍්‍රියා බලය අදහන එක් කෙනෙක් ඉන්නවා කියන එක. මම සුවිශේෂ කෙනෙක් වෙන්නෙ නැති නිසා තවත් අය සිටිය යුතුයි. තව අය ටික දෙනෙක් හරි ඇති.

මගේ සත්‍යක‍්‍රියාව විනිශ්චය කරන්න සියලු දෙනාම මට විරුද්ධව කුමන්ත‍්‍රණය කරනවා කියල මට හිතෙනවා. අලුත් සාහිත්‍යයත් කලා නිර්මාණත් මගේ ඇදහිල්ලට විරුද්ධව අනන්තවත් උග‍්‍ර අදහස් ප‍්‍රකාශ කරනවා. පත්තරත්, වෙනත් මාධ්‍යත් ඒවා සත්‍ය වශයෙන් සිදුවෙමින් පවතින බව විකාශනය කරනවා. මම මේ දක්වා චලනය නොවී සිටීම ඔවුන්ට පරාජයක්. ඔවුන් මේවා ලියන්නේ කියන්නේ මා වැනි ටික දෙනාට විරුද්ධව බව මා හොඳාකාරව දන්නවා.

ඔවුන් යෝජනා කරනවා අප‍්‍රමාද විය යුතු බව. කාලය ඉක්මනින් ගතවන බව. මම ඔවුන්ට පෙරලා යෝජනා කරනවා නොහොත් පෙන්නා දෙනවා අප‍්‍රමාද වූ අයත් ප‍්‍රමාද වී පසුතැවෙමින් සිටින වග. මම සතුට වෙත ප‍්‍රමාද වී යාමට කැමතියි.

මම දුකින් ඉන්නවා වගේ පෙනෙනවා නම් එය නිවැරිදියි. සතුට, දැනට මගේ වෙස් මුහුණ. බොහෝ විට මම ඉන්නේ වෙස් මුහුණ පළඳින්නේ නැතිව. මම දුක ගැඹුරට හාරාගෙන යමින් ඉන්නවා. එවිට මට අනාගතයේදී පාවිච්චි කිරීම සඳහා සතුට වැඩියෙන් ගබඩා කර ගන්නට ඉඩ ලැබේවි.

මට හිමි පේ‍්‍රමය පැමිණ මට අඬගසන විට මම ඔහු පසුපස යනවා. ඔහුගේ ගමන් මග පහසු වුණත්, දුෂ්කර වුණත් මම යනවා. ඔහු ඔහුගේ පියාපත්වලින් මාව වසා ගන්නවා ඇතැයි බලාපොරොත්තු වෙනවා. ඔහුගේ පියාපත් අතර සැඟවී ඇති කඩුපතින් මට තුවාල විය හැකි වුණත් මම ඔහුට තුරුලු වෙනවා.

ඔහු මා වැසී සිටින පොත්ත ගලවා මාව නිරාවරණය කරනු පිනිස තලනු ඇති. සුදු පැහැ කරනු පිණිස අපුල්ලනු ඇති. මෙළෙක් කරනු පිණිස අනනු ඇති. මා විසිරුන විට ඔහු මා එකතු කර ගන්නවා ඇති.

මම උදෑසන නැගිට ඔහු සමග ජීවත් වන්නට තවත් දවසක් ලැබීම ගැන ස්තුතිවන්ත වෙනවා. මද්දහනේ විවේකයෙන් සිටින විට පේ‍්‍රමයේ ප‍්‍රහර්ෂය ගැන භාවනා කරනවා. සැන්දෑවේ ඔහු ගෙදර එන වෙලාවට කෘතඥතාවයෙන් යුතුව බලාගෙන ඉන්නවා.

මට පෙම්වතෙක් නෑ. මට යාළුවෙක් වගේ කෙනෙක් ඉන්නවා. අපි නිතර රංඩුවෙමින් සිටිනවා. ඔහු මම අදහන පිංතූරයේ නෙගටිව් එක. මගේ අදහස්වල නෙගටිව් එක. නෙගටිව් එක සහ පොසිටිව් එක සැර විදියට කතා කරනවා. මම දන්නවා සැරට තර්ක කළාට නෙගටිව් එක නෙගටිව්ම නෙවේ කියල.

අයිස්ක‍්‍රීම් එක:

මම සතුට සොයාගෙන යන කෙනෙක්. සතුට මා ළඟට එනතුරු ඉන්න ඉස්පාසුවක් මට නෑ. සතුට සොයාගෙන යන අයට සතුට හමුවෙනවා. සෑම සතුටක්ම තනිකරම සතුට නෙවේ. සතුට තනියෙන් ඉන්න කෙනෙක් නෙවේ. තව සහෝදරියන් හත් දෙනෙක් සමඟ එකට ඉන්නෙ. ඒ අය පුංචියි. සතුට ලොකුයි. හැම දෙනාටම වඩා වැදගත් එයා.

මම සතුට සිහි කරන්නෙත් සතුටින්. සමහරු තමුන් විඳි සතුට සිහි කරන්නෙ අසිහියෙන් කළ නරක දෙයක් විදියට. පසුතැවිල්ලෙන් යුතුව. ඇත්තටම නම් සතුට සිහිකළ යුත්තේ ගිම්හාන කාලයේ අස්වැන්න නෙලාගන්නවා වගේ කෘතඥතාවයෙන් යුතුව.

මම සතුට බැහැර කරන්නේ නෑ. සොයා යෑම නතර කරන්නෙත් නෑ. සිහි කිරීම නො කර ඉන්නෙත් නෑ. මම සියලු ආකාර සතුට විඳින්න බය නෑ. සමහර අය සතුට බැහැර කිරීමෙන් සතුටට පත්වෙනවා විය හැකියි.

ලෝකය සුළඟ. සතුටේ ගිනි දැල්ලවත් දුමාරයවත් සුළඟට බරක් නෑ.

සතුට සෙවීමෙන් වලකිනවා කියන්නෙ සතුටු වීමට ඇති ආසාව ජීවිතයේ අහුමුලුවල ගබඩා කිරීමක්. එයට හෙට එළියට එන්න බලාපොරොත්තුවෙන් ඉන්දවීමක්. ශරීරය දන්නවා සතුට ශරීරයේත් උරුමයක් කියන එක. නීත්‍යානුකූල අවශ්‍යතාවයක් කියන එක. ශරීරය රවටාලිය නො හැකියි.

ශරීරය ආත්මයේ වීනාව. එයින් මධුර සංගීතය මතු කිරීමට මම කැමතියි. ආකූල ශබ්ද නිකුත් කිරීමට අකමැතියි. මම දකින්නේ සතුටු වීමේ හොඳ. සමහර අය දකින්නේ සතුටු වීමේ නො හොඳ පමණමයි.

සතුටු වීම කරණ කොට ගෙන කවුරුවත් ගෙවෙන්නෙ නැහැ. සතුටු වීමෙන් අපි වැඩෙනවා. සතුටු වීම කියන්නෙ එකම එක දෙයක් නෙවේ. ඒක බහුවචනයක්.

මට යාළුවෙක් වගේ කෙනෙක් ඉන්නවා. අපි නිතර රංඩුවෙමින් සිටිනවා. ඔහු මම අදහන පිංතූරයේ නෙගටිව් එක. අදහස්වල නෙගටිව් එක. නෙගටිව් එක සහ මම සැර විදියට කතා කරනවා. මම දන්නවා සැරට තර්ක කළාට නෙගටිව් එක නෙගටිව්ම නෙවේ කියල.

යහළුවා:

මම පිණි බිංදුවටත් අයිස්ක‍්‍රීම් එකටත් ආදරෙන් ඉන්නවා. ඒ දෙක ආදර දෙකක්. පිණි බිංදුව පාරදෘශ්‍යයි. පිණි බිංදුව පිටිපස්සෙ තියෙන ලෝකය පිණි බිංදුව ඇතුළෙන් පෙනෙනව. අයිස්ක‍්‍රීම් එක සුවඳයි. දිව තෙත් කරන සුලුයි. එය ඉක්මනින් සතුට ඉල්ලා සිටින්නක්.

පිණි බිංදුව කඳුළු බිංදුවක්. නිරන්තරයෙන් මීදුමෙන් වැහිල. අඳුරුයි. කඳුළු උල්පතක්. පිරිසිදු සීත ගඟක්. සීත ගඟුලේ ගිලී නාන්න පුලුවන්. වෙසක් එකට සිල් ගන්නවා. සිල් ගන්න බව පිට කාටවත් කියන්නෙ නෑ. ගෙදර අයටත් කියල තියෙන්නෙ කාටවත් කියන්ඩ එපා කියල.

අයිස්ක‍්‍රීම් එක අයිස්ක‍්‍රීම් සුවඳයි. අතේ ගෑවෙන ඒත් නො ගෑවෙන දුර ඉන්නෙ. සතුටු දහයකට දුක් එකයි. ඒකත් ඉක්මනින් පහවෙලා යනවා. අහස වගේ. වෙනස් වෙනවා. අහස කියන්නෙ වෙනස් වෙන්න ඕනැ දෙයක් නෙ. අයිස්ක‍්‍රීම් එකත් අහස තරම්ම විශාලයි. ඉඩ තියෙනවා. අයිස්ක‍්‍රීම් එක ඉන්නෙ වැඩිහරියක් විවෘතව සහ අඩු හරියක් වසාගෙන. හිරු එළියත් සුළඟත් හමු වෙමින්. ඒක හරි ලස්සන දෙයක්.

පිණි බිංදුව ඉන්නෙ ඉතා පුංචි ලෝකෙක. පුංචි සුරංගනාවියක්. එයා දකින්නෙ දේවල් ටිකයි. එයා දකින්නෙ කුඩා දේවල් ටිකක්. එයා ඒ දකින කුඩා දේවල් ටිකෙන් ටිකක් ස්පර්ශ කරල අඳුනගෙන තියෙනවා. එයා ඒ ටිකට ආදරෙයි. පිණි බිංදුව අහස වගේ වෙනස් වෙන්නෙ නෑ. පොළොව වගේ ස්තිර නෑ. අහස වගේත් නෑ. පොළොව වගේත් නෑ. පිණි බිංදුව පිණි බිංදුව වගේ.
අයිස්ක‍්‍රීම් එක ගෑනු ළමයෙක්. ඒ නිසා එයා නිසංසල නෑ. එයා සුළඟ සමඟත් දිය රැල්ල සමඟත් යනවා. ඒවාට අවනත වෙනවා. කොටින්ම එයා බර නෑ. ලෝකෙත් එයාට බර නෑ. එයා ලෝකෙ ඔසවාගෙන ඉන්නෙත් නෑ. ලෝකෙ බරයි කියන එක බොරුවක්. ලෝකෙ අපව දරාගෙන ඉන්නව කියන එකත් බොරුවක්.

පිණි බිංදුවට පුළුවන් සුළඟ දකින්න. මීදුම අහන්න. වැස්ස ස්පර්ශ කරන්න. එයාට සෑම ඇත්ත දෙයකම ඇත්තම විදිය දනින්න පුළුවන්. එක දවසක් එයා දිගම දිග කූඹි පෙරහැරක් දිහා බලාගෙන හිටියා. පැය දෙකක්. එයා කිව්වා කූඹි කවුරුවත් බෙර ගැහැව්වෙ නෑ කියල. එයාට පුලුවන් එක එක කූඹියා වෙන වෙනම අඳුන ගන්න. මූණෙන්.

අයිස්ක‍්‍රීම් එක ඉන්නෙ පුංචි පුංචි සතුටු ගොඩාක් එක්ක. අයිස්ක‍්‍රීම් එක කියනව ලොකු සතුටුම හොයන්න එපා. පුංචි පුංචි ඒව එකතු කර ගන්න කියල. පුංචි පුංචි ඒව ගොඩක් එකතු වුණාම ලොකු සතුටකට වඩා ලොකුයි කියල. ඒක ඇත්ත. මම කරල බැලුවා. ඇත්ත. මමත් දැන් පුංචි පුංචි සතුටු එකතු කරනවා. ලොකු ඒව ගැන බලාපොරොත්තු තියන්න අමාරුයි.

පිණි බිංදුව ජනේලෙ ළඟ හිටවපු මල් ගසට කුරුල්ලො එනව. කුරුල්ලො තුන් දෙනෙක් තුන් වර්ගයක. එකම වෙලාවෙ නෙවේ, එක එක වෙලාවට. පුංචිම පුංචි කතා කියන බට්ටි කුරුල්ලෙක්, කවදාවත් කොණ්ඩෙ කපල නැති කොණ්ඩ කුරුල්ලෙක් සහ තොරතෝංචියක් නැතුව කතා කරන දෙමලිච්චි කුරුල්ලෙක්. උන් තුන් දෙනාම මල් පැලේට ආදරෙයි. පිණි බිංදුවත් උන්ට ආදරෙයි. ආදරෙයි කිව්වට අල්ලගෙන තියාගෙන ආදරේ කරන්ඩ නෙවේ. නිකං ආදරේ හිතෙන විදියට ආදරේ කරන්ඩ. දවසක් කාර් බාර් තියෙන ලොකු එක්කෙනකුත් ඇවිල්ල බලල ගියා. පිණි බිංදුව කැමති වුනෙත් නෑ. ඌ ආපහු ආවෙත් නෑ.

පිණි බිංදුවට සතුටක් ලැබුණ ගමන්ම එයා ඒක මිදුමෙන් වහල හංගා ගන්නවා. අයිස්ක‍්‍රීම් එකට සතුටක් ලැබුණ ගමන් කෑ ගහල සද්ද කරල ළඟ ඉන්න හැම දෙනාටම ඒක බෝ කරනවා.

මම පිණි බිංදුවටත් අයිස්ක‍්‍රීම් එකටත් ආදරෙන් ඉන්නවා. ඒ දෙක ආදර දෙකක්.

Back to the farm

2010-07-19T11:01:00.001+05:30

යලිත් හේනට

නෙතගින් බැලූ පමණය
සිතැඟියක් පවසන
ඉඟියකුදු පල නො වින
ඒ ටිකට වස් වැදින

අලුතෙන් ගැසූ වැට
ගේ අසලින්ම
කලින් මෙන් නැත ඉඩ
දුව පනින්නට ඇයට

දැන් කඩින් කඩ
කලින්
අතොරක් නැතිව වට වැසි
තෙමූ නැහැවූ පෙවූ නිවූ

වැඩි කලක් නො යනු ඇත
ඉවර වෙනු ඇත
ඉනික්බිති යලිත්
මූකළානට හේනට

The garden

2010-07-16T14:26:00.001+05:30

මල් උයන තණ පලස

ප්‍රශ්නය
දැල්වෙම් ද නො දැල්වෙම් ද යන්නය

එය
සිතන්නට පවා අමතක කළ කාලයක්
සියලු දෙය හොඳම තැන නැවතුන

සිහිනය සිහිනයෙන් එළියට පැමිණ
මල් ඔටුන්නක් පැළඳ
දිගු සුදු සේලයක් හැඳ
මිදියුෂ බඳුන වමතින්
කවි පොත දකුණතින්

මල් උයන තණ පලස
අප වැතිර
රසවුළු ද පලතුරු ද
වැළඳිය හැකි පමණටත් වැඩියෙන්

සිතන්නට අමතකව
සියලු හොඳ දෙය
හොඳම තැන නැවතී

ඉන් පසු
හදිසියෙන් වේගයෙන් ආ සුළඟ
ඉගිලින
මල් ඔටුන්න ද
දිගු සුදු සේලය ද සහිත
සිහිනය අතින් ගෙන

දැන් ඉතිරි
දහවලය රෑය
බීත කරවන හීන පෙන්වන

The passport

2010-07-16T14:23:00.001+05:30

ගමන් බලපත්‍රය

පහන් ටැඹ ළඟම ඉන්නා
පහන ඇවිලෙනු නො දුටුව ද
අන් අය දකිනු ඇත

යෙහෙළිය
මිනිසුන්ට
නෙත් දහසක් ඇත
කන් දහසක් ඇත
සිත් දහසක් ඇත
දහසක් දේ දැකිය හැක
දහසක් දේ ඇසිය හැක
දහසක් දේ සිතිය හැක

ඔබගෙ එක සුළු චලනයකට
දහසක් කියවීම්
ඔවුන් දෙනු ඇත

අනතුරු ඇඟවීම
අලූතෙන් ලැබුණ
නිදහස් ගමන් බලපත
නිල ගමන් සඳහාය
වෙන ගමන් යා හැකි වුව

Genetically altered

2010-07-14T12:06:00.003+05:30

ජානමය වෙනස් කම් කළ

රාධා තැති ගැනෙයි
රක්ෂණය අහිමි වේ යැයි
කෘෂ්ණ වස්දඬුව
ඇසෙන විට

ප්‍රේමය
ජානමය වෙනස් කම් කළ
මස් තක්කාලි
පැල නො වෙන බීජ
රස ඇඹුල් රස නැති

Just lighted

2010-07-14T09:33:00.000+05:30

දැල්වුණා පමණය

නුග ගස අස
දැල්වුණ පහන
නිවන්නට තැත් කරන
සුළඟ...
තිරය තව තිබියදීත්
තෙල් තවම තිබියදීත්

A thief

2010-07-12T09:22:00.001+05:30

සොරෙක්

සොරෙක් මම
ප්‍රේම සොරකමේ නියැලුන
දරුණු අපරාධ ලොල් කළ
වද මල් පළඳවා
පෙරහැරින්
වදයට රැගෙන යත
දුටු සැණින් ආල බැඳ
ඇය විසින් මුදා ගත්

ඉනික්බිති
ප්‍රේම ගිරි මුදුනට
වඩමවා ගෙන ගොස්
පෙම්වතුන් බිලි ගන්න
ප්‍රපාතෙට හෙළන ලද

Though it's late...

2010-07-05T13:45:00.003+05:30

පමා වී වුව

පමා වී වුව
එනු ඇත
නිසැකවම එනු ඇත

පියාසලමින් යන ගමන්
හදිසියෙන්
බසිනු ඇත මෙතැනට
අනපෙක්ෂිත වෙලාවක…

විවෘතව තබා ඇත
පිවිසුම් දොර
වෙනදාට වැඩියෙන්…

Returned to sender - a short story

2010-07-02T07:41:00.001+05:30

ආපසු එවා ඇත

තුන්වෙනි ලේන්සුවේදී මම කරදරේ. ලේන්සුව එයාගෙ මේසෙ ළඟ බිම වැටිල තිබුණෙ. මම වහාම ඇහිඳල සාක්කුවේ දාගත්තා. මම කෑම කාමරයට ගිහින් ඒකෙ සුවඳ බැලුවා. වෙනස් සුවඳක්. ඒ එයාගෙ සුවඳ නෙවේ. ඒක එයාගෙ නෙවේ.

ලේන්සු අයිතිකාරි කෑම කාමරේට ආවා එයාගෙ යාළුවත් එක්ක. යාළුවාගේ තර්ජනය- ‘මේ... ලේන්සුව වහාම ආපහු දෙනව.’ මම ලේන්සුව ඇහිඳල සාක්කුවේ දා ගන්නවා යාළුව දකින්න ඇති. සම්පූර්ණ ක‍්‍රියාදාමයට විනාඩි දෙක තුනකට වඩා ගත වුණේ නෑ. මම ලේන්සුව ආපහු දුන්නා. අයිතිකාරි ඒක අත් බෑග්එකට දා ගත්තෙ ඇඟිලි දෙකෙන් අල්ලල. පාවිච්චි කරන්නැතුව විසිකරල දායි. මම ගෑනු ළමයෙක්ගේ ලේන්සුවකට ආශක්ත වෙන වයස පහු කරල තමයි. ඒත් මේක ගෑනු ළමයෙක්ගේ ලේන්සුවකට ආශා වීම නෙවේ. ෆැන්ටේසියා කුමාරිකාවගේ ලේන්සුවට ආශා වීම. ඒක වෙනස්. මම තව විනාඩි පහකට වඩා වැඩි කාලයක් වතුර වීදුරුවක් නොබී වීදුරුව සමග කෑම කාමරේ හිටියා. ආපහු මේසෙට එනකොට සියලු දෙනාම මා දිහා බලාගෙන හිටියා. මම හිතන්නෙ බලාගෙන හිටියා. ලේන්සු හොරා අහුවෙලා. විශ්මය ජනක දේ නම් සිදුවුණ කිසිදෙයක් එයා දැනගත්තෙ නැති එක.

ඉස්සරවෙලා ලේන්සුවල දැන් සුවඳක් නැති තරම්. පළමුවෙනි ලේන්සුවේ සුවඳ නම් දැන් සම්පූර්ණයෙන්ම හුළඟට ගිහින් ඉවරයි. එයා ලේන්සු නැතිවීම පිළිබඳව ලොකු කලබැගෑනියක් කළේ නෑ. පළමුවෙනි ලේන්සුව ගත්තෙ එයාගෙ මේසෙ උඩ තිබිලා. හිතාමතා සැලසුම් කරල කළේ නෑ. ඒක තිබුණා. මම ගත්තා. එච්චරයි. කාටවත් කිසිම කරදරයක් වුණේ නෑ. දෙවෙනි එක නම් මට එයාගෙ බෑග්එක ඇරල ගන්න සිද්දවුණා. ඒකත් කාටවත් කරදරයක් නැතුව සිද්දවුණා. ඇත්ත වශයෙන්ම එයා ලේන්සුව නැතිවුණ බවට ගෝසාවක් කළා නම් කරුණු වෙනස් වෙන්න තිබුණා. තරුණකමේ කෙළවරට ආසන්න වූ ස්ත‍්‍රීන් අවකැපෙන කතා කියන්න තිබුණා. පිරිමි ඒක හොයන්න අනවශ්‍ය ලෙස වෙනම ව්‍යාපෘතියක් ආරම්භ කරන්න තිබුණා. ඒ නිසා එයා නිස්ශබ්දව ඉන්න ඇති. මට ලේන්සුව ඉල්ලගන්නයි තිබුණෙ. ඒත් ඉල්ලන්නෙ කොහොම ද? පොතක් නම් ඉල්ලන්න තිබුණා. අපි පොත්පත් ගැන කතා කරන නිසා. ඒත් ලේන්සුවක්. ලේන්සුවක් කියන්නෙ අති පෞද්ගලික දෙයක් නෙ. අපි නොයෙක් කලා නිර්මාණ ගැන කතාකරනවා. ඒවා හරහා ටිකක් පුද්ගලික දේවලුත් කතාවට භාජනය වෙනව තමයි. ඒත් ලේන්සුවක් ඉල්ලීම දක්වා යන්න බෑ. ලේන්සුවක් මොකට ද? අපේ තියෙන්නෙ බුද්ධිමය සම්බන්ධකමක්. සහෘද ලෙංගතුකමක්.

දවසක් එයා කතාවක් කිව්වා. එයාගෙ යාළුවෙක් ගැන. යාළුවා එයාට උගන්නන සර් කෙනෙකුට ආදරේ කළාලු. දවසක් යාළුවා ප‍්‍රශ්නයක් ලියල සර්ට දුන්නලු. ‘දඟලන්න එපා අශ්වයෙක් වගෙ, දන්නැද්ද මම වෙළඹක් බව...’ ඒක ප‍්‍රශ්නයක් නෙවේ නෙ. ඒ නිසා උත්තරයක් ලැබිල නෑ. මම දැනගත්තා යාළුවත් එයාත් එක්කෙනාම බව.

දවසක් මමත් කතාවක් කිව්වා. මගේ මිත‍්‍රයෙක්ගේ එකක්. මිත‍්‍රයාගේ පෙම්වතිය එයාට සමරුව වශයෙන් දීල තියෙන්න පෑන්ටියක්. ඇඳපු පෑන්ටියක්.
‘‘පෑන්ටියක්!!!’’
‘‘ඔව්. පෑන්ටියක්.’’
‘‘හොරෙන් ගන්ඩ ඇති.’’
‘‘නෑ. හොරෙන් නෙවේ. සුලු බලකිරීමක් වුණා තමයි. නමුත් දුන්න නෙ.’’
‘‘විකෘති අසාවල්’’
‘‘දැන් විකෘති කියන වචනෙ පාවිච්චි කරන්නෙ නෑ නෙ.’’
‘‘එයාගෙ ‘ෆෙටිෂ්’එක... හරිද?’’
‘‘ෆෙටිෂ්එක කියන එකත් එච්චර ගරුකටයුතු නෑ... ආදරය. පූර්ණ ආදරය. සිතේ සහ කයේ ආදරය.’’
‘‘ඔය කතාව බොරු.’’
‘‘ඇත්ත.’’
ඇත්තටම ඒක බොරු. ඇත්ත කතාවේ ඇත්ත සමරුව වුණේ හැට්ටයක්. හැට්ටයේ අත් යට ලා පාට පැල්ලම් දෙකක් තිබුණා. ඩාදිය සුවඳ තිබුණා. හැට්ටය ඇඳපු කෙනා ප‍්‍රථම පෙම්වතිය. හැට්ටය ලබාගත් කෙනා මම. මම නිර්මාණකාරයෙක් හැටියට සමරුව වඩාත් ශෘංගාරාත්මක වෙන්න පෑන්ටියක් බවට පත් කළා.

මට ජපානයේ වැඩමුළුවක්. මාස දෙකක්... එයාට දෙන්න තෑග්ගක් ගන්න ඕනැ. ගත්තෙ ලොකු ‘ඩිපාර්ට්මන්ට් ස්ටෝර්ස්’ එකකින්. ‘වික්ටෝරියාස් සීක‍්‍රට්ස්’ පෑන්ටීස් තුනක්. වික්ටෝරියාස් සීක‍්‍රට්ස්- ඉහළම පෙළේ කාන්තා ඇඟලුම් ලේබලය. මම ගත්තෙ ඉහළම පෙළේ ලේබලයේ ටිකක් පහළ ඒවා. ඒත් ගණන්. හොඳ සාරි තුනක් ගන්න තිබුණා. සාරි වැඩක් නෑ. සාරි අඳින්නෙ පිටට. තව වලල්ලකුත් ගත්තා. පෞරාණික කැටයම් සහිත ලෝහ වලල්ලක්. බ්ලූ-ජීන්ස් ඇඳුමක් ඇඳල මේ වලල්ල දාගත්තහම ලැබෙන්නෙ අති නවීන ගෝත‍්‍රික පෙනුමක්. කිසිවෙකුට එම පෙනුමට අවනත වීම ප‍්‍රතික්ෂේප කළ නොහැකියි. තෑගි හතර මම නවාතැන් හෝටල් කාමරේ මගේ ඇඳ උඩ දිගෑරගෙන බලාගෙන හිටියා. හරිම ලස්සනයි. හරිම සිනිදුයි. ඇන්දාම කොච්චර ලස්සනට තියෙයිද? මම කටුනායකින් ගෙදර යන්නෙ නැතුව කෙළින්ම ඔෆීස්එකට. නිවාඩු දවසක්. ‘තෑග්ග’ මගේ ලාච්චුවේ දාල යතුරු දැම්මා.

මේක ෆෙටිෂ් එකක් නෙවේ. ෆෙටිෂ් වෙන්නෙ පාවිච්චි කළ ඇඳුම්වලට ආසා වුනොත්. මේක අලුත් ඇඳුමක්. අලුත් ඇඳුමක් තෑගි දෙන එක විකෘතියක් නෙවේ. ඇයි ඉතිං පැන්ටියක්? සාරියක් දෙන්න තිබුණ නෙ? පැන්ටියක් දෙන එක සාරියක් දෙනව වගේ නෙවේ. සාරියක් දෙන එක වුණත් නිකම්ම ඕනැම ගැනු ළමයෙකුට දෙන්න බෑ. සමීප සම්බන්දතාවයක් ගොඩ නගා ගන්න ඕනැ. කවුරු වුණත් ඒක කොච්චර අමාරු දෙයක් ද කියල දන්නව. සමීප සම්බන්දතාවයක් ගොඩ නගා ගෙන සාරියක් දෙනව මිස සාරියක් දීල සමීප සම්බන්දතාවයක් ගොඩ නගා ගන්න බෑ. සාරියක් දුන්න වහාම දුන්න කෙනා පුරුෂයෙක් වෙනවා. ගත්ත කෙනා ස්ත‍්‍රියක් වෙනවා.

ඔෆීස්එකේ සියලු දෙනාටම චොක්ලට් තෑගි. සැබෑ තෑග්ග ලාච්චුව ඇතුළෙ ගැහි ගැහී ඉන්නවා. මම අත තියනකොට මගේ අත ගැහෙනවා. තෑග්ගට කරන්ට් හයිකරලා. අතට කරන්ට් වදිනවා. මම මෝඩ වැඩක් කළේ. මේක දෙන්න බැරි දෙයක් බව ගන්න වෙලාවෙ හිතුවෙ නැත්තෙ ඇයි? ගත්තෙ පිටරටදි. වෙනස් පරිසරයක. පරිසරය අනුව හිතන විදියත් වෙනස් වෙනවා. ඔලුගෙඩිය. ඔලුගෙඩිය ඇතුළෙ මොළයක් තියෙන්නෙ කල්පනා කරන්ඩ.

දවස් හතරක් යනකොට කරන්ට් ලීක්එක අඩුවෙලා ගියා.

‘‘මේක මම ඔයාට ගෙනාවෙ... මෙහෙදි අරින්න එපා. ගෙදර ගිහිල්ල තනියෙම ඇරල බලන්න.’’

පහුවෙනිදා උදේ එයා මගෙ මූණ බැලුවෙ හිනාවෙවී. මට හිතාගන්ඩත් අමාරුයි. එයා අත උස්සල වලල්ල පෙන්නුවා. ඒක වෙන කාටවත් තේරුණේ නෑ. හීනියට ‘තෑන්ක් යූ’එකක් කණ ළඟින් ගියා. නැව මහා සාගරයට දියත් කරන්න පුලුවන්. තෑග්ග ප‍්‍රබලයි. වික්ටෝරියාස් සීක‍්‍රට්ස්. ඉදිරි වැඩ කොටස පහසුයි.

නෑ.

හිත වෙවුල වෙවුල, අත වෙවුල වෙවුල, වචන වෙවුල වෙවුල, තෑගි පාර්සලය එයාගෙ අතට දුන්නා. ‘‘ඔයාට මම මේක තෑගි දෙන එක සුදුසු ද නැද්ද කියල මට හරියටම තේරෙන්නෙ නෑ. නමුත් පිටරටකදි මේක ඔයාට දෙන්න මිලදී ගත යුතුයි කියල තීරණය කරන්න අපහසුවක් වුණේ නෑ. නමුත් මෙහෙදි මේක ඔයාට දෙන එක හරිම අපහසුවක්... මෙතනදි අරින්න එපා. ගෙදර ගිහිල්ල ඇරල බලන්න.’’

පහුවෙනිදා උදේ ‘චටාස්’. තෑගි පාර්සලේ මගෙ මූණට.

‘‘මම ඔහෙත් එක්ක කතා කළේ උගත් මිනිහෙක් කියල හිතාගෙන. කවුරු කියල හිතුවද මම?’’

කා.කා.ස. ඇරුණාම වෙන කී දෙනෙක් දැක්කද දන්නෙ නෑ. කා.කා.ස. කෙරෙහි විශ්වාසය තියන්න පුලුවන්ද? ඔහුගේ ගැනුම් මිල කීයක් වෙයිද? ඉල්ලා අස්වීමේ ලිපිය. ‘පෞද්ගලික හේතුවක් නිසා වහාම ක‍්‍රියාත්මක වන පරිදි මට සේවයෙන් ඉල්ලා අස්වීමට සිදුව ඇත.’
ශාස්ත‍්‍රීය සාකච්චා? ඔක්කොම ඉවරයි.

නෑ.

වෙන්න පුලුවන් ලොකුම දේ මට බනියි. එච්චරයි නෙ. ගෙදර ගිහිල්ල ඇරල බලන්න කියල දෙනව. එච්චරයි. මොකට ද බය වෙන්නෙ?

* * *

අපට කැමති අයට අපට ටිකක් හරි කැමති වෙන්න සිද්දවෙනවා. මම නොදැනුවත්වම හරි දැනුවත්ව හරි මට මගේ රාජකාරිවලදි නිතර හමුවෙන කෙනෙකුට කැමති වෙලා හිටියා. ඔහුට ඉතා ප‍්‍රිය උපදවන කතා ශෛලියක් තියෙනවා. ඔහු ඉතා සුහදයි. ඔහුගේ වචනවල ස්පර්ශය ප‍්‍රියජනකයි. ඔහු වචන නිර්මාණකරුවෙක්. මම ඔහුට කැමති සහ ඔහු මට කැමති අපි දෙන්නම එක විදියෙ දේවලට කැමති නිසා. ඔහු චිත‍්‍රපටියක් බැලුවත් සින්දුවක් ඇහැව්වත් මාත් එක්ක තමයි කතා කරන්නෙ. මම වචන හා ස්වරයට වඩාත් සංවේදී බව දන්න නිසා ඔහු මා සඳහාත් ඉතා පේ‍්‍රමාන්විත වචන පාවිච්චි කළා. ඔහු මාව ආශ්වාස කරල ඔහුගේ පපුව ඇතුළට ගන්නවා. මම ඒ උණුසුමට කැමති වෙලා හිටියා. ඔහු කිව්වා එයා ඉස්සර හරි ආස වෙලා හිටියා කියල සින්දු අහන්න දන්න, පොත් කියවන්න දන්න, කවි ලියන්න දන්න හැම දෙයක්ම විඳින්න දන්න හැඟීම්බර ගෑනු ළමයෙකුට කියලා. ඒත් එයාට එහෙම ගෑනු ළමයෙක් කවදාවත් හම්බවෙලා නැතිලු. එයා ලියපු ලියුම් ගෑනු ළමයින්ට තේරුනේ නැතිලු. ඒ නිසාලු එයා මට මෙච්චර ආසා වුණේ.

‘‘ඔයා ඔය වචන දැම්මට මම අහුවෙයි කියල නම් හිතන්න එපා. ඔයා මට කරන කියන දේවල් වෙනුවට වෙන කෙනෙක් ගැන මහන්සි වුණා නම් ඔයා එයාව මේ වෙනකොට කාමරේකටත් ගෙනිහිල්ලා තියෙයි. කවද හරි මාව පොළඹවා ගන්න පුළුවන් වෙයි කියල හිතනවා නම් ඔයාට වැරදිලා.’’

‘‘ඔයාට තාම තේරෙන්නෙ නෑ ඒ සංවේදීකම. නොතේරෙනවම නෙවේ. ඔයා නොතේරෙනව වගේ ඉන්නවා නදී.’’

එයා මට එක එක නම් වලින් කතා කරනවා. එයාට මම ඉස්සරහ ඇත්තටම අමතක වෙනව එයා කවුද කියන එක. ඒක මම නිතරම මතක් කරල දෙන්න ඕනැ. දුක හිතෙන තරම් අසරණ විදියට මගෙ අත අතගාන්න ඉල්ලනවා. ඔහුට පාලනය කර ගත නොහැකි ඔහුගේ ආශාවල් උසට වැඩෙන්න නොදී මම කප්පාදු කළ යුතුයි. මම සුදුසු අවස්ථාවල්වල මූණට කඩාගෙන පනිනවා.

එයා ඇත්තටම මගේ ප‍්‍රබල අසරණ යාචකයෙක්. යාචකයන්ට බැන වදින්න පුළුවන්. බැනවදින එකත් යාචකයන් ඔවුන්ට දෙන කෑම මගේම බාර ගන්නවා. ඒවාත් ඒ අයට උවමණායි. මම වෙන මොනවහරි ගැන තරහ ගිහින් ඉන්න වෙලාවටත් මේ මනුස්සය කොමල කරන්න ආවොත් මම ඒ තරහත් මේ මනුස්සයගෙ පිටින්ම යවනවා. මම බැන්නට එයා ගණන් ගන්නෙ නෑ. තරහ ගන්නෙත් නෑ.

‘‘ඇයි ශානි ඔයා මටම කෑගහන්නෙ? ඔයා වෙන අයට ඔහොම කෑ ගහන්නෙ නෑ නෙ. අනුන්ගෙ ඒවටත් ඔයා මට කෑ ගහනවා.’’

‘‘මෙතන වෙන මිනිස්සුත් ඔයා වගේ සමයං නටනවද? මහත්තයෙක් වගේ පිළිවෙලට ඉන්ඩ බැරිද? ඉස්සර අපූරුවට හිටියෙ. මම එතකොටත් කෑ ගැහුවද? එන්ඩ එන්ඩම විකාර වැඩියි. කොච්චර කළත් ඔච්චර තමයි කියලා මතක තියාගන්න එකයි ඇත්තෙ.’’

සමහර වෙලාවට මට කඩාපැනල බුරනවා. එහෙම වෙන්නෙ මමත් ටිකක් හරි නැති දෙයක් කිව්වාම. ඒත් ටිකකින් වලිගෙ වන වනා එනවා. බලුපැටියෙක් වගේ කන්දෙක අකුලගෙන මගේ කකුල් දෙක ළඟ දැවටි දැවටි ඉන්නවා. අහගෙන ඉන්නවා.

‘‘මට ඔයත් එක්ක තරහ වෙලා ඉන්න බෑ නිශා. මට මේ ලොකුවට ඇඟපත තිබුණට මට තියෙන්නෙ පොඩි ළමයෙකුගෙ හිතක්. මට හිතාගන්න බෑ මට මේ ඔයා ගැන තියෙන කැක්කුම මොකක්ද කියලා. මම ඕන තරම් ගෑනු දැකල තියෙනවා. ඔයා හරි පොඩියි. හරි වෙනස්. ඔයාගෙ ඔය අහිංසක පෙනුම යටින් අහිංසක නැති මොනවා හරි තියෙනවා. ඒක හැමෝටම පෙනෙන්නෙ නැතුව ඇති. ඒත් මට පෙනෙනවා. මට මේ හැඟීම් හිතේ තියාගන්න බැරි හින්දයි ඔයා ළඟට ඇවිත් ඇවිත් කියවන්නෙ.’’

හරිම සප‍්‍රාණික දෙබස්… සජීවීව…

එයා පිටරට ගිහින් එන වෙලාවක ඔෆීස් එකේ හැම දෙනාටම චොක්ලට්. මට චොක්ලට්වලට අමතරව තවත් තෑග්ගක්. කාටවත් නොපෙනෙන්න මට පාර්සලේ දීල එතනදි බලන්නෙ නැතුව ගෙදර ගෙනිහිල්ල බලන්න කිව්වා. මම ගන්න ද නොගන්න ද කියල කල්පනා කරල සැකෙන් යුතුව අරගත්තා.

ගෙදර ගෙනිහින්... පැන්ටීස් තුනකුයි වලල්ලකුයි. පැන්ටීස් *වික්ටෝරියාස් සීක‍්‍රට්ස්*. ලෝකේ තියෙන ගණන්ම යට ඇඳුම්. එකක් රුපියල් දෙතුන් දාහක්වත් වෙන්න ඇති. මට බය හිතුණා. ඒත් ඒවා *වික්ටෝරියාස් සීක‍්‍රට්ස්*. ලංකාවෙ ඇත්තෙත් නෑ. වලල්ල කැටයම් කපාපු ලෝකඩ පාට පළල එකක්. ඒකත් හුඟක් ගණන් එකක් වෙන්න ඇති. එදා සිකුරාදා. මම සෙනසුරාදයි ඉරිදයි තෑග්ගටයි, තෑග්ග දුන්න කෙනාටයි මොනව කරන්ඩ ද, මට මොනව වෙයි ද කියලා ගැහි ගැහී කල්පනා කර කර හිටියා. මොනව වෙන්ඩ ද? ඕක ගත්තයි කියල පාරාජිකා වෙන්නෙ නෑ.

සඳුදා උදේ දෙන්නං හොඳට. ‘චටාස්’ - තෑගි පාර්සලේ පේ‍්‍රම කුමාරයගෙ මූණට.

‘‘මම ඔහෙත් එක්ක කතා කළේ වැඩිහිටි උගත් මිනිහෙක් කියල හිතාගෙන. කවුරු කියල හිතුවද මම?’’

නෑ.

සඳුදා උදේ එයා මගෙ මූණ බලයි බයෙන්, ආසාවෙන්, සැකෙන්. මම වලල්ල දාගෙන ඉන්නව ද කියල හොරෙන් බලයි. වලල්ල දාන්නෙ නැතුව යන්න ඕනැ. මම කිසිදෙයක් නොවුණ විදියට ඉන්නවා. යන්තමට වගේ හීනියට ‘තෑන්ක් යූ’ කියනව ද?

නෑ.

සඳුදා උදේ ඔෆීස් ගිය ගමන් මම දුර ඉඳල අත උස්සල පෙන්නනවා- වලල්ල. ඒක වෙන කාටවත් තේරෙන්නෙ නෑ. එයාගේ මූණ හිනා කටක් වෙයි. එයා හිතයි නැව මහා සාගරයට දියත් කරන්න පුළුවන් කියල. ප‍්‍රබල තෑග්ගක්. *වික්ටෝරියාස් සීක‍්‍රට්ස්*. ඉදිරි වැඩ කොටස පහසුවෙන් කරගන්න පුලුවන් වෙයි. එයා අහයි ‘‘අනිත් එකත් ඇඳලද ඉන්නෙ?’’ කියල. කාමරේ ඇතුළෙ නෙ. අතින් අල්ලන්න බැරි තරමට පස්සට ගිහිල්ල ගවුමේ වාටිය යන්තං උස්සල පටන් ගැන්මේ කෙළවර පෙන්නනව. මිනිහ කලන්තෙ දාල වැටෙයි.

පිස්සු...

සඳුදා උදේ නැවත ඔතන ලද තෑගි පාර්සලේ ඉතා විනීත විදියට පේ‍්‍රම කුමාරයගෙ මේසෙ උඩ තියනවා.

‘‘බොහොම ස්තුතියි. මේ මගේ සයිස් එක නෙවේ. ඔයාට මගේ සයිස් එක කවදාවත් දැනගන්න ලැබෙන්නෙ නෑ. මේ සයිස් එකේ අය ඇති. ඒ කෙනෙකුට දෙන්න.’’

2005-04-08

To Brecht

2010-06-29T16:05:00.002+05:30

නඩුවක්

බ්‍රෙස්ට්
තව වරක් එවනව ද
අසඩක්
යුක්තිය පසිඳලන්නට
හරියටම
වෙනත් නඩුවක

වැදි මිනිස්සු
සඳුන් ලී
ලිප ලති

Alone

2010-06-28T09:21:00.004+05:30

තනිව

කෙත් යාය
පෙනෙන නො පෙනෙන දුර
වෙන්වුණ
කුඩා ලියැද්දක්
තනිව වපුරන
කිසිවෙක් නො හඳුනන
.

Summer Wine

2010-06-27T20:09:00.001+05:30

ගිම්හාන මධු

එනු මැනව
ගිම්හාන මධු
සුරඟන හාදු
අප ළඟ

මුදා මිරිවැඩි සඟල
රැඳෙනුව මඳක් මා අස
මේ මගේ ගිම්හාන මධු
කාලය ගෙවෙන්නට ඉඩ දෙන

ලිහා හිස්වැස්ම බර
සැතපෙන්න මා අස
මේ මගේ සුරඟන හාදු
ජීවිතය ගෙවෙන්නට ඉඩ දෙන
.

A beauty

2010-06-27T16:02:00.002+05:30

මුගුණ මල් සුවඳ

තුරුණු කඳු ගැට
වළා සළු මෑත් කර හිනැහෙත
ගඟ දිය නාන කුළ
හිරු රැස් වැද දිලෙත
දිගු කිතුල් රෑන
තෙමී දිය බේරෙත
.

The road

2010-06-26T09:41:00.001+05:30

මග

මග:
මෙතෙක් දුර ආ ඔබ
කිම වැටෙනු පය පැකිල
තව ටිකය
පේන තෙක් මානේය
ඇවිද යා හැකි දුරය
එහි සියලු දෙන
ඉතා සතුටින්ය
දෙව් ලොව සේය
දෙව් ලොවය

නො බලන්න මග දෙපස
ඒ අසමත් වූ අයය
යා ගන්න නො හැකි වුණ
මග වැටුන
දිරා යන
පොළවට පස් වෙන

මගියා:
‘නො හැකි ද දැක ගන්න
එගොඩ වූ
එක් කෙනෙක් හෝ’
.

Tomorrow

2010-06-26T09:37:00.001+05:30

හෙට

මට ලැබුණු ලෝකය
මා පාවිච්චි කර
දැන් ඔබට…
ටිකක් කුණු ගෑවී ඇත
කෙතෙක් අකමැති වුව ද
තරග සහ ගැටුම් සිදුවිය
කුඩා සීරීමක් තැලීමක්
තිබිය හැක
එහෙත් එය
මුළුමනින් නරක නැත
.

The foot print

2010-06-20T14:48:00.003+05:30

පිය පිය සටහන

හිතවතිය
දුරුග මග හමුවුණ
මා ලියන විදියට ලියන
බොහෝ කවි හුවමාරු වුණ
එකම හෝ පද පෙළක් ඇද්ද
ඔබ ලඟ
මගෙන් ගෙන
ලඟ තබාගෙන

මෙතැන් සිට ඔබ
තනිව පිය නගනු හැක
විල්ලුද පලස මත

මා යලිත්
රළු දෙපා උරුම
සුපුරුදු
දූලි වැකි මග

හැරී නො බලන්න
මා ඉක්මනින් දුර
.

The rivulet

2010-06-17T17:27:00.002+05:30

කුඩා දිය ඇල්ල

මා සිල් රැක්ක
කුටිය නුදුරුව
කුඩා දිය ඇල්ල
පාත්තරය උතුරන්න
පැන් ලැබුණ

දැන් සිඳී ගොස්

බලා ඉන්නෙමි
පාත්තරය තබා ගෙන
කලාතුරකින් වැටෙන
එකම දිය බිඳුවක්
එකතු කර ගැනීමට

දිය ඇල්ලෙන් බැස
සිනා රැලි නංවමින්
මා හිඳ සිටින
ඇසටු මුල අසලින් ගලා ගිය
කුඩා දොළ පාර
උඩහින් හරවගෙන
වෙන පැත්තකට
.

The offering

2010-06-16T15:29:00.004+05:30

පූජාව

මල්කම් ලියකම් කළ
බිම වැතිරි
සඳකඩ පහන මත
පය තබා
ඉක්මනින් ඇවිද
උස්වට නැගී ඉන්නා
කොත් වෙහෙර වෙත

සඳකඩ ද
මුරගල් දෙනම ද
උඩ මළුවට මට
යන්න දුන්නේම නැත

එකල කළුගල්
කෙතෙක් මෙළෙක ද
.

We missed

2010-06-12T09:56:00.000+05:30

ගිලිහීය

මිතුරිය නුඹ
පෙම්වතියක් තරමටම
සොඳුරු විය
ඉදින් ඔබ
නො සිතුවේ කිම
ඒ ලෙසම
.

The Day

2010-06-12T09:49:00.000+05:30

දවස

සොඳුරිය මේ අලුයමය
රාත්‍රියක කෙළවරය

සොඳුර මේ අලුයමය
දහවලක පටන්ගැන්මය

සොඳුරිය
නුඹ රාත්‍රියය
මට සැඟව ඉන්නට තියෙන

සොඳුර නුඹ
දහවලය
මගේ ලෝකයට එළිය දෙන
.

Fortune teller

2010-06-09T19:02:00.001+05:30

ශාස්ත්‍රකරු

'මෙම වේලාපත්කඩය
හිමි තැනැත්තා
මිය ගොස්
වසර ගණනක්ය'
ඔහු සූක්ෂමව ගණනය කර
ඉතාමත් නිවැරිදිව
කිව්වේය මා ගැන
.

Lost in life

2010-06-01T12:46:00.004+05:30

අතරමංවීම

මම අතරමං වෙලා හිටියෙ. මම දුම්රියපොලෙන් එළියට ආවා. මම උතුරට ඇවිදගෙන ගියාම නැවතත් අතරමං වුණා. එක අතරමං වීමක් ඇතුළෙ තව අතරමං වීමක්.

මට ආපහු මුල් අතරමංවීමට යන්න උවමනා වුණා. මම දුම්රියපොලට යන පාර ඇහැව්වා පොලිස් නිලධාරියෙක්ගෙන්. අතරමංවීම නිසා මම විදේශිකයෙක් වෙලා හිටියෙ. ඒ නිසා මට ඉංග‍්‍රීසියෙන් කතා කරන්න සිද්ද වුණා. පොලිස් නිලධාරියා එයාගෙ උප නිලධාරිනියට කිව්වා මට විස්තර කරල දෙන්න කියල. උප නිලධාරිනියට ඉංග‍්‍රීසි කතාකරන්න කම්මැලි හිතිල. එයා ඒ දවසට නියමිත කරදර-මුහුණ පැළඳගෙන හිටියෙ. මම එතන නො සිටින ගණනට එයා කරමින් සිටි නො වැදගත් වැඩය දිගට ම කරගෙන ගියා. මම මගේත් පොලිස් නිලධාරියාගේත් ගෞරවය රැකෙන විදියට මේ පැත්තෙන් ගියාම හරිද කියල ඇහැව්වා. නිලධාරියා සතුටුවෙලා ඉංග්‍රීසියෙන් ‘ඔව් ඔව්’ කිව්වා.

ටික දුරක් යනකොට ගඟ. ගඟ හරහා පාලමක් තිබුණේ නෑ. හරි විදියට නම් එතන පාලමක් තිබුණ නම් හොඳයි. විශාල පස්කපන යන්ත‍්‍රක් පස් කපා දමමින් ගඟ ගොඩකරමින්. රතුපස්. පාළමක් හදමින් සිටියා වෙන්නත් පුළුවන්. දැන් මෙතනින් යන්ඩ කෝච්චියක් ආවොත් කොහොම ද යන්නෙ? අපට වාගෙ කෝච්චියකට ගඟට බැහැල යන්ඩ කියන්ඩ පුළුවන් ද? නූගත් ගැහැනු කීපදෙනෙක් පස් කපන යෝධ යන්ත‍්‍රය දිහා ගෞරවයෙන් යුතුව බලාගෙන හිටියා. ඇත්තටම ඔවුන් බලාගෙන හිටියෙ යන්ත‍්‍ර-ක‍්‍රියාකරු කුරාකූඹි මිනිසා දිහා වෙන්න පුලූවන්. ඊට පහළින් යන්ත‍්‍රය ගැන අකම්පා වූ ගෑනු කෙනෙක් වැලි තාච්චියක් ඔළුවෙ තියාගෙන යමින් හිටියා. වැලි ගොඩදාන මිනිස්සුත් හිටියා. ගඟ වහල දාන්න ඉස්සරවෙලා වැලිටික ගොඩ දා ගන්නව වෙන්න ඇති. වතුර මගේ දණට වඩා ටිකක් ඉහළට.

මම උතුරට ඇවිදගෙන ගියාට ආපහු ආවෙ බස්නාහිරින්. ඒ කියන්නෙ උතුර වක‍්‍රව ගිහින් බස්නාහිරට සම්බන්ද වෙනවා. වක‍්‍රය තියෙන්නෙ වමට. වක‍්‍රය දකුණට වෙන්නත් එම සම්භාවිතාවය ම තිබෙනවා. නමුත් මෙම ස්ථානයේ අවකාශ-කාලයේ ස්වභාවය අනුව දිශා-රේඛා වක‍්‍රවෙන්නෙ වමට. මම නැවතත් පළමුවන අතරමංවීම තුළ.

‘‘හලෝ... මම. --- ඔයාට හෙට එන්න පුළුවන් ද? --- එහෙනම් බදාද? --- හා... සිකුරාදට. මම දහය වෙනකොට එනව. පරක්කු වෙන්න එපා. පරක්කුවෙලා යන්න බලාගෙන එන්න. වෙන කවුරුත් එක්ක එන්න එපා. තනියෙන් එන්න.’’

මම පේ‍්‍රමය වෙනුවෙන් විශාල කැපකිරීම් ගණනාවක් කරල තියෙන කෙනෙක්. මම එයාගේ පේ‍්‍රමය ඉල්ලා සිටිමින් සත් අවුරුද්දක්... දොළොස් වසරක්?... ගෙවා දැම්මා. අද තමයි එයා මට පේ‍්‍රමය ප‍්‍රකාශ කරන්න නියමිත දිනය. කලින් නියම කරගත් දිනයන් සියල්ලම එයාගේ අපහසුතාවයන් මත දින ගියා. දැන් ලැබී තියෙන දිනයත් ඉතාම ප‍්‍රමාදයි. හොඳටම ප‍්‍රමාදයි.

මම පේ‍්‍රමය සොයමින් බොහෝ වූ දුරක් සහ බොහෝ වූ කාලයක් ඇවිදල තියෙනවා. එයා තමයි මට හමුවුණ ඉතා සුන්දරතම තරුණිය. මම වහාම පේ‍්‍රම කරන්න පටන් ගත්තා. මට එහෙම කරන්න පුළුවනි. මට ඉතා ස්වාභාවිකව ක්ෂණිකව පේ‍්‍රමය පහළ වෙනවා. මගේ පේ‍්‍රමය වහා ඇවිළෙන සුලූයි. ඉතා සුන්දරතම තරුණියගේ පේ‍්‍රමය වහා නිවෙන සුලූයි. එයාට ගිණිපෙට්ටි පියනක් වත් තිබුණෙ නෑ. මම එයාට අලූත් හුරුබුහුටි ගිනිපෙට්ටි පියනක් අරගෙන දුන්නා. මම බලාපොරොත්තු වුණා ඒකෙන් පේ‍්‍රමය දල්වමින් තබා ගන්න. මම මගේ ගිනිපෙට්ටි පියනට කණ තබා ගෙන ඉන්න පටන් ගත්තා. දැන් එයාට දුර සිට ඕනෑම වෙලාවක මට කතා කළ හැකියි. කොයිම හෝ වේලාවක එයා කතා කළ හැකි නිසා මම නිරතුරුවම පියන කණ තබාගෙන. එයා කතා කරන වෙලාවක මම හිටියෙ නැත්නම් හොඳ නෑ. නමුත් එයා පියන කණ තබාගෙන ඉන්නේ නෑ. මම නිරතුරුව කණ තබාගෙන ඉන්න නිසා එයාට උවමණාවක් වූ වහාම එයාගේ උවමණාව මට දන්වා සිටිනවා. මම වහාම අවශ්‍ය කළමනා සපුරා දෙනවා. එයාට නිරතුරුව අවශ්‍යතා බිහිවෙනවා. නිරතුරුව අවශ්‍යතා බිහිවෙමින් හා ඒවා මා හරහා සමනය වෙමින් පවතිනවා.

මම ගංගාව වෙත පැමිණිලා ඉන්නෙ. ගංගාව මා ඒකාන්තයෙන්ම මහා සාගරය කරා ගෙන යනු ඇති. ඇයගේ සියලූ උවමණාවන් හා අපේක්ෂාවන් මම ඉටුකරනව. ඉඟියකින් වුවත් ඈ රිසි දැයක් පවසනු ලැබුවොත් මම එය සපුරාලනවා. ඉතින් මතු දින ඒකාන්තයෙන්ම ඇගේ පේ‍්‍රමය මට හිමිවෙනු ඇති.

මම නියමිත ස්ථානයේ හිටගෙන හිටියා. බස් ආවා. බස් ගියා. එයා ඇර අනිකුත් සියලූ දෙනාම ආවා. අනිකුත් සෑම දිනයක් වගේම මේ දිනයත් එයාට පහසු විදියට දින ගියා.

නැවතත් මම නියමිත ස්ථානයේ හිටගෙන. බස් ආවා. බස් ගියා. එයා හොඳටම පරක්කුවෙලා ආවා. එයාට ඉක්මනට ආපහු යන්න උවමණා බව එයාගේ ආමන්ත‍්‍රණ වාක්‍යයේ පළමුවන වචන කීපය ඇතුළත අඩංගු කරල ඉදිරිපත් කළා. මේ දිනයත් එයාට පහසු විදියට ගෙවිල යයි කියල එයා බලාපොරොත්තු වෙන්න ඇති.

‘ආයෙ කවදාවත් මට ටෙලිපෝන් කරන්නවත් කතා කරන්නවත් එපා. මම දැනගෙන හිටිය සියලූම ගෑනු මාව රැවැට්ටුවා. අවුරුදු දහයක් තිස්සෙ මම රැවටෙන බව දැන දැනත් ඔයා කවදාහරි මට කැමති වෙයි කියල බලාගෙන හිටියා. ඔයාගෙ පුංචි පුංචි බොරු මම දැන දැනම නො සලකා හැරියා. මම හිතුව කවදහරි ඔයා කැමති වෙයි කියල. අපි ඉස්කෝලෙ යන ළමයි නෙවේ. නිත්‍යානුකූලවත් සම්මතානුකූලවත් අපි වැඩිවිය පැමිණි අය. ලියුම් ලියල කවි ලියල පේ‍්‍රමයට පේ‍්‍රම කරන වයසෙ නෙවේ. මට දැන් ඉන්නව ඕනෑම දෙයක් මා වෙනුවෙන් කරන්නට සූදානම් වෙලා ඉන්න එක්කෙනෙක්. අපි පේ‍්‍රමවන්තයො නෙවෙයි. නමුත් එයා හොඳ මිතුරියක්.’
* * *

ස්ථානය:- තානායම් කාමරයක්, හොඳ මිතුරිය

ඔයාගේ අව්‍යාජකමට හා ප‍්‍රාථමිකකමට මම කැමතියි. මමත් පේ‍්‍රම කරල තියෙනවා. මම පටන් ගත්තෙ හුඟක් ගැඹුරට පේ‍්‍රම කරන්න බලාගෙන. ඒ කාලෙ පේ‍්‍රමය ගැඹුරට ගිල්ලවල පිහිටවල තියෙන නො සෙල්වෙන ඉන්ද්‍රඛීලයක් වගේ කියල හිතාගෙන හිටියෙ. මට දවසක් දැනුනා පේ‍්‍රමය හෙලවෙනව වගේ. මම යවුලක් අරගෙන හාරල බැලූවා. උඩට තියෙන තරම් යටට තිබුණෙ නෑ. ඕන්නම් බස්හෝල්ට් කනුවක් තරමට යටට තියෙන්න ඇති. එච්චරයි. එක අතකින් බලනකොට මෝඩ වැඩක් මම කළේ. මොකක් ද ඇති වැඬේ, යටට තියෙන හරියෙන්. හාරපු නිසා ඒ පේ‍්‍රමය මැරුණා. මුල් කැඩෙන්න ඇති.

බිමට මුල් ඇදල නැති ඔයාගෙ පේ‍්‍රමයට මම කැමතියි. මටත් ඔයා වගේ වෙන්න ඕනැ. පාවෙන්න පුලූවන් වෙන්න. ඔයා අහගෙන ද ඉන්නෙ? ඇයි ඔයා මා ගැන අහන්නෙ නැත්තෙ? මම ස්ව-කැමැත්තෙන්ම මං ගැන කියන්න ඉදිරිපත් වෙලා ඉන්නෙ. ඔයා අහගෙන හිටියෙ නැතත් මට කියන්න සිද්ද වෙනව.

මම දෙපාරක්ම එකම වැරද්ද කළා. මම ඉවෙන් වගේ කළ යුතු වැරුද්ද නිවැරිදිව තෝරා ගන්නව. මට ඒකට සහජ හැකියාවක් තියෙනව.

ඒ දවස්වල කර්මාන්ත ප‍්‍රදර්ශනය. දවස් දෙකක් මම දැක්ක එයා මට කතා කරන්න ලෑස්ති වෙනව. තුන්වෙනි දවසෙ කිව්වා මම දුටු ගමන්ම මාව අඳුනන කෙනෙක් කියල එයාට හිතුන කියල. පෙර ආත්මෙ එකට ඉන්න ඇති කිව්ව. එයාට මම ලැබුණෙ නැත්නම් වහ බීල මැරෙණව කිව්ව. ඒක කිව්වෙ කොකාකෝලා එකක් බොන ගමන්. අපි ලිපිනයන්, ටෙලිපෝන් නොම්බර, (නෑ. ටෙලිපෝන් නොම්බර තිබුනෙ නෑ.) උප්පැන්න සහතික, අධ්‍යාපන සහතික හුවමාරු කර ගත්තා. හතරවෙනි දවසෙ අපි පේ‍්‍රමවන්තයො වුණා. මට එයා ගැන මහා විශාල පේ‍්‍රමයක් ඇතිවුණේ නෑ. නමුත් මම ඔහු සමග ගියා. ඒ තමයි මගේ දෛවෝපගත වැරදි කිරීමේ සහජ ඉව.

අවුරුදු දෙකකින් (දෙකයි මාස හතරකින්) මම ආපහු ආවා උරපටියක දාගත්ත කැඩුණු පේ‍්‍රමයකුත් එල්ලාගෙන. නැන්දලාගෙ ගෙදරට. නැන්ද බැන්නෙ නෑ මම සියදිවි නසා ගනී කියල. එහෙම ප‍්‍රවණතාවයකුත් තිබුණා. නැන්ද හිතපු විදිය හරි. මට මා ගැන එච්චර වටිනාකමක් තිබුණෙ නෑ. මට මතකයි පොඩි කාලෙ දවසක් මගෙ යාළුවෙක් මාත් එක්ක පාලමක් උඩ හිටියා. එයා කිව්වා අපි ගඟට පැනල මැරෙමු ද කියල. මම ඒකට එච්චරම විරුද්ද වුණේ නෑ. නමුත් අපි පැන්නෙ නෑ. මැරුණෙත් නෑ.

පළවෙනි පලායාමත් දෙවෙනි පලායාමට හුඟක් සමානයි. මම එතකොට ඉස්කෝලෙ යනවා. එයා මට වඩා පන්ති දෙකකට ඉහළ. මම ගෙදර එනකොට පාර හරස් කරගෙන හිටියා. එයා ආදරය ලියුම් කවරයක් ඇතුළෙ දාල ඉදිරිපත් කළා. මම සතුටු වෙලා එයාට පෙරළා ආදරය කරන්න පටන් ගත්තා. පස්සෙ දවසක එයා මාව එක්ක ගෙන ගියා එයාගෙ ගෙදරට. ඒ වෙලාවෙ ගෙදර කවුරුවත් හිටියෙ නෑ. මම දිගටම ඔහුට පේ‍්‍රම කරන්න පටන් ගත්තා. මම නො නවත්වාම පේ‍්‍රම කළා. එතකොට එයාලගෙ අම්මට අපි අහුවුණා. එයා වහාම එයාගෙ පේ‍්‍රමය ඉල්ලා අස්කර ගත්තා.

පශ්චාත් මරණ පරීක්ෂණ දෙකේදීම පූර්ණ වරදකරු මා බවට ඔප්පු වුණා. ගැහැනුන් සඳහා වූ කලින්ම නියම කරගත් තීන්දුව මටත් සාධාරණව ලැබුණා. ඒ කාලෙ මම ගැහැනියක්. දෙවියන් වහන්සේ ස්ත‍්‍රිය හදල තියෙන්නෙ පුරුෂයාගෙ ඉලඇටේකින්. ඒකෙ අයිතිය පුරුෂයාට හැමදාටම තියෙනව. අපි බාල ජන්මයේ උපන් අය. පිරිමින්ට වගේ සබන් ගාල නෑවට පව් සේදිලා යන්නෙ නෑ. පිරිමින්ගෙ පවුත් අපි සමාදන් වෙන්න ඕනැ. අපි ඇතුළත දරා සිටින්න ඕනැ.

පළවෙනි වතාවෙ මම ඇඬුවා. කඳුළු ගංගාවක් ගැලූවා. නොමේරූ කඳුළු. දෙවනි වතාවෙත් ඇඬුවා. දෙවනි හැඬීමේ කඳුළු පළමුවෙනි වතාවට වඩා ප‍්‍රමාණයෙන් අඩුයි. නමුත් මේරූ කඳුළු නිසා බරෙන් වැඩියි. දැන් අඬන්නෙ නෑ. මම තීරණය කළා දිගටම හිනාවෙනව කියල, නියම කළ දිනය එනතුරු. ඛයියාම් වගේ. නියම කළ දිනය පැමිණියාම හඬා වැලපිලා කැඳවුම්කරුවාගෙ සිත පිනවන්නෙ නෑ. දිළිසෙන දෙපා නැති වුණත් මේ සිනා මුහුණින්ම පිටවෙනවා.

ඉස්කෝලෙ යෑම ඉවර කරල මම රස්සාවක් හොයා ගත්තා. දෙවෙනි පලායාමෙන් පස්සෙ පළවෙනි රස්සාව නැතිවුණා. මේ දෙවෙනි රස්සාව. රස්සාව කරන ගමන් මම උගන්නන්න ඉගෙන ගන්නවා.

ඔයා හොඳට යහනෙ සැතපිලා ඉන්නව. මමයි බලහත්කාරකම් කරන්න ඕනැ නේද. හොඳයි ඔයා ඔහොම ඉඳගෙන මට කියල දෙන්ඩ විශ්වයේ ආරම්භය ගැන, අපි ගැන, ජීව පැවැත්මේ න්‍යාය ගැන, මා ගැන.

‘‘හලෝ... ඔයා ද? --- ඔයා කොහෙ ද ඉන්නෙ? --- ඔයාට එන්න පුළුවන් ද? --- අනේ... --- මම එන්නම් එදා තැනට... --- අනේ... --- මට කතා කරන්න ඕනැ ඔයාට. --- මට දැනගන්න ඕනැ අනිත් එක්කෙනා ගැන. එයාගෙ පොටෝ එකකුත් ගේන්න. --- අනේ එන්නකො. --- මේ සැරේ විතරක් එන්න. මම ආයෙ කරදර කරන්නෙ නෑ.’’

(2004-02-02)
.

Renunciation

2010-06-01T08:57:00.003+05:30

අතහැරීම

මුවන් තුන් දෙනෙක්
එකම එක දිවියෙක්
විපිළිසරව
තෝරා ගත නො හැකිව

තුන් දෙනා දුවන්නේ ද නැත
දුවන්නට පටන් ගත්තා නම්
දිවියාට පහසුය
.

The Kill - a short story

2010-05-22T15:28:00.004+05:30

දඩයම

ඉතා දිග කාලයක් ගෙවෙන්න ඇති.

තලගොයෙක් ගෙට රිංගගෙන. වරුසාව වෙලාවෙ තමයි රිංගගන්න ඇත්තෙ. වරුසාව වෙලාවෙ මම ගෙදර හිටිය නම් කිසිම ප්‍රශ්නයක් ඇති වෙන්නෙ නෑ. එයා තනියෙන් මොනව කරන්න ද විදුලි කොට කොටා වහින වෙලාවක. නයෙක් වුණත් උදව්වට ආවොත් බාරගන්නව ඇරෙන්ඩ. තලගොයෙක්. තලගොයා මම එනකොටම මෝටර්සයිකලේ නැගල ඉගිල්ලුනා.

මම කළ දේ හොඳයි කියල මට විශ්වාස කරන්ඩ හිතෙන්නැත්තෙ ඇයි? තලගොයෙක් කියන්නෙ ඒ තරම් ගරුකටයුතු සතෙක් නෙවේ. මිනිස්සුන්ටත් බයයි. සත්තු හුඟ දෙනෙකුටත් බයයි. ඌට ඔහේ ඉන්න අරිනව ද? නැත්නම් එලවල දානව ද? පරණ කුණු කසළ අයින් කරල ගේ සුද්ද පවිත්‍ර කරන්ඩ ඕනැ.

අපට එක විදියකට නිදාගන්න බැරි වුණා. සාත්තුසේවිකාවන් ලඟ තියෙන විෂබීජ නාශක සුවඳ මට දැනෙන තරමේ දුරින් ඈ නිදාගෙන හිටියා. තලගොයා මගේ හිත උඩ සීලිම උඩ ඇවිදිනව. සද්දෙ ඇහෙනව. ඌ ඇවිදිනකොට උගේ නියපොතු වලට මගේ හිත සීරෙනව. එයාට සද්ද බද්ද ගැන ගාණක් නෑ. එයා විවෘත ආරාධනා නිරූපනයක් සහිතව නිදාගෙන. මම මගේ ප්‍රමාණයට කොහෙත්ම තරම් නැති නො වැදගත් තලගොයෙක් නිසා කරදරයට පත්වෙලා ඇහැරගෙන.
--------

ඔයා කොන්දේසි විරහිතව ආපහු ගෙදර ආවත් මගෙන් පාපෝච්චාරණයක් බලාපොරොත්තු වෙනව ඇති. ඔයා පිරිමියෙක්නෙ. නමුත් උච්චාරණය කරන්න තරම් පාප සිද්දවෙලා නෑ. මම ගෑනියෙක් නිසා මට ඔයාට දොස් පවරන්න පුලුවන් සම්ප්‍රදායකුත් නෑ. ඒ නිසා ඔයා දැනගැනීම ප්‍රතික්ෂේප කරපු සහ දැනගැනීමට නො හැකි වුණු දේවල් ටිකක් විතරක් කියන්නම්.

මම දන්නවා ඔයා මාව නිතරම පරීක්ෂාවට ලක්කළා.

දවසක් ඔයා ටෙලිෆෝන් කරල තිබුණා නයිට් ඩියුටි දවසක. මගේ යහපත් මිතුරිය ඔයාට කියල තියෙන්නෙ මම එදා වැඩට ගිහිල්ල නෑ කියල. මම පැයකට නර්සස් ක්වාටර්ස් ඒකට ගිය ටිකට. මගේ සතුරු යාළුවො මට ඒහෙම කරනවා. එක ශ්‍රමදාන සායනයක් නැති දවසක ශ්‍රමදාන සායනයකට ගිහිල්ල තිබුණා කිව්වා නේද? ඒ සායනය අපේ දොස්තර කෙනෙක් සම්බන්ද මහළු නිවාසයක. මමයි ඒ දොස්තරයි විතරයි ගියේ. මම නො.දන්න ඒ වගේ කුඩා දේවල් තව තියෙන්න ඇති.

ඔයා ගියාට පස්සෙත් මම ඔයා ගැන හොයා බැලුවා. මගේ යාළුවො හැම ඉස්පිරිතාලෙකම වගේ ඉන්නව. ඒ අය මට තොරතුරු වලින් මදිපාඩුවක් නො වෙන්ඩ තොරතුරු සපයනව. ඒ ගොල්ලො හොඳයි. මට පේන්ඩ හිනාවෙන්නෙ නෑ. අනුකම්පාව පෙන්නනව. ඒ අය හරි උනන්දුයි මා ගැන. මම කල්පනා කරන එක ගැන. නිතරම මට අවවාද දෙනවා ස්වාමියා අත්ඇරල ගිය බව භාර්ය්‍යාවට අමතක වෙයි කියල.

ඔයාට පිටවෙන්ඩ හේතුවක් හොයමින් ඉන්න වෙලාවෙ ඒක වුණේ. මට දැනුනා ඔයාට හේතුවක් උවමණා කරන බව. ඔයා අසාධාරණ විදියට සාධාරණ හේතුවක් හොයමින් හිටියා...

මම වැඩ ඇරිල ගෙදර ඒන්න පටන් ගන්නකොටත් පරක්කුයි. ඒ ඉක්මණින් රෑ වෙන කාලෙ. මම දැක්කා වෑන් එකක් මිනිහෙක් හප්පගෙන යනව. මිනිහ බෝක්කුව ළඟින් බෑවුමට පෙරලුනා. වෑන් එක නවත්තන්නෙ නැතුව ගියා. මම කෑ ගැහැව්වා.

එතකොට මෝටර් සයිකලයක් ඇවිත් මා ළග නැවැත්තුවා. මම හෙදකම් කරන ලෙඩා කෙනෙක්.
'ඔයා අපේ ක්ලිනික් ඒකට ඒන කෙනක් නේ ද?'
‍'ඔව්, ඇයි කරදරයක් ද?'
මම කිව්වා මම දැකපු දේ. 'ටිකක් පල්ලෙහට බැහැල බලමු.'
'මේ කළුවර වැටෙන වෙලාවෙ ඕව කරන්න ඕන නෑ... පොලිසියට දන්වන්ඩ.'
'මනුස්ස ජීවිතයක් නේ ද?'
මගේ බලකිරීම උඩ එයා මාත් එක්ක පල්ලමට බැස්සා. අපි දෙන්න පල්ලමේ මාන පඳුරු ගොල්ලෙ හැම තැනම වැටිච්ච මිනිහා හෙව්වා. නමුත් හම්බවුණේ නෑ. අපි බෝක්කුව ලඟින් පාරට ගොඩ වෙන කොට පොලිස් ජීප් එකක් එතන නවත්තල. මෝටර් සයිකලේ ලඟ. ඒ වෙලාවෙ මූණු අඳුනගන්න බැරි තරමට කළුවරයි.

මම කිව්වා පොලිස් කාරයට මම දැකපු දේ. ඒ මිනිස්සු හිනා වුණා. කෝකටත් එක්කෙනෙක් පහළට බැහැල බැලුවා. පෙරලිච්ච මිනිහෙක් හම්බවුණේ නෑ. පොලිස්කාරයො අපි දෙන්නම ජීප් එකට දා ගත්තා. එක පොලිස්කාරයෙක් මෝටර් සයිකලේ පැදගෙන ආවා.

විටින් විට පොලිස්කාරයො දහ දෙනෙක් විතර අපෙන් ප්‍රශ්න ඇහැව්වා. මම කවදාවත් අහල නැති වචනවලින්. ඔවුන් අතිශය ප්‍රමෝදයක් ලබන්නට ඇති. වැඩ ඇරිල යන්න හිටිය පොලිස්කාරයොත් අපෙන් ප්‍රශ්න කළා. ඔවුන්ට උවමණා උත්තර නො ලැබීම ගැන ඔවුන් තරහෙන් හිටියෙ. ඒක් කෙනෙක් කතා කළා ගොඩින් බේරගන්න විදියක් ගැනත්.

ඔයා පොලිසියට එනකොට පොලිස්කාරයො මාව අවලමේ ගිය අවලම් ගෑනියෙක් කරල. ඔයා මගෙන් ප්‍රශ්න කළේ නෑ උවමණාවෙන්ම. ඔයා දකින දේ කරදරයක් නැතිව පිළිගන්නව. ලෙඩාට නො කරපු අවලම්කමක් වෙනුවෙන් කම්මුල් පාරවල් වැදිල තිබුණා. පාර වැදුන තැන් නිල් වෙලා.

ඊළඟ ක්ලිනික් දවසෙදි ලෙඩාට මම කිව්වා, මට සමාවෙන්ඩ, මා නිසා නිකරුනේ කරදර වෙන්ඩ වුණා නේ ද කියල. තුන්වෙනි ක්ලිනික් දවසෙදි එයා දැනගත්ත මට ගෙදර ප්‍රශ්නයක් තියෙන වග. මට කියවෙන්ඩ ඇති. එයා ළඟදි බඳින්න හිටිය කෙනෙක්. බඳිනඑක කල් ගියා.

මේක බලන්න. මේ කවිය මම අහම්බයකින් දැක්කෙ. සජීවනී කස්තුරිආරච්චි කියල කෙනෙක් ලියල තියෙන්නෙ. කවුරු වුණත් මම ගැනයි ඒ ලියල තියෙන්නෙ.

දිවූ දුර යොදුන් මෙතෙකැයි ගණන් නැතී
දැරූ බර උරෙන් මහ මෙර තරම් වෙතී
වැරූ නිදි දෙනෙත් යුග යුග ගණන් ඇතී
රිදෙන් දෙපා තවත් දුර යනු කෙලෙස සකී

මලින් පලින් බර වෘන්දා වන අරනේ
ගිමන් හරිනු වස් මොහොතක් නතර වුනේ

නෙතින් නෙත බලා ඉඟි පෑවා පමණී
ලඟින් වැතිර නිසලව උන්නා පමණී

මමත් කවදහරි ජීවත්වෙන්න හිතාගෙන දුවමින් හිටියෙ. නො නවත්වා ම දුවමින්. අන්තිමේදී මම වෙහෙසට පත්වෙමින් හිටියා. ඔයා අපේ ගිහි ගේ අත් හැරල ගියායින් පස්සෙ මම තවත් වෙහෙසට පත්වුණා. මම නැවතුනා. ගිමන් අරින්න. යමුණා නදී තෙරකදි, වෘන්දා වනයකදි සෑම ගැහැනුන්ටම සිදුවෙනව වගේ, මටත් කැලෑවදින්න සිතක් පහළ වුණා. සිත මොහොතක් පැවතුනා. මොහොතකින් අහෝසි වෙලා ගියා. උත්පාද-ස්ථිති-භංග. මම දහම් පාසැලේදි අභිධර්මය ඉගෙනගෙන තියෙනව. ඒ දහම් පාසැලේම උගන්නලත් තියෙනව. ඉතින් මට සිත තේරුම් ගන්න ලේසියි.

මම කැලෑ වැදුනෙ නෑ.

ඒ වෙනකොට මම වැදගත් කෙනෙකුගේ අනියම් පෙම්වතියක් වීමට අවශ්‍ය සියලු සුදුසුකම් සපුරා තිබුණා. ධන-ආරෝපිතයන් ආකර්ශනය කරවන ඍණ-අයනයක්. වැදගත් ධන-ආරෝපිතයන් මම යන එන පාරෙ මළපුඩු එළල හිනාවෙවී බලාගෙන හිටියා. ඔවුන්ගෙ පිළී ගඳ මට දැනෙමින් තිබුණා. මගෙ යාළුවො හරි හොඳයි. මට මළපුඩුවට අඩිය තියන්ඩම කිව්වා. මේ වගේ යාළුවො ඉන්නකොට තරහ කාරයො මොනවට ද?

මළපුඩු මගෑර මගෑර ඉන්න අතරෙ ලෙඩායි මායි කතා කළා.

සෞඛ්‍ය ක්ෂේත්‍රයේ ඉන්න අයට ලෙඩාගෙ ලෙඩේ භයානක හෝ ලොකු හෝ නො වුණත් යෝජිත මනාමාලිගේ පැත්තෙන් බලල තියෙන්නෙ විශාලන කාචයකින්. ලෙඩාගේ යෝජිත විවාහය අවලංගු වුණා. මනාලියගෙන් ප්‍රතික්ෂේප වුණු ලෙඩා ඇඬුම් මුහුණින් යුතුව මා දිහා බලාගෙන. නිශ්චලව බලාගෙන.

අපි ගෙවල්වලට ගිහින් වෙන වෙන ම කල්පනා කළා. ටික දවසකට පස්සෙ අනුකම්පාව සඳහා ප්‍රේමයත්, ප්‍රේමය සඳහා අනුකම්පාවත් හුවමාරු කර ගැනීමේ යෝජනාවක් ඉතා දුර්වල ලෙස ඒ පැත්තෙන් ඉදිරිපත් වුණා. යෝජනාව සඳහා පාවිච්චි කළේ වෙනත් වචන කීපයක්. මේ පැත්තෙන් යෝජනා ස්තීර වුණේ නෑ. අපි අනුකම්පාව සඳහා අනුකම්පාවම හුවමාරු කර ගනිමින් හිටියා.

එදා අර ඇවිල්ල හිටියෙ ඒ ලෙඩා තමයි. මගෙන් ඉල්ලගෙන ගිය දෙයක් ආපහු ගෙනැත් දෙන්න.
-------

'අපි ඉන්දියාවෙ යමු... අපට පුළුවන් අපේම ළමයෙක් හදාගන්න.'

(2004-03-20)

Closed doors

2010-05-19T10:11:00.002+05:30

දොර වසා ඇත

වැසිවලාහක
දිගු කාළ කේශිය
නුඹට එරෙහිව මම
සෙවිලි කළෙමි පියැස්ස
මනා ලෙස
ඉදින්...?
බලව
යලි තෙමනු හැකිදැයි
මා ඇතුළු සිත

Seattle

2010-05-10T12:17:00.003+05:30

සියැටල්

උඹ හිටිය තැන
වෙන්න පුලුවනි
දැන් මේ අපේ
අපි හැදූ ගේ
ඉඩ දෙන්න බෑ
සිවිලිම උඩවත්
'තලගොයෙක්...
මෙහෙ ලු හිටියෙ'

Chief Seattle's Thoughts

How can you buy or sell the sky, the warmth of the land? The idea is strange to us.

If we do not own the freshness of the air and the sparkle of the water, how can you buy them?

http://www.kyphilom.com/www/seattle.html

A squirrel

2010-05-10T11:58:00.004+05:30

ලේනෙක්

සමාවෙන්ඩ
වහලයේ ගෑවෙන අත්ත කැපුවාට
ඒත් උඹට පුලුවන් නෙ
උඩම අත්තට ගිහින්
වහලයට පනින්නට
කෑම ටික තියල ඇති
වෙනදාට තියන තැනම

Cool and Warm -Notes

2010-05-07T17:16:00.004+05:30

සිසිල් සහ උණුසුම් - සටහන් කීපයක්

මම භාවනා කරමින් සිටින්නෙමි. මගේ භාවනාව වනාහි සිත විසිරුවා හැරීමයි.

අවකාශයේ සුපර්නෝවාවක්ව පිපිරෙන්නට තැත් කරමින් ඉන්න තාරකාවක් වෙත ද, ඔබ වෙත ද, කිසියම් දවසක තාරකාවක් වීමට බලාපොරොත්තුවෙන් කැටිගැසෙමින් සිටින අංශු වලාකුළක් වෙත ද, එක ආත්මයක් පමණක් ජීවත්වෙන්නට බලාපොරොත්තු වන ස්ත්‍රියක් වෙත ද, ආදී වශයෙන්. අවකාශයේ අති විශාල වපසරියක පැතිර ගිය ද ඒ සියල්ල එකම අරමුණ සඳහා වූ විසිර යෑමක්.

(මේ මොහොතේ මම ජනේලය අසල. දැනට ටික වේලාවකට කලින් සුදුපාට මල් අහසින් වැටෙන්න පටන් ගත්තා. සුදු මල් පොළවට වැටුන වහාම දිය වෙමින් පැවතුණා. දැන් පොළවේ උෂ්ණත්වයත් සුදුමල් වල උෂ්ණත්වයමයි. මල් දිය වෙන්නෙ නෑ. දැන් පොළවෙ, වහලවල, ගස්වල කොළ මත සුදුමල් එකතු වෙනවා. හිම පතිත වෙන්න ඉතාමත් වේලාසන වැඩියි. මේ ඔක්තෝබර් මාසයේ අග. ඉතාමත් වේලාසන වැඩියි. මම කලින් පිටත්වෙයි කියල හිතල මට හිම පෙන්නන්න හිතුවද දන්නෙ නෑ. මම තව ටික කාලයක් ඉන්නවා. දැන්ම ම හිම අවශ්‍ය නෑ. අනිත් එක මම හිම දැකල තියෙනවා. දෙතුන් වතාවක්. දෙතුන් තැනකදි.)

සුපර්නෝවාවක්ව පිපිරෙන්නට තැත් කරමින් ඉන්න තාරකාව වෙත සිත යොමු කරමි. එය තිබූයේ මෙතැන් සිට ආලෝක වර්ෂ මිලියන දෙකක් ඈතින් විය හැකියි. මම මෙම වර්තමාන ක්ෂණයේ සිට වර්ෂ මිලියන දෙකක අතීතයේ නිකුත් වූ ආලෝක කිරණයක් ලබමින්. මෙම ක්ෂණයේ තාරකාව වෙනත් දේවල් වශයෙන් පවතිනු ඇති. අභ්‍යාවකාශයේ තනි වුණ ක්වාක වශයෙන්, වෙනත් තාරකාවක මදයේ, මගේ ශරීරයේ ශෛලයක ආදී වශයෙන්.

(දැන් තණකොළ පළස සුදු පාටයි. වහලවල් සුදුපාටයි. තව ටිකකින් හිම පලසක් හැදේවි.)

විශ්වයේ සියල්ල සියල්ල වෙත යාම සහ සියල්ල එකම දෙයක්ය යන්න මට ඉතා හිතවත් දෙයක්. එය මගේ ලෝක දැක්මට ඉතා සමීපයි.

(හිම පලසක් හැදිල. බොහෝ වාරයක් හිම වැටෙනු සහ හිම දැක ඇති ළමයින්ටත් ළමා විය ඉක්ම වූ අයටත් අලූත්ම හිම මෙට්ටය මත ඇවිදින්න උවමණා වුණා. ඔවුන් උවමණා කරන ඇඳුම් පොරවාගෙන පා සටහන් පිහිටුවනවා.)
---

මම බ්‍රහස්පති ළඟ. හිරුට ඉතා දුරින්. වියත් හා වියපත් බ්‍රහස්පති. ඇති තරම් ආලෝකයවත් උණුසුමවත් නො ලැඛෙමින්. නිරන්තර සුලිසුළං හා කුණාටු හා විදුලිකෙටීම් සහිතව. අති විශාල දෑවැන්ත. ඒ නිසා අධි ගුරුත්වාකර්ශනයෙන් යුක්ත. එයින් ගැලවිය නො හැකියි. මම බ්‍රහස්පතිගේ වායු හා ද්‍රව මතුපිට සිට සර්පිලාකාර පථයක සෙමෙන් ගිලා බසිමින්. පා තැබිය හැකි ඝණ පොළවක් නෑ. නිරන්තරයෙන් ගිලා බසිමින්.

මම ග්‍රාහක කැබැල්ලක් විය හැකියි. මම ග්‍රාහක ගල් කැබැල්ලක් හැටියට ඝණීභවනය වෙන්න ප්‍රථම නිදහස් පථයක අනාරම්මනව ගමනේ යෙදුන වැහිළිහි‚යෙක්ව ඉන්නට ඇති. මෘදු, නැමෙනසුලූ, තැලෙනසුලූ, දැනෙනසුලූ දෙයක්ව ඉන්න ඇති. වර්ණවත් නො වුණත් ඉහළ අහසේ තිතත් වෙනකල් පියාඹන්න ඇති. සරුංගල්වලටත් ඉහලින්. නැත්නම් මම පෘථීවියෙන් නෙරපා හරින ලද චන්ද්‍රිකාවක් විය හැකියි. ඒවා කිසිත් දැන් මතකයේ නැහැ. අදාල වන්නේත් නෑ.

අක්‍රීය වූ චන්ද්‍රිකාවක්. එක් කාලයක ක්‍රියාශීලීව ඉන්න ඇති. වෙහෙසවී වැඩකරන්නට ඇති. තොරතුරුත් දැනුමත් උපයන්න ඇති. සපයන්න ඇති. එකතු කර ගත් දැනුම හා දත්ත වැලලී යමින් පවතිනවා. මනාව එකලස් කරන ලද ජීවිතය පිළිබඳ තාක්ෂණික තොරතුරු. සහ නිර්මාණාත්මක සටහන්. සහ ප්‍රේමය හා භක්තිය දැනවූ දේවල්.

ගතවූ, එනම් ලැබී තිබූ කාලය ඉතා කෙටියි. ගතවීමට ඇති කාලය තව තවත් කෙටි වෙමින්. මේ පැමිණ ඇත්තේ ඉතා දිග ගමනක්. පැහැදිළියැයි, නිශ්චිතයැයි කලින් සිතා සිටි එහෙත් එසේ නො වුණ ගමනක්.

එකම එක සංඥා පරිපථයක් පමණක් ක්‍රියාකාරී වෙමින් තිබීම පුදුමයක්. දුරස්ත දුර්වල සංඥා විටින් විට ලැඛෙනවා. ඇත්ත වශයෙන්ම නම් බලාපොරොත්තුව ඉන්නවා. වායු හා ද්‍රව පටල පසා කරගෙන සංඥාවලට එන්න අමාරුයි. කුඩා හා දුබල සංඥා කැබැල්ලකින් දිශාව, වේගය හා ස්තානය නිශ්චය කර ගන්න තැත්කිරීම විශාල මෝඩකමක්. එහෙම කරන්න පුලූවන්කමක් නැහැ. එහෙම කරන්න බැහැ.
---

වෙනත් අය වෙනත් හොඳ නම්වලින් හැඳින්වුවත් මට මේ සයිබීරියාව. ශාස්ත්‍ර ගවේෂණ ස්නේහය වෙනුවෙන් ස්ව කැමැත්තෙන් පිටුවහල් වුණ. උනුසුම් සහිත වූ ද සියලූ දේ සහිත වූ ද ක්ෂේම භූමිය අත හැර පැමිණියා වූ.
මම කෝච්චියේ උතුරට යමින්. යමින් කියන්නෙ යන්න නියම කරල තිබූ නිසා යමින්. උත්තරාර්ධගෝලයේ උතුරට යන්න යන්න වඩා සීතල බව කල් තියා දැන ගැනීමට සාමාන්‍ය භූගෝල දැනීම ප්‍රමාණවත්. විදුලි කෝච්චියක්. (සමාවෙන්ඩ. දුම්රියක් කියල ලියන්න හිත දෙන්නෙ නෑ. දුම්රියකින් දුම් පිටවිය යුතුයි වගේ සාමාන්‍ය මෝඩ හැඟීමක් ඉස්සර ඉඳලම මට තියෙනවා.) කෝච්චියේ නම 'වර්ජින්'. නමුත් මම දැනගෙන හිටියා මෙම වර්ජින් කෝච්චියට මට කලින් මිනිස්සු දහස් ගණනක් නැග ගමන අවසානයේ බැස ගොස් ඇති බව. ඒත් මට තෝරාගත හැකි වෙන තේරීමක් නැහැ.

ගමන රේල් පීලි මත පාවී යෑමක්. බාල රටවල් වල කෝච්චි වගේ නෙවේ. සමාවෙන්ඩ බාල රටවල් කිව්ව එකට. කිසිම රටකට බාල රටක් කියන්න හොඳ නෑ. එක්සත් ජාතීන් වුණත් ඒවා හඳුන්වන්නෙ වෙන වෙන වාක්‍ය වලින්.

මම පාවෙමින් සිටියදී අතරමග දුම්රිය නැවතුමකින් ග්‍රීක චිත්‍රයක් කෝච්චියට නැග්ගා. මම හිතන්නෙ මයිකල් ඈන්ජිලෝගෙ වෙන්න ඇති. සියල්ල පිරිපුන් පරිණත ලස්සන සහිත. ඉතා ලස්සන දේ තමයි එයා අසල්වැසි ආසන හිමිකාරිය සමග වහා මිත්‍ර වීම. බුද්ධිමත් විදියට කතා කිරීම. කතා කලේ බුද්ධිමත් නො වෙන දේ වෙන්නත් පුලූවන්. ඒත් කතා කළ විදිය බුද්ධිමත් හා ප්‍රිය එලවන සුලූයි. ඇය විශ්වවිද්‍යාල ශිෂ්‍යාවක් බව පෙන්වන්න උවමණා ප්‍රමාණයට වඩා සාධක තිබුණා. පටන් ගැන්මේදී විවෘත කළ ලැප්ටොප් එක වසා දැමුවා. කඩදාසි ටික මල්ල ඇතුළට දැම්මා. (ගෝනි මල්ලක්.) අලූත් මිතුරිය වඩා වැදගත්.

පිරී තියෙන මයිකල් ඈන්ජිලෝ චිත්‍රයේ පපුව. සැට්ටයට යටින් යට ඇඳුමක දාරයක් හෝ වෙන කිසිවක් පෙනෙන්නට නැහැ. විවාහක ශිෂ්‍යාවක් විය යුතුයි. නැත්නම් පපුව ඔච්චරම ලස්සන වෙන්නෙ නෑ.
---

උතුරේ දැඩි සීතල නිසා මම අසනීප වුණා. සෙම්ප්‍රතිෂ්‍යාව. නමුත් උණ ගැනීමේදී ඇතිවන සියලූ රෝග ලක්ෂණ සහිතයි. උණ පිටට පෙනෙන්නේ නෑ. පිටට පැමි‚ වහාම සීතල විසින් එය නිවා දමනවා. නො පෙනෙන උණ සහිත සෙම්ප්‍රතිෂ්‍යා තත්වය දින දෙක හමාරක් ඇඳේ වැතිරගෙන ඉන්න මම හේතු කර ගත්තා. ඇත්තම අසනීප තත්වය එච්චරම භයානක නැති වෙන්න ඇති. මම ටිකක් වැඩිපුර ප්‍රදර්ශනය කරන්න ඇති. වහාම ඇඳ රෙද්ද යටට විදුලි ඇඳ ඇතිරිල්ලක් ආවා. ඇඟට උඩින් ලෝම පොරෝණාවක් ආවා. දවස පුරාම උණුසුම් කළ වාතය ලැබුණා.

මේ තත්වය යටතේ නිවේදනයක් ආවා දිගටම අසනීප නම් ආපසු යන්න සූදානම් වෙන්න කියල. මම වහාම සනීප වුණා.
---

ආපසු එන ගමනේදී අතර මග දුම්රිය නැවතුමකින් නැග්ගේ ග්‍රීක කන්‍යා දෙව්දුවක්. මම හිතන්නනෙ ග්‍රීක මූර්ති හා චිත්‍රවල සිටි ස්ත්‍රීන් දැන් මේ රටේ නිපදවනවා වෙන්න ඇති. ග්‍රීක කන්‍යා දෙව්දුව චුවිංගම් එකක් සපමින් හිටියා. මම ඒකට ලකුණු අඩු කළේ නෑ. දන්නව නේද කන්‍යා දෙව්දූලට එතරම් උස් වූ පපුවක් නෑ කියල. ඒ අඩුවට හිලව්වීම සඳහා කන්‍යා දෙව්දුව සැට්ටයේ උඩම බොත්තම නො පියවා තබාගෙන හිටියා. සමහරවිට ගෙදරින් එන විට මව ඉදිරියේ සියලූ බොත්තම් පියවා ගෙන සිටින්නට ඇති.

මම බලාගෙන හිටියේ ආසන දෙක අතර හිදැසෙන්. කෙළින්ම අනවසරව කිසිවෙක් දෙස බලාගෙන සිටීම අවිනීත කමක්. සයිබීරියාවෙත් එහෙමයි.

මට අනවශ්‍ය කාරණාවක් සඳහා භෝජන කෝච්චි පෙට්ටියට යන්න අවශ්‍යතාවයක්... ග්‍රීක කන්‍යා දෙව්දුව පසු කර යා යුතුයි.

"හායි! ... මට පියාපත් දෙක පෙනෙන්නෙ නෑ නෙ!!"
"පියාපත්? ඕ... පියාපත්"
"පෙනෙන්නෙ නෑ."
"අම්ම කිව්වා ඒව ඇඳගෙන යන්න එපා කියල."
"ඕ... සම්පූර්ණ ඇඳුම ඇඳල හිටිය නම් අපට අඳුනාගැනීමේ ප්‍රශ්නයක් ඇති වෙන්නෙ නෑ. ආයෙ එනකොට පියාපත් ඇඳගෙන එන්න."
"අම්ම හා කිව්වොත්..."
.

So soon

2010-05-01T16:02:00.002+05:30

මෙතරම් ඉක්මනින්

විවාහවන්තිය
කිම බියෙන් මෙන්
අපිරිසිදු වුයේ ද
අත්සන යෙදූ සුදු කොළය
කයින් නො වුණ ද
සිතින් හෝ වදනින්
කාරියාලයේදී
මග තොටේදී
වෙන තැනකදී
.

Friends

2010-05-01T16:01:00.001+05:30

මිත්‍රයනි

මා කල්‍යාණ මිත්‍රයනි
ආපසු එනු මැනව
ලැබී ඇත යලිත්
රන් මසු මල්ලක්ම
.

Empty

2010-04-29T15:17:00.002+05:30

හිස්

ශුන්යාගාර ගතව සිට
දැන්
රුක්ඛ මූල ගතව
සිඟා යාම ද නතර කොට
අසලට පතිත වන
දෙයකින් යැපෙන
.

Psychotherapist

2010-04-29T14:59:00.001+05:30

මනෝඋපදේශක

ඔහු
මනෝඋපදේශක
අඩු වයසෙන්
සෝතාපත්ති ඇයට
ආපසු යන මග ඉගැන්වූ

ඇය
ආතුරයාව
ගුරුන් වැඳ අවසර ගෙන
ආපසු ගිය
.

Shaakunthala

2010-04-27T09:04:00.002+05:30

ශාකුන්තල

ශාකුන්තල
මා අසපුවට
කුරුල්ලන් රැගෙන ආ
මා වතට අකැප වුව
ආදරෙන් රැකි
සවිය එන තුරු පියාපත්
දනිමි නුඹ
අසපුවක නො සිටි යුතු බව
මැදුරක විසිය යුතු බව
යා යුතුය නුඹ
රහිතව කඳුළු නෙත
හිඳිමි මම
සහිතව කඳුළු නෙත
.